Από νωρίς  το πρωί γράψαμε ότι, κατά την άποψή μας, οι προγραμματισμένες χθεσινές εκδηλώσεις θα έπρεπε να είχαν αναβληθεί. Όχι γιατί δεν έχουν αξία οι πολιτιστικές δράσεις, κάθε άλλο. Γνωρίζουμε επίσης πόσο δυσκολο ειναι μερικές φορές να ακυρωθούν προγραμματισμένες συναυλίες. Αλλά να, λίγα χιλιόμετρα μακριά μας,  μια τεράστια πυρκαγιά βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη.

Ένα πύρινο μέτωπο ανεξέλεγκτο, με ανέμους που δυσκόλευαν κάθε προσπάθεια κατάσβεσης, ανθρώπους να δίνουν μάχη με τις φλόγες και χιλιάδες στρέμματα δάσους να παραδίδονται στη φωτιά.

Δεν επιθυμούμε να θίξουμε κανέναν. Είναι, όμως, γεγονός ότι οι Δήμοι Κορινθίων και Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων επέλεξαν να αναβάλουν τις εκδηλώσεις τους. Ήταν μια κίνηση που εξέπεμψε ένα σαφές μήνυμα: όταν ο γείτονας δοκιμάζεται, δεν συνεχίζεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Όταν σε έχει πνίξει ο καπνός και έχει γεμίσει ο τόπος στάχτη δεν μπορεί να τραγουδάς αμέριμνος. Όταν οι άνεμοι πνέουν μανιασμένα και σου μιλούν για των ανθρώπων τα έργα, δεν μπορείς να μένεις απαθής.

Η κοινωνία και οι φορείς, η ιδιωτική πρωτοβουλία που δραστηριοποιείται στην περιοχή μας,  δεν κρίνονται μόνο από τα έργα και τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν. Κρίνονται και από τα αντανακλαστικά που επιδεικνύουν. Από την ενσυναίσθηση που δείχνουν απέναντι σε μια καταστροφή. Από το αν μπορούν να μεταφέρουν στους πολίτες το μήνυμα ότι υπάρχουν στιγμές που η διασκέδαση περνά σε δεύτερη μοίρα.

Όταν 50.000 στρέμματα γης γίνονται στάχτη, όταν άνθρωποι αγωνιούν για τις περιουσίες τους και δεκάδες πυροσβέστες και εθελοντές δίνουν μάχη με κίνδυνο της ζωής τους, δύσκολα μπορεί κανείς να αισθάνεται άνετα βλέποντας χαμόγελα, φωτογραφίες και δημόσιες εμφανίσεις σε συναυλίες και πανηγύρια. Είναι, πάνω απ’ όλα, θέμα παιδείας και συμβολισμού.

Επαναλαμβάνω,αναφέρομαι στην χθεσινή ημέρα όπου ο όλεθρος έβαζε υπογραφή!

Την ίδια ώρα, κάποιοι άλλοι έδιναν ένα διαφορετικό παράδειγμα.

Οι εθελοντές δασοπυροσβέστες π.χ. των Αθικίων που  σύμφωνα με μαρτυρίες, μόλις ενημερώθηκαν για τη φωτιά στο Αλαμάνο, άφησαν την εκδήλωση όπου βρίσκονταν και έσπευσαν άμεσα στο μέτωπο. Μάλιστα, κάποιοι έφυγαν φορώντας ακόμη τα ρούχα της εκδήλωσης. Γνωρίζοντας τα μονοπάτια της περιοχής, κατάφεραν να προσεγγίσουν γρήγορα τη φωτιά και να συμβάλουν αποφασιστικά ώστε να περιοριστεί πριν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Το ίδιο και οι εθελοντές πυροσβέστες του Λουτρακίου, που  χθες και σήμερα βρίσκονται στο Πόρτο Γερμενό, δίπλα στους πυροσβέστες και στους κατοίκους, προσφέροντας ό,τι μπορούν στον δύσκολο αγώνα.

Σε αυτούς αξίζουν τα συγχαρητήρια. Όπως αξίζουν σε κάθε πυροσβέστη και κάθε εθελοντή που, την ώρα που οι περισσότεροι παρακολουθούμε τις εξελίξεις από τις οθόνες μας, εκείνοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Τον σεβασμό μας στους πυροσβέστες τον θεωρούμε αυτονόητο. Για τους εθελοντές, όμως, που αφήνουν τις οικογένειές τους, την ξεκούρασή τους, ακόμη και μια γιορτή, για να τρέξουν εκεί όπου επελαύνει το πύρινο θηρίο, τα λόγια περισσεύουν.

Γιατί, τελικά, η αλληλεγγύη είναι στάση ζωής.

Και όταν καίγεται ο γείτονας, δεν αρκεί να λες ότι συμπάσχεις. Οφείλεις να το δείχνεις.

Μόνο τότε ίσως υπάρξει ένα καλύτερο μέλλον σε αυτόν τον τόπο!