Μεγάλωσα και απ’όσα άκουγα,σε κάθε ευκαιρία και από τότε που ήμουν παπαδάκι στον Απόστολο Παύλο,αντλούσα μια αίσθηση μεγάλου θαυμασμού γι’αυτόν,αν και ο ίδιος έμοιαζε να θέλει να είναι απόμακρος.
Στην πορεία,διαβάζοντας για τις παράτολμες πράξεις κατά την αντιστασιακή του δράση(Διάκος του Μητροπολίτη Καρυστίας Παντελεήμονα Φωστίνη,που συμμετείχε στην Οργάνωση “Μίδας 614” υπό τον Συνταγματάρχη Τσιγάντε) στην Κατοχή, είπα μέσα μου “ο άνθρωπος αυτός δε μπορεί να είναι τυχαίος”.
Όταν έφθασα να πέσω πάνω “Στις Περιπέτειες ενός Προσκυνητή”,το βιβλίο για τη νοερά προσευχή,που είχε μεταφράσει προκαλώντας αναστάσιμο σεισμό στο εκκλησιαστικό και θεολογικό υπέδαφος,το οποίο είχε σκληρυνθεί από την ηθικολογία και τον νεοπροτεσταντικό ευσεβισμό,άρχισα να νιώθω ότι αυτό που δεν δειχνόταν,αφού επέμενε να μην “ανοίγεται”,ήταν κάτι ουσιαστικό και βαθύ.
Συνδυάζοντας και την απέχθειά του στις τελετουργικές επιτηδεύσεις και τους θεατρινινισμούς,κατάλαβα ότι υπήρχε εσωτερικό μέταλλο που δεν είχε ανάγκη από καλλιεργούμενες εντυπώσεις κατοχύρωσης “χρηματιστηριακής τιμής” ως προς τη μετοχή.
Ακόμη και σήμερα,15 χρόνια μετά την εκδημία του,το τι συνέβη και τα τελευταία χρόνια της ποιμαντορίας του φαινόταν σαν να επεδίωκε να τσαλακώσει την υστεροφημία του,παραμένει η μεγάλη μου απορία.
Μένοντας στα προ της τελευταίας αυτής περιόδου,για την οποία βέβαια η ιστορία είναι νωρίς ακόμη για να έχει πλήρως γραφεί,σκέπτομαι ότι για το Μητροπολίτη Παντελεήμονα δεν ίσχυσε ποτέ το “φαίνεσθαι”,είτε αυτό προβαλλόταν από τους τρίτους εξυψωτικά και διθυραμβικά,είτε ισοπεδωτικά και αποκαθηλωτικά και ότι άρα υπήρχε πολύτιμο πνευματικό περιεχόμενο,που ο Θεός διαφύλαξε με περίεργους τρόπους στα στερνά κάνοντάς τα σαν να μην έπρεπε να τιμούν τα πρώτα,”καθ’ότι η κρίσις-που είναι όχι κατ’όψιν,αλλά κατά την καρδίαν-του Θεού εστί”.