Περί πολιτικής ‘αξιο-κρατίας’ και ‘αξιο-πιστίας’
…απομεινάρι ξεφτισμένης σημαίας
που θα σβήσει στον ερχομό του ήλιου
Θεοδόσης Σπαντιδέας,Ανακοινώσεις

Η Πολιτική είναι πριν απόλα ένας τρόπος του σκέπτεσθαι,αισθάνεσθαι,πιστεύειν και πράττειν,που στηρίζονται σε μία ανθρωπιστική παιδεία,σε μία πολιτισμική κληρονομιά και σε μία δεξαμενή γνώσης για την Ιστορία.
Οι σημερινοί πολιτικοί οφείλουν να χρησιμοποιούν στη δράση τους πραγματολογικά,μεθοδολογικά και αξιολογικά κανονιστικά πρότυπα,πέραν και έξω από το πλαίσιο των ‘κλειστών συστημάτων’.Οι ακατάλληλοι κανόνες και τα αβάσιμα στοιχεία μπορεί να ικανοποιούν ένα μέρος του ιδεολογικά συγγενούς ακροατηρίου ,όμως δημιουργούν θολά ερμηνευτικά σχήματα και κατακερματίζουν την πραγματικότητα.

Η άσκηση επιρροής,ως μορφή ηγεμονικότητας,δεν συνδέεται με υπεραπλουστευτικές προσεγγίσεις ή υπερβάσεις της αντικειμενικότητας και προφανώς δεν κινείται κόντρα στις αρχές της ηθικής και της ευθύνης.
Έχω την αίσθηση ότι αρκετοί πολιτικοί αστέρες είναι άνθρωποι ‘διπλής όψεως και μνήμης’: μία για την εποχή που κυβερνούσαν και μία για την εποχή που ήσαν στην αντιπολίτευση.Αυτές οι ταυτο-διαφορές απαξιώνουν σε μεγάλο βαθμό το ρόλο τους.Αν και το μόνο που τιμωρείται στην πολιτική είναι η αποτυχία ,τούτο δεν σημαίνει ότι η συνενοχή του εγκαθιδρυθέντος ‘πελατειακού συστήματος αμοιβαίας καχυποψίας’[οι μεν πολίτες ότι θα τηρήσουν το λόγο τους να ψηφίσουν όπως λένε, οι δε πολιτικοί ότι εφόσον εκλεγούν θα πράξουν όσα υποσχέθηκαν]είναι αποδεκτό.Όταν άπαντες απομακρύνονται ,με κοινή ευθύνη,από την τιμή [και το φιλότιμο], τότε προκαλούνται ρηγματώσεις στο δημοκρατικό πολίτευμα.Ακόμα και οι-σπάνιες εκ των υστέρων-‘απολογίες συνείδησης για τα λάθη’[maladie du scrupule]δεν αίρουν τον άδικο και ιδιοτελή χαρακτήρα των πράξεων και παραλείψεών τους όταν είχαν την εξουσία.
Σύμφωνα με τα παραπάνω,που στην ουσία περιγράφουν ένα ανούσιο και για πολλούς αδιάφορο παιχνίδι εσωτερικών ισορροπιών των πολιτικοκομματικών μηχανισμών, αναρωτιέμαι για το αν η χώρα διαθέτει ηγέτες με ευρύτερη αποδοχή και λάμψη.

Αναρωτιέμαι δηλαδή ποιά είναι η ευρωπα’ι’κή ή και διεθνής απήχηση και βαρύτητα των περισσοτέρων ελλήνων πολιτικών.

Ποιό ακριβώς σύστημα σκέψης έχουν δια-μορφώσει και ποιά θερμο-δυναμική προοπτική έχουν προτείνει για την επίλυση των παγκόσμιων κοινών κινδύνων

Δεν αναφέρομαι στα γνωστά και χιλιοειπωμένα κλισέ[όπως ‘δικαιώματα,αειφόρος ανάπτυξη,ισοελευθερία ‘κλπ],τα οποία λόγω της συνεχούς χρήσης έχουν φθαρεί και κυρίως έχουν και οι ίδιοι που τα επικαλούνται ξεχάσει το περιεχόμενό τους.Ούτε αναφέρομαι σε κάποιους ‘ιδεατζήδες’,οι οποίοι κάνουν μεγαλόστομες διακηρύξεις αγνοώντας και το νόημά τους και τις συνέπειές τους.

Αναφέρομαι σ’εκείνους που όχι μόνο ξέρουν το βάθος των όσων λένε αλλά κυρίως έχουν πείσει τους συνομιλητές τους ότι είναι σοβαροί.Προφανώς και δεν έχω ως σκοπό ν’αδικήσω κάποιον συγκεκριμένο πολιτικό αρχηγό ,ο οποίος προτείνει και εισακούγεται, αλλά θέλω να συμβάλλω στην προστασία της κοινής γνώμης από ‘νέα φούμαρα’ και ‘μεταξωτές κορδέλες’.

Η αυτο-αξιο-λόγηση των πολιτικών ως ‘Μεγάλων’ ηγετών[με την ευγενή αλλά οχι πάντοτε ανιδιοτελή συμμετοχή διαφόρων δημοσιογράφων και διανοούμενων]δεν ανταποκρίνεται πάντοτε στην πραγματικότητα των μεγεθών[τα οποία δεν πρέπει να κρίνονται από τις εκλογικές ψήφους αλλά από τον ιστορικό ρόλο τους σε κρίσιμες , για την Ελλάδα και τον Κόσμο,αποφάσεις ευθύνης].
ΥΓ.Η εθνική ιντελλιγκέντσια των διαφόρων –ισμών που μίσθωσε τις γνώσεις τους σε κομματικές προπαγάνδες,προτιμώντας τα υπόγεια της παρα-εξουσίας από το ρετιρέ της πνευματικής ελευθερίας και βοηθώντας έτσι τη διαιώνηση της πολιτικής αυθαιρεσίας και μικροπρέπειας,δεν τιμάει καθόλου τους αγώνες παλαιοτέρων ανθρώπων του πνεύματος, που πλήρωσαν με τη ζωή τους,την ανεξαρτησία λόγου και σκέψης.
ΥΓ2.’’…και γείραμε πάνω στην κόψη του πουθενά’[Θ.Σπαντιδέας]