Κυριακή. Η προτελευταία του χρόνου που μας βρίσκει όλους με μια γκαντέμικη διάθεση. Μια γκρίνια ,ένα νεύρο και ένα αϊ σιχτίρ! Είναι σαν το σημερινό  χτύπημα  του συρταριού του ταμείου του εμπόρου που κάθισε μέσα στο κρύο στο οικογενειακό κατάστημα μιας επαρχίας να περιμένει πελάτες στις 16.15!Αν είναι δυνατόν! Στην Κόρινθο που η μεσημεριανή σιέστα δεν κάνει διακρίσεις ούτε στις  γιορτές.

Όπως το πρόγραμμα με το ΕΣΠΑ για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις που πάγωσε πριν το χιόνι. Ο COVID 19 έχει φτάσει στο τέταρτο κύμα αλλά το ΕΣΠΑ βρίσκεται στην εντατική από το δεύτερο και δεν αναρρώνει μανούλα μου!

Κυριακή πριν τις γιορτές. Που και φέτος θα έχουν αποστάσεις, μάσκες και μπουνίτσες !

Από εκεί ξεκινά το ανατρεπτικό του πράγματος. Δίνεις χειραψία στην ζωή με μπουνιές; Πώς θες λοιπόν να σου χαμογελάσει; Επομένως αντιλαμβανόμαστε πως και η επόμενη χρονιά θα μας βγάλει στον αφρό της πανδημίας. Στην ουρά  των εμβολιασμών, στην τρίτη -τέταρτη και πέμπτη δόση που τώρα πια δεν παραπέμπει σε τραπεζικό δάνειο .Τώρα πια η ζωή μας μπήκε σε υποθήκη!

Έβαλα στεφάνι με αληθινά κλαδιά έλατου. Να μυρίσω την φύση, να θυμηθώ εκδρομές, δάση, να ακούσω τρεχούμενα νερά..

Δυο χρόνια τώρα ακούω αριθμούς και φωνές αλλόκοτες που μιλούν ακατάπαυστα αίροντας καθημερινά αυτά που βεβαίωναν χθες.

Δυο χρόνια ακούω την κοινωνία να αγκομαχά, να βαριανασαίνει, να σέρνεται.Να περπατά  σαν μεθυσμένη!Να τρικλά και προσδοκώ το ίσιο της..

Δυο χρόνια τώρα μετράω θανάτους, μετράω διασωληνωμένους, μετράω αρρώστους, μετράω ΜΕΘ, μετράω νοσηλείες, μετράω δόσεις εμβολίων, μετράω ανεμβολίαστους. Μετράω κύματα της νόσου, μετράω τα περισπούδαστα όχι και ανεπιβεβαίωτα ναι.

Κυριακή πριν τις γιορτές. Και το στόλισα το δέντρο. Το προσπάθησα.

Πέρυσι που ήμουν έγκλειστη ήθελα να κάνω το σπίτι τίγκα στο Χριστούγεννο!

Φέτος αποφάσισα να κοιτάξω κατάματα αυτό που μου συμβαίνει. Να το δω προσωπικά, να το εξετάσω ιστορικά. Και πώς κατέληξα, αναρωτιέμαι κοιτάζοντας με στον καθρέφτη,  από μια συνηθισμένη βαρετή φιγούρα να καταλήξω να βιώνω την σκλαβιά μου ηρωικά!

Το στόλισα το δέντρο μου, συλλογιζόμενη πόσα έλατα και πεύκα κάηκαν φέτος το καλοκαίρι. Το Γκρι της στάχτης.. που μπήκε στην ζυγαριά των καμένων κορμιών. Αυτό το πετυχαίνεις όταν η καμένη γη, έχει καμένα σπίτια, καμένα ζώα, καμένες ζωές!Όταν η δυστυχία μυρίζει στάχτη. Όχι, θάνατος δεν υπήρξε. Εχει εγκατασταθεί στα νοσοκομεία και καραδοκεί κάθε μονοπάτι μας.

Τελευταία Κυριακή πριν τις γιορτές. Με τον θυμό να περισσεύει.Οι κακουχίες βλέπεις εξάντλησαν τις ανοχές και τις αντιστάσεις. Παρατηρώ εκείνους που κάνουν αντίσταση με κατεβασμένη μάσκα..Τι να σκέφτονται άραγε; Δεν το ακούω.

Έβαλα πολλά φώτα φέτος. Θέλω να σβήσουν οι σκιές. Αν αυτή η χρονιά ξεχώρισε από τις άλλες, είναι γιατί ξεσκέπασε .Ήλθε σαν κύμα τεράστιο και ξέβρασε αυτούς που χρόνια ασελγούσαν .Θαρρείς πως το κακό με το καλό αντιμάχονταν , άκουγες τους κραδασμούς. Έχανες την ισορροπία.Έπεφτες! Και ξανασηκωνόσουν.

Και όσο και αν η Νέμεσις  πατούσε γερά στα πόδια της ,λερναία Ύδρα τα παιδιά της σήψης. Ξέπλυμα -υποκρισία- ανάθεμα!

Φώτα πολλά. Κεριά  οι ψυχές όλων αυτών που έφυγαν. Των ασθενών σε μοναχικούς θαλάμους κολυμπώντας στα δάκρυα των δικών τους.

Φλογίτσες που τρεμοπαίζουν στον άνεμο εκείνες που έφυγαν και μας συγκλόνισαν , μας θύμωσαν , μας οργίζουν! Οι γυναικοκτονίες που δεν προφέρονται.Που δεν συλλαβίζονται .Οι άδειες γόβες που σηκώθηκαν στα νύχια της απελπισίας, που κόπηκε το νήμα πριν σαλέψουν .

Πίσω από τις μάσκες ο φόβος. Ο τρόμος.

Κοιτάζεις πίσω και διαπιστώνεις πως τα χιλιόμετρα που νόμιζες πως διάνυσες ήτανε μέτρα. Οι γυναίκες από την ώρα που γεννιόμαστε κοιτάμε πίσω μας έντρομες. Μια ζωή κοιτας πίσω! Και ταπεινώνεσαι. Και οργίζεσαι .Και αναζητάς δικαιοσύνη!

Τελευταία Κυριακή πριν τις γιορτές. Και μοιάζει πόσο θλιβερό όλο αυτό; Το “κάρμα” να ζητά την κάθαρση και  το πολιτικό σκηνικό να μοιάζει με συνονθύλευμα που καμώνεται πως πράττει έργο τεράστιο και αποδοτικό!Να ομιλεί αναιδώς,να δηλώνει ψευδώς , να δημοσκοπεί , να συμπράττει, να παρεμβαίνει ,και να αναζητά κάλπικους  Μεσσίες.

Ελπίζω στο φως!Να φωτίσει αυτά τα Χριστούγεννα όλα τα όμορφα που κρύβει η ανθρωπότητα και να αφανίσει στο σκοτάδι την ασχήμια σε κάθε έκφανσή της.

Ελπίζω στην βαθιά εκεινη ανάσα που γεμίζει τα πνευμόνια μας με οξυγόνο ελευθερίας και ευεξίας!

Καλές μας γιορτές!