Όταν κυκλοφορεί δι΄ επισήμων χειλέων η φρικώδης ιδέα περί “συλλογικής ευθύνης” και δεν αντιμετωπίζεται στιβαρά, είναι αποκαλυπτική ένδειξη σοβαρής παθογένειας στην-υπό περιδίνηση- Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο Ζελένσκι μιλώντας προ καιρού στην Washingston Post είπε κάτι ανατριχιαστικό, που δυστυχώς έμεινε ασχολίαστο από κόμματα και πολιτικούς της Ενωσης, καθώς και από τους λαύρους υπερασπιστές της ελευθερίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων για την προάσπιση των οποίων σεμνύνεται η Δύση.

Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας έθεσε θέμα «συλλογικής ευθύνης» (!) για την ρωσική κοινωνία, επειδή δεν εναντιώνεται και δεν αντιδρά στο καθεστώς Πούτιν. Και προέτρεψε να απαγορευτεί η είσοδος Ρώσων πολιτών στη Δύση:

«Οι Ρώσοι θα πρέπει να αναγκαστούν να ζήσουν στον δικό τους κόσμο μέχρι να αλλάξουν απόψεις. Ολόκληρος ο λαός δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος, έτσι δεν είναι; Μπορεί. Ο λαός επέλεξε την κυβέρνηση και δεν την πολεμούν, δεν αντιλέγουν, δεν φωνάζουν».

Επιστρατεύοντας την φασιστική επιχειρηματολογία περί «συλλογικής ευθύνης», ο Ζελένσκι έδωσε ευκρινές σήμα, να κινηθεί μηχανισμός, που θα απαγορεύει στους Ρώσους πολίτες την άδεια εισόδου στη Δύση!

Ε, μετ΄ου πολύ, οι κυβερνήσεις της Φινλανδίας και της Εσθονίας υπέβαλαν προς τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης ταυτόσημη πρόταση, ενώ όλες οι χώρες της Βαλτικής και η Τσεχία έχουν ήδη προβεί επιλεκτικώς σε απαγορεύσεις.

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας αξιοποίησε την αλήστου μνήμης απόφαση της ΕΕ, στο πλαίσιο των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, να μπει στοπ στις εμφανίσεις Ρώσων καλλιτεχνών και καλλιτεχνικών σχημάτων στην Ευρώπη, ευελπιστώντας ότι θα γενικευτεί η απαγόρευση και θα περιλάβει το σύνολο των Ρώσων πολιτών.

Αντιδράσεις υπήρξαν, χωρίς όμως να αρθούν στο ύψος των απαιτήσεων για αποστομωτική απάντηση στην πρόκληση Ζελίνσκι και των συν αυτώ. Ο Γερμανός καγκελάριος εμφανίστηκε διστακτικός να υιοθετηθεί η πρόταση (αλλά όχι ολωσδιόλου απορριπτικός), ενώ ο Υπατος Εκπρόσωπος της Ενωσης, Ζοζέπ Μπορέλ, τάχθηκε εναντίον της απαγόρευσης, μιλώντας στην αυστριακή τηλεόραση:

«Δεν νομίζω, ότι το να διακόψουμε τη σχέση με τον ρωσικό άμαχο πληθυσμό θα βοηθήσει και δεν νομίζω πως αυτή η ιδέα θα εξασφαλίσει την απαιτούμενη ομοφωνία (…) Νομίζω ότι πρέπει να επανεξετάσουμε τον τρόπο που δίνονται βίζες σε ορισμένους Ρώσους, ασφαλώς δεν πρέπει να δίνονται σε ολιγάρχες. Πρέπει να είμαστε πιο επιλεκτικοί. Αλλά δεν τάσσομαι υπέρ του να σταματήσουμε να δίνουμε βίζες σε όλους τους Ρώσους».

Εκτός κριτικής το επίφοβο μείζον

Προσοχή: οι συγκλίνουσες απόψεις Σόλτς-Μπορέλ, καθώς και οι παρόμοιες θέσεις άλλων κρατών (αναμένονται αντιδράσεις κατά την επικείμενη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της Ενωσης) αναχαιτίζουν μέν την απαράδεκτη πρόταση για γενικευμένη απαγόρευση, αλλά δεν αναδεικνύουν, δεν ονοματίζουν ούτε καταδικάζουν το επίφοβο μείζον: την φασιστικής εμπνεύσεως θέση περί «συλλογικής ευθύνης».

Αναφέρθηκε και στην αρχή: άκρα του τάφου σιωπή από τις διμοιρίες διανοουμένων, ανθρώπων του Πολιτισμού και ευαίσθητων γραφιάδων και, φυσικά, από κόμματα και ηγέτες της Ενωσης. Ούτε μια καταδικαστική αράδα για την απεχθή έννοια της «συλλογικής ευθύνης» που έθεσε σε κυκλοφορία ο Ζελένσκι.

Είναι εν πολλοίς οι ίδιοι, που έχουν δαιμονοποιήσει τον όντως αυταρχικό Πούτιν, ζητώντας να απομονωθεί «ο δικτάτορας» λόγω της θρασύτατης εισβολής στην Ουκρανία, αλλά ουδόλως έχουν ασχοληθεί με παρόμοιες εισβολές από χώρες της Δύσης, ούτε έχουν στηλιτεύσει, το ότι οι ηγέτες της δημοκρατικής Δύσης συμφύρονται με λογής δικτάτορες και ευνοούν αντιδημοκρατικές εκτροπές. Συγκεκριμένες αναφορές σε γεγονότα και πρόσωπα παρέλκουν. Ολοι τα γνωρίζουν.

Σε περιδίνηση η Ευρώπη

Αυτό που δεν φαίνονται να καταλαβαίνουν οι ταγοί της Ενωσης (και μαζί της ορισμένοι «σπουδαίοι του πνεύματος») είναι, ότι η Ευρώπη βρίσκεται στα πρόθυρα τρομακτικής περιδίνησης, για την οποία αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι και οι επιλογές τους.

Η εποχή του σαρωτικού καπιταλισμού, του ιδεολογικού κομφορμισμού που πλασάρεται ως πρόοδος και η συντεταγμένη επιχείρηση νεοφιλελεύθερων και ενίων προοδευτικών εναντίον των εννοιών πατρίδα και έθνος αντιμετωπίζονται πια με αυξανόμενη δυσαρέσκεια, που φτάνει στο όριο δυναμικής εναντίωσης.

Το δυστύχημα είναι, την δυσαρέσκεια αυτή καρπούται μέχρι στιγμής το ραφιναρισμένο φαιό κέρας της πολιτικής εκπροσώπησης. Αποδείχτηκε με την Λεπέν τη Γαλλία και αναμένεται βάσει όλων των ενδείξεων να καταδειχθεί και στις ιταλικές εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου.

Αν δεν το συνειδητοποιήσουν οι συνιστώσες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και συνεχίσουν αμέριμνες τον αδιατάρακτο ύπνο τους, κουβαλώντας η κάθε μια τις δικές της σκληρύνσεις και του δυναστικούς δογματισμούς του παρελθόντος, θα βρεθούν σύντομα προ εκπλήξεων.

Γιάννης Τριάντης

news247.gr