Σε ρυθμούς προεκλογικούς: το τρίπτυχο έργα – εικόνα – παρουσία / Της Τζένης Σουκαρά
Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Τρίπολη και όσα ανακοινώθηκαν, με αιχμή την επέκταση του Παναρκαδικού Νοσοκομείου, μόνο τυχαία δεν είναι. Όπως μόνο τυχαία δεν είναι και η επιτάχυνση που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα από την Περιφέρεια.
Η κινητικότητα που παρουσιάζει ο Δημήτρης Πτωχός στην Πελοπόννησο είναι αναμφίβολα εμφανής.
Ανακοινώσεις έργων, υπογραφές συμβάσεων, περιοδείες και τώρα ένας νέος κύκλος επισκέψεων με τον τίτλο «Πελοπόννησος 360: Από τον διάλογο στην πράξη».
Σε επίπεδο εικόνας, η Περιφέρεια δείχνει να κινείται. Το ερώτημα όμως είναι αν κινείται και ουσιαστικά.
Η πρωτοβουλία για άμεση επαφή με τις τοπικές κοινωνίες, διαβούλευση και εξειδίκευση του αναπτυξιακού σχεδίου είναι, θεωρητικά, προς τη σωστή κατεύθυνση. Η αυτοδιοίκηση άλλωστε οφείλει να ακούει πριν αποφασίζει και να σχεδιάζει μαζί με τους πολίτες, όχι ερήμην τους. Το ζητούμενο όμως δεν είναι η διακήρυξη του διαλόγου, αλλά η αξιοπιστία του.
Γιατί την ίδια στιγμή που εξαγγέλλεται ένας κύκλος συζητήσεων «από τον διάλογο στην πράξη», υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα στην καθημερινότητα των πολιτών που παραμένουν σε εκκρεμότητα. Υποδομές που δεν έχουν ολοκληρωθεί όπως θα έπρεπε, έργα που παρουσιάζουν προβλήματα, τοπικές κοινωνίες που εδώ και χρόνια ζητούν λύσεις και δεν αρκούνται πλέον σε εξαγγελίες.
Η εκκίνηση της πρωτοβουλίας από τη Λακωνία έχει τον συμβολισμό της, αλλά ταυτόχρονα ανεβάζει και τον πήχη των προσδοκιών. Οι πολίτες δεν ζητούν απλώς παρουσία. Ζητούν αποτέλεσμα. Ζητούν σαφείς απαντήσεις, χρονοδιαγράμματα και, κυρίως, συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που γίνονται.
Έχω την βεβαιότητα πως το γνωρίζει ο Περιφερειάρχης.
Μάλιστα, έχουμε την αίσθηση πως ο Δημήτρης Πτωχός έχει αναλάβει έναν ιδιαίτερα κρίσιμο ρόλο: να προσεγγίσει την κοινωνία με τρόπο πιο ανθρώπινο και άμεσο, και να επιχειρήσει να γεφυρώσει πολιτικά και κοινωνικά χάσματα μέσα από τον θεσμικό χώρο της αυτοδιοίκησης.
Ένας ρόλος που δεν είναι ούτε εύκολος ούτε τυπικός, αλλά βαθιά πολιτικός και ουσιαστικός και χρήσιμος σε αυτή τη φάση για την κυβέρνηση και τη ΝΔ.
Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην ουσία της συγκυρίας.
Όταν η πολιτική δραστηριότητα πυκνώνει και οι εξαγγελίες πολλαπλασιάζονται, ο χρόνος αποκτά άλλη βαρύτητα.
Δεν είναι απλώς προεκλογικός, είναι κρίσιμος.
Είναι η στιγμή που όλα πρέπει να τρέξουν πιο γρήγορα, να αποδείξουν ότι δεν ήταν απλώς σχεδιασμοί επί χάρτου.
Η ευθύνη πλέον δεν βαραίνει μόνο την Περιφέρεια. Η αυτοδιοίκηση συνολικά —και κυρίως οι δήμοι— καλούνται να ανταποκριθούν, να συνεργαστούν, να μετατρέψουν τις εξαγγελίες σε απτά έργα. Εκεί θα κριθούν όλα.
Σε προσωπικό επίπεδο, η επιφύλαξη παραμένει. Όχι απέναντι στην ανάγκη του διαλόγου, αλλά απέναντι στην επανάληψη ενός γνώριμου μοτίβου: έντονη κινητικότητα, καλές προθέσεις και τελικά περιορισμένο αποτέλεσμα.
Αν αυτή τη φορά το μοντέλο αλλάξει, αν το «Πελοπόννησος 360» αποδειχθεί κάτι περισσότερο από ένας κύκλος επισκέψεων, τότε θα μιλάμε για μια ουσιαστική τομή. Αν όχι, θα προστεθεί σε μια μακρά λίστα προσδοκιών που δεν επιβεβαιώθηκαν.
Γιατί στο τέλος, για εμάς τους πολλούς ο πολιτικός χρόνος αποτελεί την πιο κρίσιμη και πιεστική ευκαιρία να γίνουν πράγματα που αλλιώς θα έμεναν πίσω. Και αυτό δεν μπορεί πια να αγνοηθεί.