«Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου τίποτα δεν είναι πιο πικρό.»
 Γ. Σεφέρης

Βουλιάζουμε σε τραγωδίες σε καιρό ειρήνης. Καταλαβαίνεις;
Όχι από πόλεμο.
Όχι από θεομηνία.
Από ανθρώπινη αλαζονεία. Από αδιαφορία. Από σήψη.

Μετράμε νεκρούς.
Θρηνούμε.
Θυμώνουμε.
Και ύστερα ξανά σωπαίνουμε.

Μα αυτή τη φορά, κάτι δεν σώπασε.

Ήταν η κραυγή των γονιών που ενώθηκε μαζί με όλες της μάνες και τους πατεράδες της χώρας.

Πενήντα επτά ψυχές ζητούν δικαίωση ακόμη.
Δεν είναι αριθμός.
Είναι 57 άδεια δωμάτια.
57 τραπέζια με μια καρέκλα λιγότερη.
57 «μαμά, έφτασα» που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Εκείνη η νύχτα είχε έναν ήχο.

ΜΠΑΜ.

Και ύστερα — ΣΚΟΤΑΔΙ.

Όμως το σκοτάδι δεν ήταν μόνο στις ράγες.
Ήταν στα χρόνια που προηγήθηκαν.
Στις προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν.
Στις ευθύνες που μοιράστηκαν τόσο πολύ,
ώστε στο τέλος δεν έμειναν πουθενά.

Όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί,
η αλήθεια ματώνει.
Κι όταν η αλήθεια ματώνει,
η Δημοκρατία ασφυκτιά.

Σε αυτή τη χώρα μάθαμε να θρηνούμε.
Μάθαμε να κάνουμε μνημόσυνα.
Μάθαμε να θυμόμαστε επετείους.

Δεν μάθαμε να απαιτούμε.

Κι όμως, θα μου πεις,  οι πλατείες γέμισαν.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε ιδεολογίας,
στάθηκαν μαζί.
Όχι για κόμματα.
Όχι για σημαίες.

Για τα παιδιά.

Για τη ζωή που χάθηκε άδικα.
Για να μη χαθεί ξανά.

Οι μάνες ουρλιάζουν την αλήθεια τους τα βράδια.
Κι αυτή τη φορά, τις ακούμε.
Όχι όλοι. Όχι αρκετά.
Αλλά περισσότερο από ποτέ.

Γιατί η λήθη δεν είναι θεραπεία.
Είναι συνενοχή.

Κάθε φορά που λέμε «έτσι είναι το σύστημα»,
του δίνουμε παράταση ζωής.
Κάθε φορά που λέμε «τίποτα δεν αλλάζει»,
γινόμαστε μέρος της ακινησίας.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε,
αδιάφοροι. 
Γινόμαστε και ανεύθυνοι. 

Απέναντί μας, όμως,
στέκονται 57 πρόσωπα.

Νέα παιδιά με όνειρα.
Με σχέδια.
Με έρωτες που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Με ζωές που δεν πρόλαβαν να ανοίξουν.

Δεν μπορούμε να τους προδώσουμε με σιωπή.

Δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε ένα ετήσιο κερί.

Δεν μπορούμε να νοσταλγούμε μια κανονική χώρα
ενώ αρνούμαστε να τη διεκδικήσουμε.

Η μνήμη πρέπει να γίνει απαίτηση.
Η οργή να γίνει συνείδηση.
Η συνείδηση να γίνει πράξη.

Γιατί χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει Δημοκρατία.
Και χωρίς ανάληψη ευθύνης δεν υπάρχει μέλλον.

Οι 57 δεν είναι παρελθόν.

Είναι ο καθρέφτης.

Είναι το ερώτημα που μας κοιτά κάθε μέρα:
Θα σιωπήσουμε ξανά;
Ή θα γίνουμε επιτέλους οι πολίτες που δεν επιτρέπουν το σκοτάδι;

ΜΠΑΜ.

Το θυμόμαστε.

Και αυτή τη φορά  ας μην το  ξεχάσουμε!