Το “χειρόφρενο” του Νίκου Σταυρέλη και το μήνυμα ζωής

Η Κυριακάτικη ανάρτηση του δημάρχου Κορινθίων Νίκου Σταυρέλη φέρνει στο προσκήνιο μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία: την απρόσμενη δοκιμασία της υγείας. Μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, μια περίοδο συμβολισμού και εσωτερικής αναζήτησης, ο ίδιος βίωσε αυτό που περιγράφει ως ένα απότομο «χειρόφρενο» της ζωής, μια αναγκαστική παύση που τον κράτησε μακριά από την καθημερινή δράση.

Μέσα από αυτή την περιπέτεια, αναδεικνύεται ένα ισχυρό μήνυμα: η υγεία δεν είναι δεδομένη. Οι ευχές που συχνά ανταλλάσσονται μηχανικά, όπως το «με υγεία», αποκτούν ξαφνικά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν η πραγματικότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με τα όριά μας. Ο δήμαρχος περιγράφει με ειλικρίνεια τη συνειδητοποίηση ότι όλα όσα θεωρούμε σταθερά μπορεί να αποδειχθούν εύθραυστα.

Το προσωπικό του βίωμα λειτουργεί ως υπενθύμιση για όλους: η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις και οι επαγγελματικές απαιτήσεις δεν πρέπει να επισκιάζουν τη φροντίδα του εαυτού μας. Όπως επισημαίνει, το μόνο πραγματικά «επείγον» είναι να ακούμε το σώμα μας, να θέτουμε όρια και να δίνουμε προτεραιότητα στην υγεία και στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας.

Η εμπειρία αυτή δεν ήταν μόνο μια δοκιμασία, αλλά και ένα μάθημα ζωής. Ένα κάλεσμα για ισορροπία, μέτρο και επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων — αξίες που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή έντονων ρυθμών και συνεχών απαιτήσεων.

Συγκεκριμένα ο δήμαρχος σημείωσε τα παρακάτω:

«Χρόνια πολλά», ε; «Με υγεία», ε; Αλήθεια! Πόσες φορές ανταλλάξαμε αυτή την ευχή τις τελευταίες ημέρες; Πόσες φορές είπαμε: «Χρόνια πολλά, με υγεία παναπόλα!». Τις είπαμε ή τις γράψαμε σίγουρα με ενσυναίσθηση, τις ανταλλάξαμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα επειδή τις νιώθαμε, αλλά ταυτόχρονα και λίγο μηχανικά, λίγο αυτόματα! Και μόνο όταν έρχονται εκείνες οι στιγμές που η ίδια η ζωή αποφασίζει να τραβήξει απότομα το «χειρόφρενο», συνειδητοποιούμε ξανά την αξία τους.
Ένα τέτοιο χειρόφρενο τράβηξα κι εγώ, με την περιπέτεια υγείας που με κράτησε μακριά από τη δράση, μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα, δίνοντάς μου, όμως, τον χρόνο να συνειδητοποιήσω (ξανά) πόσο εύθραυστα είναι όλα όσα θεωρούμε δεδομένα.
Γιατί το «με υγεία» δεν είναι μια ευχή που ανταλλάσσουμε μηχανικά. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζονται τα πάντα: η καθημερινότητα, η δουλειά, τα σχέδια, οι στόχοι. Κι όμως, συχνά τη βάζουμε σε δεύτερη μοίρα, τρέχοντας να προλάβουμε υποχρεώσεις, εκκρεμότητες και απαιτήσεις που, όσο σημαντικές κι αν είναι, δεν παύουν να μπορούν να περιμένουν.
Νομίζουμε ότι η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ. Ότι πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμα που «πρέπει» να γίνει, κάτι ακόμα που «πρέπει» να προλάβουμε. Ε, λοιπόν έχουμε λάθος! Το μόνο πράγμα που «πρέπει» είναι να προσέχουμε τον εαυτό μας. Αυτό που δεν μπορεί να περιμένει είναι η ανάγκη να τον φροντίζουμε, να ακούμε τα σημάδια του, να βάζουμε όρια και να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε άφθαρτοι.
Στο κάτω – κάτω της γραφής, δίπλα σε εμάς, υπάρχει και η οικογένειά μας. Οι άνθρωποι που μας αγαπάνε και μας χρειάζονται δίπλα τους.
Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα αυτές τις μέρες είναι ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με μέτρο. Να δίνουμε αξία στα ουσιαστικά και να θυμόμαστε πως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να είμαστε καλά.

Related Posts