Στην  σημερινή κηδεία του πρώην δημάρχου Κορινθίων Παναγιώτη Δαλακλείδη είδαμε πρόσωπα που σημάδεψαν με την παρουσία, το έργο και το όραμά τους την αυτοδιοικητική ιστορία της Κορινθίας.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι παρουσίες του πρώην δημάρχου Ξυλοκάστρου Δημήτρη Σκούρα, μιας εμβληματικής μορφής της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και του Θεόδωρου Λαμπρόπουλου, ενός ακόμη αυτοδιοικητικού  που άφησε το δικό του ισχυρό αποτύπωμα στον τόπο.

Η παρουσία τους θύμισε σε πολλούς  μια εποχή εντελώς  διαφορετική.  Μια εποχή όπου η αυτοδιοίκηση δεν εξαντλούνταν στη διαχείριση της καθημερινότητας, αλλά στηριζόταν σε όραμα, ιδέες, αξίες και βαθιά αγάπη για τον τόπο.

Ήταν η γενιά των αυτοδιοικητικών που πίστευε ότι οι δήμοι και οι κοινότητες μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο μέσα από τη δουλειά, τη διεκδίκηση και τον σχεδιασμό. Άνθρωποι που δεν αρκέστηκαν στο να διοικήσουν, αλλά επιδίωξαν να μεταμορφώσουν τις περιοχές τους, να βάλουν γερά θεμέλια για το μέλλον και να ανοίξουν νέους δρόμους ανάπτυξης.

Ο Δημήτρης Σκούρας ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Υπήρξε ένας δήμαρχος με ισχυρή προσωπικότητα, διορατικότητα και ικανότητα να εμπνέει συνεργάτες και πολίτες. Με τις πρωτοβουλίες και τις παρεμβάσεις του έδωσε τεράστια  ώθηση στο Ξυλόκαστρο και συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης φυσιογνωμίας της περιοχής.

Μαζί του, στη συλλογική μνήμη της Κορινθίας, έχουν ήδη καταγραφεί ο Τάκης Δαλακλείδης, ο Θανάσης Εμμανουηλίδης, ο Θωμάς Θωμαίδης, ο Γιάννης Γιωτάκης.

Ο καθένας έχει γράψει την δική του σημαντική ιστορία στον τόπο μας. 

Θέση ξεχωριστή επίσης κατέχει και ο Άγγελος Μανωλάκης ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Κορινθίας κατόπιν βουλευτής Κορινθίας. 

Το πρόσωπο που διαμόρφωσε τον θεσμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης που τόσο αγαπήθηκε από τους Κορίνθιους. Ο πολιτικός που ένωσε, συνδιαμόρφωσε με τους δημάρχους της εποχής και συμπορεύτηκε μαζί τους. Και με τη σειρά του έδωσε τη σκυτάλη στον Νίκο Ταγαρα.

Πρόσωπα με διαφορετικές διαδρομές και χαρακτηριστικά, αλλά με ένα κοινό γνώρισμα: την ικανότητα να ξεχωρίζουν, να οραματίζονται, να αφήνουν πίσω τους έργο που άντεξε στον χρόνο αλλά και να δημιουργούν αυτή την μοναδική σχέση με τους πολίτες..

Οι άνθρωποι αυτοί τιμήθηκαν επί σειρά ετών από τους συμπολίτες τους γιατί κέρδισαν την εμπιστοσύνη τους. Δεν ήταν αλάνθαστοι, ούτε ίδιοι μεταξύ τους. Όμως διέθεταν πολιτική σκέψη, διοικητικές ικανότητες, αποφασιστικότητα και κυρίως τη βούληση να προσφέρουν. Και γι’ αυτό άφησαν το δικό τους κεφάλαιο στην ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σήμερα, η παρουσία κάποιων από αυτούς  στον τελευταίο αποχαιρετισμό ενός ακόμη ανθρώπου που υπηρέτησε τα κοινά λειτούργησε συμβολικά. Σαν μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Σαν αδιόρατη υπενθύμιση μιας εποχής κατά την οποία η Κορινθία είχε ισχυρές προσωπικότητες στην πρώτη γραμμή, ανθρώπους που μπορούσαν να εμπνεύσουν αισιοδοξία και να κάνουν τους πολίτες να αισθάνονται περήφανοι για τον τόπο τους.

Δεν μηδενίζουμε την παρουσία των νεώτερων ..

Εξάλλου δεν έχουν κλείσει τον δικό τους ιστορικό κύκλο για να μπορούν να κριθούν. Όμως δεν υπάρχει πιο τιμητικό για έναν πρώην αιρετό από την αγάπη και των σεβασμό των συμπολιτών του στην συνέχεια της ζωής του. Και αυτό νομίζω πως οι συγκεκριμένοι το αισθάνονται καθημερινά, όπως το αντιλαμβανόταν και ο Παναγιώτης Δαλακλείδης.

Ως δημοσιογράφος, αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που έζησα αυτή τη γενιά των σπουδαίων αυτοδιοικητικών.

Που τους γνώρισα από κοντά, παρακολούθησα τη διαδρομή τους, κατέγραψα τις αγωνίες, τις συγκρούσεις, τις διεκδικήσεις και τα έργα τους. Γιατί η δημοσιογραφία αποκτά πραγματική αξία όταν έχει την ευκαιρία να καταγράφει ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους στην νεότερη  ιστορία του τοπου μας..

Επομένως  όσοι βρέθηκαν σήμερα εκεί, εκπροσώπησαν κάτι περισσότερο από τον εαυτό τους. Εκπροσώπησαν και τους άλλους σπουδαίους απόντες. Εκπροσώπησαν μια ολόκληρη εποχή.  Μια εποχή που μπορεί να πέρασε, αλλά εξακολουθεί να φωτίζει με το παράδειγμά της τη δημόσια ζωή της Κορινθίας.