Με απόφαση του Δ.Σ. επί Δημαρχίας Αλέξανδρου Πνευματικού , στο Δημοτικό Θέατρο εδόθη το όνομα του αείμνηστου Θωμά Θωμαΐδη.
Το όνομα <<Βασίλης Ρώτας>> είναι αυθαίρετο.

Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, το Δημοτικό Θέατρο το οφείλουμε στον οραματισμό, τους αγώνες και τις μάχες που έδωσε ο αείμνηστος Νίκος Κουΐνης για την υλοποίησή του.

Αντιμετώπισε <<μια λυσσώδη αντίδραση, μια ανεπίτρεπτη πολεμική, μια υστερική και βάρβαρη αντιπαράθεση, μια οργανωμένη επιχείρηση, που διέθετε ύπουλα όπλα, με σκοπό τη ματαίωση του έργου. Με μοναδικό κίνητρο την ιδιοτέλεια και την ευτελή πολιτική άρνηση συνασπίσθηκαν ετερόκλητοι άνθρωποι και πολέμησαν το κοινό έργο, το έργο του Δήμου, με όλα τα μέσα. Το Δημοτικό Θέατρο όμως θα ανεγερθεί.>> Λόγια του Νίκου Κουΐνη από τα πρακτικά του τέταρτου Διεθνούς Συνεδρίου Πελοποννησιακών σπουδών (Κόρινθος 9-16 Σεπτεμβρίου 1990).

Επί των ημερών του Νίκου Κουΐνη ολοκληρώθηκαν όλες οι διαδικασίες (Πανελλήνιος Αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, κατάρτιση και έγκριση μελετών, τροποποίηση σχεδίου πόλης κ.α.) και ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΗΚΕ η αναγκαία χρηματοδότηση της πρώτης φάσης του έργου, δηλαδή η κατασκευή του οικοδομικού σκελετού.

Το έργο δημοπρατήθηκε και θεμελιώθηκε από το Νίκο Κουΐνη και έτσι κατοχυρώθηκε η συνέχισή του.
Το κτήριο θα αποτελούνταν από το Θέατρο χωρητικότητας επτακοσίων (700) ατόμων, το φουαγιέ, αίθουσα συγκεντρώσεων και δεύτερη Εναλλακτική αίθουσα, δύο σκηνές, δύο καταστήματα και αναψυκτήριο. Επίσης προβλεπόταν και υπαίθριο θέατρο μικρής χωρητικότητας.
Το έργο συνεχίστηκε και αποπερατώθηκε από το Θωμά Θωμαϊδη.

Το σημερινό κτήριο, όπως όλοι γνωρίζουμε , διαφέρει από αυτό που είχε σχεδιαστεί καθώς δεν εφαρμόστηκε η Αρχιτεκτονική μελέτη που είχε βραβευθεί με το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό.

Σχετικά με τη θέση του Θεάτρου, αυτή επελέγη μετά από πρόταση πολεοδόμων,αρχιτεκτόνων και μελετητών, λαμβάνοντας υπόψη το υφιστάμενο Λαογραφικό Μουσείο, με άξονα συμμετρίας την οδό Εθνικής Αντίστασης (Δίδυμα κτήρια με ενδιάμεσα ελεύθερο χώρο πρασίνου, πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου).

Σε ό,τι αφορά την κατά κόσμον «γούβα» που υπήρξε εκεί για οκτώ χρόνια τουλάχιστον, δεν ήταν τίποτα άλλο από τη θεμελίωση του Θεάτρου με διαφραγματικό τοίχο από beton που κρίθηκε αναγκαίος λόγω της σπουδαιότητας του κτηρίου και στοίχισε αρκετά εκατομμύρια ! Χωρίς τη «γούβα» δηλαδή δεν θα είχε γίνει το έργο.

Όλα τα ανωτέρω, μπορεί να τα επιβεβαιώσει όποιος θέλει ανατρέχοντας στα πρακτικά των Δημοτικών Συμβουλίων επί δημαρχίας Νίκου Κουΐνη 1983-1990 και από δημοσιεύματα του τύπου της εποχής και από τα πρακτικά του τέταρτου Διεθνούς Συνεδρίου Πελοποννησιακών σπουδών (Κόρινθος 9-16 Σεπτεμβρίου 1990).

Για το έργο του Θεάτρου ο Νίκος Κουΐνης είχε πει : « Θα μου επιτρέψετε και θα μου συγχωρήσετε, ελπίζω, μόνο για το έργο αυτό, μόνο για το Δημοτικό Θέατρο να χρησιμοποιήσω πρώτο ενικό πρόσωπο και να δηλώσω: Ναι είμαι υπερήφανος,γιατί το όνομά μου συνδέεται με το Δημοτικό Θέατρο της Κορίνθου και εκφράζω την ανθρώπινη ικανοποίησή μου, γιατί επιτέλεσα το χρέος μου προς τη γενέτειρα πόλη, την αγαπημένη μου Κόρινθο. » (Από την εισήγησή του στο Δ’ Διεθνές Συνέδριο Πελοποννησιακών σπουδών με τίτλο : «ΚΟΡΙΝΘΟΣ – Η ΠΟΛΥΠΑΘΗΣ ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ»

Ναι αλήθεια, έγιναν πολλά έργα κατά τη Δημαρχιακή του θητεία για τα οποία είχε το δικαίωμα να είναι υπερήφανος !
Υ.Γ. Μέχρι και η μαρμάρινη επιγραφή που υπήρχε στο χώρο του Δημοτικού Θεάτρου, για τη θεμελίωση του έργου από το Νίκο Κουΐνη, εξαφανίστηκε χρόνια πριν την ονοματοδοσία!