Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τον πύρινο εφιάλτη που σημάδεψε για πάντα τον Φενεό.

Μια φωτιά που δεν έκαψε μόνο χιλιάδες στρέμματα γης. Αφάνισε ένα από τα ομορφότερα ελατοδάση της Κορινθίας, αλλοίωσε ανεπανόρθωτα το φυσικό τοπίο και “εξαφάνισε” την πανέμορφη Καστανιά, το χωριό που βρέθηκε στο έλεος της πύρινης λαίλαπας, με σπίτια, περιουσίες και κόπους μιας ζωής να καταστρέφονται μέσα σε λίγες ώρες.

Και σαν να ήθελε η ίδια η φύση να μας υπενθυμίσει ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, σήμερα  η Κορινθία βρίσκεται ξανά στο υψηλότερο επίπεδο κινδύνου για εκδήλωση πυρκαγιάς. Ο σημερινός «κόκκινος» συναγερμός ξυπνά μνήμες που δεν έσβησαν ποτέ.

Γιατί όσοι έζησαν εκείνες τις δραματικές ώρες δεν ξεχνούν τις φλόγες που κατάπιαν το ελατοδάσος, τον αγώνα να σωθεί το χωριό τους και την αγωνία των κατοίκων που έβλεπαν τον τόπο τους να χάνεται μπροστά στα μάτια τους.

Η εικόνα των μαυρισμένων κορμών, των καμένων αυλών, των καλλιεργειών που χάθηκαν, των ανθρώπων που έχασαν τα ζώα τους , που είδαν τις περιουσίες τους να γίνονται στάχτη, δεν έχει ξεθωριάσει. Η πληγή είναι πάντα  ανοιχτή και εξακολουθεί να πονά.

Οι πληγές αυτές, όμως, δεν επουλώνονται μόνο με λόγια συμπαράστασης ή με επετειακές αναφορές. Επουλώνονται με πράξεις. Καλό είναι λοιπόν να γίνει ένας απολογισμός ρεαλιστικός από τους ιθύνοντες.

Που να αναφέρει τις αποκατάστασεις και τα αποτελέσματα αυτών. Που να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας των ευθυνών και τα αποτελέσματα των ερευνών. Ένας απολογισμός που  θα υπενθυμίζει, θα γίνεται παράδειγμα αποτροπής αλλά και ελπίδα πως μπορούν να έλθουν καλύτερες μέρες βάση σχεδίου ανασυγκρότησης.

Οι κάτοικοι που είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται, οι παραγωγοί που έχασαν το εισόδημά τους, οι οικογένειες που εξακολουθούν να ζουν με τις συνέπειες εκείνης της φωτιάς, δικαιούνται να δουν την ανόρθωση της περιοχής τους.

Την ίδια στιγμή, ο σημερινός συναγερμός υπενθυμίζει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η πρόληψη δεν είναι μια θεωρητική έννοια. Είναι η μοναδική πραγματική άμυνα απέναντι στις καταστροφές.

Καθαρισμοί δασών και οικοπέδων, αντιπυρικές ζώνες, συντήρηση του δασικού οδικού δικτύου, επαρκής στελέχωση των υπηρεσιών, αξιοποίηση της τεχνολογίας, στήριξη των εθελοντών και διαρκής ενημέρωση των πολιτών. Όλα όσα συζητούνται μετά από κάθε μεγάλη φωτιά πρέπει επιτέλους να γίνουν καθημερινή πρακτική και όχι έκτακτο σχέδιο όταν ο υδράργυρος ανεβαίνει και οι άνεμοι δυναμώνουν.

Δεν μας επιτρέπει την πολυτέλεια της λήθης.Μας επιβάλει να μην κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη. Να μην υπάρχει κανένα περιθώριο ανοχής.

Μας επιβάλει να χτίζουμε καλύτερες άμυνες, ώστε να μη ζήσουμε ξανά εικόνες όπως εκείνες που σημάδεψαν τον Φενεό.

Σήμερα, λοιπόν, η Κορινθία είναι ξανά στο «κόκκινο». Όμως ας μην είναι κόκκινος μόνο ο χάρτης επικινδυνότητας. Ας γίνει κόκκινος συναγερμός και στη συνείδησή μας.

Η Καστανιά και το ελατοδάσος της πρέπει να γίνουν σύμβολα της ανάγκης να προστατεύσουμε ό,τι απέμεινε, να αποκαταστήσουμε ό,τι χάθηκε και να επενδύσουμε ουσιαστικά στην πρόληψη, πριν οι φλόγες μας βρουν ξανά απροετοίμαστους.

Το οφείλουμε στους πυροσβέστες, στους εθελοντές και σε όλους όσοι πάλεψαν με τις φλόγες. Το οφείλουμε στους ανθρώπους που είδαν τον τόπο τους να αλλάζει μέσα σε λίγες ώρες. Και πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στις επόμενες γενιές, ώστε η μαύρη επέτειος του Φενεού να μείνει η τελευταία τόσο οδυνηρή υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν η φύση μένει απροστάτευτη.