Σήμερα μας σοκάρει η  τραγωδία στα Μακρίσια Ηλείας όπου ένας 13χρονος βρήκε το θάνατο ενώ οδηγούσε το πατίνι του.

Είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι αυτό που βλέπουμε καθημερινά στους δρόμους μπορεί, από τη μία στιγμή στην άλλη, να μετατραπεί σε τραγωδία.

Τα ηλεκτρικά πατίνια έχουν γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητας και στη δική μας πόλη. Κι όμως, όσο εξοικειωνόμαστε με την εικόνα τους, τόσο φαίνεται να υποτιμούμε τον κίνδυνο που συνοδεύουν.

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ. Μια απλή βόλτα στους δρόμους του κέντρου  αρκεί για να διαπιστώσει την κατάσταση: ανήλικοι χωρίς κράνος, δύο άτομα πάνω σε ένα πατίνι, κίνηση ανάμεσα σε αυτοκίνητα, παραβίαση σημάτων και φαναριών. Συχνά, όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, σχεδόν ως κάτι «φυσιολογικό». Και ίσως αυτό είναι το πιο ανησυχητικό: ότι έχουμε αρχίσει να το συνηθίζουμε.

Η αλήθεια είναι πως τα πατίνια δεν είναι παιχνίδια. Είναι οχήματα, με ταχύτητα και δυναμική που απαιτούν υπευθυνότητα. Όταν όμως χρησιμοποιούνται χωρίς κανόνες και χωρίς στοιχειώδη μέτρα προστασίας, μετατρέπονται σε παγίδα,  όχι μόνο για τους ίδιους τους αναβάτες, αλλά και για τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου.

Στην πόλη μας, όπως και σε πολλές άλλες, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές. Οι ποδηλατόδρομοι είναι περιορισμένοι  ενώ η συνύπαρξη με τα αυτοκίνητα γίνεται συχνά επικίνδυνη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι νεαροί χρήστες καλούνται να κινηθούν χωρίς επαρκή εκπαίδευση και χωρίς καθοδήγηση. Το αποτέλεσμα είναι ένα χάος που όλοι βλέπουμε, αλλά λίγοι αντιμετωπίζουν ουσιαστικά.

Δεν είναι όμως μόνο θέμα υποδομών ή ελέγχου. Είναι και θέμα νοοτροπίας. Όταν ένας ανήλικος ανεβαίνει σε ένα πατίνι χωρίς κράνος, δεν φταίει μόνο ο ίδιος. Φταίει και η έλλειψη ενημέρωσης, η αδιαφορία, η αντίληψη ότι «δεν θα συμβεί σε εμάς». Μέχρι να συμβεί.

Η τραγωδία στην Ηλεία δεν πρέπει να ξεχαστεί μέσα σε λίγες μέρες. Πρέπει να γίνει αφορμή για σκέψη και αλλαγή. Για περισσότερη προσοχή, για ουσιαστική εφαρμογή των κανόνων, για ευθύνη από όλους, οδηγούς, γονείς, αρχές.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν μιλάμε για αριθμούς ή στατιστικές. Μιλάμε για παιδιά. Για ζωές που δεν πρέπει να χάνονται τόσο άδικα.