-Kυριακή των Βαϊων. Με λασποβροχή μέχρι την Τρίτη, να μετέχει στον συμβολισμό των ημερών. Μετά καθαρίζεις. Εξαγνίζεσαι. Πριν τα σπληνάντερα και τα κοκορέτσια. Ανάμεσα στο φούρνισμα του αυγοκούλουρου και του βαμμένου αυγού, ο εξαγνισμός.

-Κάτω από το σύννεφο της λάσπης, οι σειρήνες του πολέμου που συνεχίζεται, χωρίς να ενοχλείται κανείς.

–Κάτω από το σύννεφο της λάσπης, η ζωή της Πισπιρίγκου στην διαπασών. Και τα 3 αδικοχαμένα αγγελούδια. Οι σύγχρονοι δήμιοι βιντεοσκοπούν την πρωταγωνίστρια μιας ιστορίας παρανοϊκής που αναδεικνύει όχι μόνο την ενοχή μιας μάνας (ίσως) αλλά την εγκληματική αδιαφορία των ειδικών και των ανθρώπων που παρευρίσκοντο στις κηδείες χωρίς να μιλούν. Πόσο έγκλημα χωρά όλο αυτό μέσα σε μια ψυχή; Να ντύνεσαι και να παρίστασαι σε κάτι φοβερό, τραγικό, παράλογο.. χωρίς να αναρωτιέσαι.

–Στην λάσπη. Καταγής! Άπαντες! Μεσα στο σκοτάδι οι  πιο μύχιες σκέψεις μας, που την ημέρα φτιασιδώνονται και σε ώρες περισυλλογής ζητούν το έλεος!

–Κάτω από την λάσπη μόνο τα γουρούνια χαίρονται. Στην διαπασών  και όλα τα εγκλήματα που σμιλεύουν φοβισμένα ανθρωπάκια, αγριεμένους ανθρώπους ,οργισμένα καφενεία της ντροπής.

 -Πάσχα με άρση μέτρων. Καμουφλαρισμένο δηλαδή .Μπορείς να συναντήσεις όποιον θες αλλά στον Επιτάφιο θα πας με μάσκα. Και στο χωριό με μάσκα. Και ναι, μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς μάσκα .Να δώσεις και άνθη πασχαλιάς στους εργαζόμενους εκεί, αν είναι ..ή μπήκαμε ήδη στον αυτόματο;

-Πασχα με το αρνί να ίπταται! Κάτι ο περιορισμένος αριθμός των αμνοεριφίων, κάτι ο πόλεμος, η ζωοτροφή, η ενεργειακή κρίση, η ΔΕΗ που όλοι λένε πως αποθρασύνθηκε αλλά της αρέσει , να πως το αρνί έβγαλε φτερά.

-Πάσχα και δεν το βλέπω το τραπέζι να επιθυμεί να γίνει γιορτινό! Οι ανατιμήσεις ψήλωσαν πολύ! Την ανάπτυξή τους είχαν φροντίσει προ πολλού…Καλοκαίρι ήταν θυμάμαι που διαπίστωσα πως πήραν πόντους και σημείωνα με τη μεζούρα το ύψος στον τοίχο. Ε λοιπόν, της αναπτύξεως των ανατιμήσεων επετεύχθη και δεν χωράνε ούτε στο καλάθι ούτε στο καρότσι της νοικοκυράς τα αγαθά. 

–Με αυτό το Πάσχα και την παντόφλα φθαρμένη πορευόμαστε. Κάτω από το λασπόβροχο και πριν τον ασβέστη!

–Ονειρεύομαι λευκούς ασβεστωμένους  τοίχους, λεωφόρους  με διαγραμμίσεις, λουλούδια ευωδιές, λιβάνια και εκκλησιές να λάμπουν! Να επιστρέφω  στον τόπο που με γέννησε.

Εκεί που αποθέσαμε την πιο ζωντανή μας μνήμη, που κρατήσαμε στα χέρια μας το πιο ζεστό χαμόγελο,
τον πιο καθάριο λόγο, το πιο καυτό μας δάκρυ…

– Λασπόβροχο γεμάτο επιδόματα απελπισίας. Με το δελτίο το Πάσχα ,το ρεύμα, το τσουρέκι -εκείνο το αφράτο με την μαστίχα- το σπληνάντερο και η γαρδούμπα, με το δελτίο το δώρο στα εγγόνια, στα παιδιά, στα όνειρα.

–Και η λασποβροχή να πέφτει ακατάπαυστα  και να μην ποτίζει.

– Λίγο πριν την Ανάσταση. Και άλλη μια χρονιά το Άγιο Φως που έρχεται χωρίς τιμές.

Δεν τις χρειάζεται και δεν τις έχει ανάγκη για να φωτίσει τις ψυχές μας . Αλλά σημειώνεται ως κίνηση και ως αποτέλεσμα .

–Πάσχα μετά από 2 χρόνια πανδημίας, εγκλεισμού και καραντίνας. Όχι, δεν μοιάζουμε ελεύθεροι. Δεν ακούσθηκε κανένα εγερτήριο. Δεν έσπασαν οι αλυσίδες του φόβου. Λες να σπάσουν στην πρώτη Ανάσταση;

Αναζητώντας το Θαύμα!