Εντάξει, ως άνθρωποι της επικοινωνίας, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το πολυεπίπεδο αφήγημα των μεταμφιέσεων ενός δημάρχου, εκεί στο Κιάτο. Ξεκίνησε κάποτε με αποκριάτικα. Μια στολή, ένα βίντεο, μια χαρά.

Κάπου όμως η ιστορία απέκτησε άλλη μετεξέλιξη.

Ο δήμαρχος δεν ντύθηκε απλώς. Μεταμορφώθηκε.
Έγινε ατραξιόν.
Έγινε τρέιλερ.
Έγινε ένα διαρκές concept με τον ίδιο σταθερά στο κέντρο του κάδρου.

Καταλαβαίνουμε ότι η εποχή απαιτεί εικόνα. Προβολή. Ρυθμό. Περιεχόμενο.
Βίντεο με κινηματογραφική ένταση, σκηνοθετημένες λήψεις, μια παρουσία που θυμίζει προσωπικό brand περισσότερο παρά θεσμικό ρόλο.

Εκεί ακριβώς όμως γεννιέται μια απορία:
Γιατί η καρναβαλική ταυτότητα της περιοχής προβάλλεται  ή φιλτράρεται μέσα από έναν άνθρωπο που επιλέγει να είναι πάντα ο πρωταγωνιστής της;

Δεν πρόκειται δηλαδή να δει κανείς μεσα από τα διαφημιστικά βίντεο, το Καρναβάλι στο Κιάτο,με τα γκρουπ του και τη φαντασία τους αλλά τις μεταμφιέσεις ενός δημάρχου.

Βλέπει τον δήμαρχο να:

Ψήνει σουβλάκια.
Τηγανίζει λουκουμάδες.
Και τις καθημερινές να μετακινείται από ρόλο σε ρόλο χτίστη, ελαιοχρωματιστή, αθλητή,αγρότη, μπασκετμπολίστα, πολυτεχνίτη.

Αλλά μέσα σε όλο αυτό,είναι πολλοί αυτοί που αναρωτιούνται αν χάνεται το αυθόρμητο.
Αν η διαρκής μεταμόρφωση αφήνει χώρο για την απαραίτητη απλή, καθαρή θεσμική παρουσία.

Γιατί όταν η μεταμφίεση γίνεται σταθερό μοτίβο, γεννάται το ερώτημα:
είναι επικοινωνία; είναι σκηνοθεσία;
 είναι αφήγηση με κεντρικό ήρωα;

Η ταυτότητα ενός αυτοδιοικητικού  δεν είναι talent show.
Ούτε casting για τον «Σούπερ Μαν του Κιάτου».

Δεν αναζητούμε υπερήρωες.
Ούτε κινηματογραφικές αναφορές.
Ούτε κάποιον που να γεμίζει κάθε κάδρο.

Αναζητούμε χώρο για την πόλη και τους πολίτες της Μεσα στο κάδρο.

Αναρωτιέμαι αλήθεια μετά από 20 χρόνια γιατί να αναζητάται απεγνωσμένα ένας ρόλος σε όλα τα επίπεδα, μια στολή με τη μορφή πανοπλίας,κάποια  εφέ εντυπωσιασμού και ανάγκη για διαρκές χειροκρότημα έστω και κονσέρβα;

Mε συμπάθεια όλα αυτά και Καλές Απόκριες ..

Τζ. Σουκ.