Η τραγωδία που σημειώθηκε χθες στην Κόρινθο, με την κατάρρευση μπαλκονιού που κόστισε τη ζωή μιας γυναίκας και τραυμάτισε τα παιδιά της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα δραματικό περιστατικό. Είναι ένα γεγονός που μας υποχρεώνει να κοιτάξουμε κατάματα μια πραγματικότητα που εδώ και χρόνια επιλέγουμε να αγνοούμε.

Είναι ένα θέμα που πολλές φορές έχω αναφερθεί μέσα από τις εκπομπές μου στο ραδιόφωνο αλλά και στα προσωπικά μου άρθρα.

Το κέντρο της Κορίνθου παρουσιάζει εικόνες εγκατάλειψης.

Κτίρια παλαιά και καταπονημένα, χωρίς την απαραίτητη συντήρηση. Ρωγμές, φθαρμένα δομικά στοιχεία, σαθρά στηθαία που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια των περαστικών. Και όμως, αυτές οι εικόνες έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Και κανείς σχεδόν σε όλα δεν έχει κάνει τον κόπο  να βάλει δυο κορδέλες από κάτω να μην περνούν οι περαστικοί.

Η εξοικείωση με τον κίνδυνο είναι ίσως η πιο επικίνδυνη μορφή αδιαφορίας. Όταν η φθορά παύει να μας σοκάρει, τότε η τραγωδία είναι θέμα χρόνου να μας συναντήσει.

Το ζήτημα είναι σοβαρό. Παύει πλέον να είναι θέμα αισθητικής.  Είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.

Και εδώ αρχίζει η ευθύνη, που δεν είναι μόνο ατομική, αλλά συλλογική και θεσμική.

Ο Δήμος και η Περιφέρεια οφείλουν να κινητοποιηθούν άμεσα:

-να εντοπίσουν τα επικίνδυνα κτίρια,
-να ενεργοποιήσουν ελέγχους,
-να δημιουργήσουν μηχανισμούς παρέμβασης πριν συμβεί το κακό.

Οφείλουν, όμως, και κάτι εξίσου κρίσιμο: να δώσουν κίνητρα για να φτιαχτούν τα μπαλκόνια του θανάτου και οι πυλωτές που βρίσκονται στον “αέρα”.
Να αξιοποιήσουν και να διεκδικήσουν χρηματοδοτικά προγράμματα για αποκαταστάσεις και ενισχύσεις κτιρίων.
Να στηρίξουν τους ιδιοκτήτες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στο κόστος.
Να κινηθούν οι φορείς της περιοχής, οι  αρχιτέκτονες, μηχανικοί , τεχνικό επιμελητήριο, ώστε να υπάρξει συντονισμένη και οργανωμένη δράση.

Γιατί το πρόβλημα δεν λύνεται με ευθύνες που μετακυλίονται. Λύνεται με συνεργασία και σχέδιο.

Δεν είναι δυνατόν, το 2026, σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, να περπατάμε καθημερινά κάτω από «μπαλκόνια του θανάτου» χωρίς ούτε μια στοιχειώδη αίσθηση κινδύνου.
Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε την επόμενη τραγωδία για να ευαισθητοποιηθούμε.

Η χθεσινή τραγωδία πρέπει να γίνει σημείο καμπής.

Όχι άλλη ανοχή. Όχι άλλη αδιαφορία όλων μας.

Και την επόμενη φορά, δεν θα μιλάμε για «ατύχημα».
Θα μιλάμε για μια τραγωδία που θα αποτελεί “ΣΥΝΕΥΘΥΝΗ”.