Καθώς οι δουλειές στο Χόλιγουντ και στο θέατρο μειώνονται, πολλοί ηθοποιοί βρίσκουν μια απρόσμενη επαγγελματική διέξοδο

Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ένας άνδρας με νοσοκομειακή ρόμπα αντιδρά έντονα, στον γιατρό που τον εξετάζει: «δεν έχω κάποια ψύχωση», λέει εκνευρισμένος, όταν η νεαρή γιατρός τον ρωτά αν έχει κάνει ψυχοθεραπεία.

Ο ασθενής έχει λέμφωμα και φοβάται τη θεραπεία που του πρότειναν.

Μετά από περίπου 15 λεπτά συζήτησης, ο γιατρός προτείνει θεραπεία για τον καρκίνο. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάγνωση, που πρέπει να εντοπιστεί: ο ασθενής πάσχει από αδιάγνωστη οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Το Χόλιγουντ «μετακομίζει» στα νοσοκομεία

Λίγα λεπτά αργότερα, ο άνδρας βγάζει τη ρόμπα, πηγαίνει για καφέ στο διάλειμμα και ετοιμάζεται για την επόμενη σκηνή.

Δεν πρόκειται για πραγματικό περιστατικό, αλλά για ιατρική προσομοίωση. Ο «ασθενής» είναι ηθοποιός και οι γιατροί είναι φοιτητές δεύτερου έτους της Ιατρικής Σχολής NYU Grossman Long Island School of Medicine.

Οι ηθοποιοί αυτοί ονομάζονται «standardized patients» (τυποποιημένοι ασθενείς). Πρόκειται για εκπαιδευμένους επαγγελματίες που υποδύονται ασθενείς, ώστε οι μελλοντικοί γιατροί να μάθουν, πώς να αντιμετωπίζουν σύνθετες και ευαίσθητες ιατρικές καταστάσεις.

Το πρόγραμμα στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης απασχολεί περίπου 40 «ασθενείς», εκ των οποίων οι 30 είναι επαγγελματίες ηθοποιοί.

Οι συμμετέχοντες λαμβάνουν έναν φάκελο με λεπτομέρειες για το ιατρικό ιστορικό και τον χαρακτήρα που πρέπει να υποδυθούν. Δεν υπάρχει αυστηρό σενάριο, αλλά συγκεκριμένες απαντήσεις που πρέπει να δοθούν στους φοιτητές. Παράλληλα, υπάρχει περιθώριο αυτοσχεδιασμού.

Πώς οι περιορισμένοι ρόλοι ανάγκασαν του ηθοποιούς να αλλάξουν «καριέρα»

Ορισμένοι ρόλοι απαιτούν εβδομάδες προετοιμασίας. Για παράδειγμα, ένας ηθοποιός που έπρεπε να υποδυθεί ασθενή με σχιζοειδή, μελέτησε βίντεο πραγματικών περιστατικών και εξασκήθηκε στο πώς οι ασθενείς διαχειρίζονται την υπερδιέγερση.

Σε άλλες περιπτώσεις, οι προσομοιώσεις περιλαμβάνουν ακόμη και μακιγιάζ τραυμάτων ή σκηνές επειγόντων περιστατικών. Υπάρχουν, επίσης, «μυστικές» αξιολογήσεις, όπου ηθοποιοί παρουσιάζονται ως ασθενείς, χωρίς το προσωπικό να γνωρίζει ότι πρόκειται για άσκηση.

Οι περισσότεροι τέτοιοι ρόλοι πληρώνονται περίπου 25 έως 30 δολάρια την ώρα στις ΗΠΑ, προσφέροντας ένα σχετικά σταθερό εισόδημα σε ηθοποιούς που αντιμετωπίζουν ολοένα και λιγότερες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Για πολλούς, ωστόσο, η δουλειά δεν είναι μόνο οικονομική λύση.

Οι ηθοποιοί θεωρούν, ότι συμβάλλουν στην εκπαίδευση των μελλοντικών γιατρών, βοηθώντας τους να μάθουν πώς να μεταδίδουν δύσκολες ειδήσεις, να αντιμετωπίζουν ασθενείς με ψυχικές διαταραχές και να αναπτύσσουν καλύτερη σχέση με τους ασθενείς.

Όπως λένε οι ίδιοι, πρόκειται για μια από τις λίγες δουλειές εκτός σκηνής που εξακολουθεί να αξιοποιεί πραγματικά τις υποκριτικές τους δεξιότητες και ταυτόχρονα έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην πραγματική ζωή.

Με πληροφορίες από Variety