Αντί κάποιοι να αναρωτηθούν πώς και τους ξέφυγε το «παρών» δημοτικού συμβούλου της ίδιας της πλειοψηφίας στην επανεκλογή του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου επιλέγουν να στρέψουν τη συζήτηση… στη στάση της μειοψηφίας.

Και μάλιστα  σε αυτή την προσπάθεια είναι κάποιοι «εξεγερμένοι» πρώην υποψήφιοι, οι οποίοι με ιδιαίτερα στομφώδεις εκφράσεις εγκαλούν την αντιπολίτευση για μια στάση που κράτησε.

Κατά τη γνώμη μας η μειοψηφία κράτησε μια συνεπή θεσμική θέση, που συνηθίζεται σε τέτοιες εκλογικές διαδικασίες. Δεν συναίνεσε στην επανεκλογή του προέδρου.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν επέλεξε να μετατρέψει την ψηφοφορία σε προσωπική αντιπαράθεση. Εξέφρασε τις επιφυλάξεις της με τον τρόπο που έκρινε πολιτικά ορθό, διαχωρίζοντας το πρόσωπο από τον θεσμικό ρόλο. Γιατί οι πολιτικές συγκρούσεις δίνονται στο πεδίο των μεγάλων ζητημάτων που απασχολούν τον Δήμο και όχι στην προσωποποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση όμως είναι ότι οι ίδιοι «εξεγερμένοι» πρώην δεν δείχνουν την ίδια ευαισθησία για ζητήματα που αφορούν π.χ. τις περιοχές από τις οποίες προέρχονται. Δεν φαίνεται να τους απασχολεί ότι ο επικεφαλής της δημοτικής αρχής έχει, εδώ και χρόνια, περιορίσει το ενδιαφέρον του για τα ορεινά.

Αντίθετα, επιλέγουν να επιτεθούν σε όσους ασκούν αντιπολίτευση.

Τελικά, μάλλον επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι αυτό που πραγματικά ενοχλεί είναι πως υπάρχει πλέον μια αντιπολίτευση που κάνει τη δουλειά της. Μια αντιπολίτευση που ασκεί ουσιαστικό έλεγχο, καταθέτει προτάσεις, αναδεικνύει ζητήματα και καταφέρνει να μεταφέρει τη συζήτηση έξω από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, στην κοινωνία.

Ίσως, μάλιστα, να ενοχλεί ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι, ύστερα από πίεση της αντιπολίτευσης, άνοιξαν τα μικρόφωνα των συνεδριάσεων και οι δημότες μπορούν πλέον να παρακολουθούν τι πραγματικά λέγεται, ποιος τοποθετείται και ποιος ψηφίζει τι. Μέχρι τότε, επικρατούσε σιωπή. Ή μήπως όχι;

Η πολιτική μνήμη, πάντως, υπάρχει. Και θυμίζει ότι υπήρξαν ολόκληρες δημοτικές περίοδοι όπου οι προεκλογικές κορώνες και οι μεγάλες εξαγγελίες έδιναν τη θέση τους σε μια σχεδόν ακατανόητη απόλυτη σιωπή. Αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει ούτε διαγράφεται με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα γεγονότα, άλλωστε, έχουν πάντα μεγαλύτερη αξία από τις εντυπώσεις.

Και μια τελευταία παρατήρηση. Οι δημοσιογράφοι φαίνεται πως θα βρίσκονται πάντα στο στόχαστρο όσων ενοχλούνται από τη δημοσιότητα των γεγονότων. Όμως ούτε η ενημέρωση σταματά ούτε η κοινωνία μένει στάσιμη. Οι άνθρωποι προχωρούν, οι γνώμες αλλάζουν και στο τέλος εκείνο που μένει είναι οι πρωταγωνιστές κάθε εποχής και  τα ίδια τα γεγονότα. Αυτά είναι που γράφουν την πολιτική ιστορία και όχι οι χαρακτηρισμοί.