Η άλλη Ελλάδα.. Αυτή που σιγα- σιγα χάνεται μαζί με τις φωτιές! Ναι,  αυτή με την φυσική ευγένεια, που δακρύζει, που συγκινείται που αναπολεί,που βάζει σ ένα πιατελάκι γλυκό του κουταλιού και δροσερό νεράκι για τον επισκέπτη στην μικρή μα περιποιημένη αυλή, με το νυχτολούλουδο, τον βασιλικό  και τις γαρδένιες που μοσχοβολούν..

Η άλλη Ελλάδα που πέρασε πόλεμο, κατοχή ,εμφύλιο ,δικτατορία , μεταπολίτευση ,πείνα ,εξορίες, δυσκολιες, μιση, παθη και αδιέξοδα!  Σε αυτή που προσευχήθηκε πολλά βράδια κάτω από το ημίφως ενός καντηλιού, δίπλα στην εικόνα της Παναγίας, την ώρα που έπεφταν οι βόμβες, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες, χωρίς να χάνεται σε βαρύγδουπες αναλύσεις και αναζητήσεις.

Η  Ελλάδα που ήλπιζε σε κάτι ομορφότερο απ’ τη σκοτεινιά και το φόβο, αυτή η Ελλάδα που ονειρεύτηκε μέρες καλές που ήρθαν ,έφυγαν , ξαναήρθαν και ξαναέφυγαν, όπως γίνεται συνήθως στην ζωή, αρκεί αυτό το καντηλάκι να μένει αναμμένο, αναζωπυρώνοντας την ελπίδα …την ελπίδα για ζωή.

Όμως τώρα αυτή η Ελλάδα πάνω στις απέραντες λαμαρίνες του πλοίου κλίνει τα μάτια και κανει το δάκρυ θαλασσα για να ταξιδέψει αυτά τα καλα φυλαγμένα όνειρα ανάμεσα σ έναν κόσμο που χάνεται,  σ’ έναν κόσμο που ουρλιάζει μπροστά σε οθόνες ,σ έναν κοσμο που διαρκώς ξεχνά …

Στα μάτια τους ακόμη υπάρχει και αντιστέκεται η άλλη Ελλάδα,η δικη μας..

Σ’  αυτή που δεν χωράνε τα φτιασίδια και τα ωραία μα απατηλά λόγια της οποιας εξουσίας .Αυτή που ακόμη τραγουδάει χωρίς να μισεί..Αυτη που σου χτυπάει το παράθυρο για να σου δώσει λίγο από το γλυκο που έφτιαξε, που πινει ενα καφεδάκι βαρύ γλυκό το απόγευμα στο άσπρο φλιτζάνι και μοιράζεται τον πονο και τη χαρά..Αυτη που παίρνει στα γόνατα της τα εγγόνια της και αφηγείται ένα παραμύθι με δράκους ,νεραΐδες κι αρχοντοπούλες.

Οχι! οχι, μη φευγετε ακομη! Ειναι δύσκολα! Λιγο ακόμη παππού ,περίμενε λίγο ακόμη γιαγιά ..

Μη φεύγετε σας παρακαλώ, ο τοπος δεν πρέπει να χαθεί! Ο τοπος είναι στα μάτια σας…αυτά τα μάτια είναι η ιστορία μας…

Η ολόδική μας ιστορία αιώνων.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:
(8 Αυγουστου 2021 Β.Ευβοια εκκενωση του χωριου κατα την διαρκεια της δασικης πυρκαγιας που εχει συγκλονισει την Ελλαδα και ολο τον κοσμο.
Ο παππους και η γιαγια ειναι ο κυριος Γιωργος Λιακος 89 χρονων και η γυναικα του κυρια Παρισσω Λιακου 87 χρονων κατοικοι του χωριου Πευκι ,το σκυλακι τους ειναι η Μπελλα και ειναι ολοι πανω στο φερι μποτ που ειναι σε αναμονη στην παραλια του χωριου για να βοηθησει την εκκενωση του χωριου)- [τα στοιχεια αυτα ειναι απο δημοσιογραφικες πληροφοριες που κυκλοφορουν στα μεσα κοινωνικης δικτύωσης]