Η μεγαλύτερη αναπηρία είναι η έλλειψη ανθρωπιάς

Διάβασα πριν από λίγο, πως κάποιοι πέρασαν από το Seatrac στην παραλία  Περιγιαλίου, και άφησαν πίσω τους μια εικόνα ντροπής. Μετακινημένος εξοπλισμός, φθορές, εγκατάλειψη. Για κάποιους αυτός ο βανδαλισμός είναι μια “πλάκα”.

Μόνο που το Seatrac δεν είναι παιχνίδι.

Είναι το μέσο που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο με αναπηρία να φτάσει στη θάλασσα χωρίς να χρειάζεται χέρια να τον σηκώσουν. Χωρίς να ζητήσει χάρη. Χωρίς να νιώσει βάρος. Με αξιοπρέπεια.

Όταν καταστρέφεις μια τέτοια υποδομή κλέβεις από κάποιον το δικαίωμα να ζήσει μια στιγμή ελευθερίας. Του λες, στην πράξη, ότι η δική του ανάγκη αξίζει λιγότερο από τη δική σου ανευθυνότητα.

Εκεί κρινόμαστε, συμπολίτη μου, ως κοινωνία.

Όχι στις μεγάλες και στομφώδεις  δηλώσεις για συμπερίληψη. Η κοινωνία μας κρίνεται στο αν προστατεύει όσα κάνουν τη ζωή ενός ανθρώπου λίγο πιο εύκολη. Αν σέβεται τον πιο αδύναμο. Αν καταλαβαίνει ότι η προσβασιμότητα είναι δικαίωμα και όχι χάρη.

Πολύ σωστά  Σωματείο ΑμεΑ Κορινθίας ύψωσε τη φωνή του με δελτίο τύπου.. Τώρα η σειρά ανήκει στους αρμόδιους να αποκαταστήσουν τις ζημιές και να προστατεύσουν όλες τις εγκαταστάσεις Seatrac.

Όμως η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει σε όλους μας.

Γιατί όσο κάποιοι αντιμετωπίζουν την προσβασιμότητα κατ΄αυτόν τον τρόπο,τόσο πιο πολύ θα αναδεικνύεται το πρόβλημα που έχουμε οι “απαίδευτοι ΕΜΕΙΣ”!

Η θάλασσα ανήκει σε όλους.

Αν κάποιοι επιμένουν να την κάνουν προνόμιο των λίγων, ας έχουν τουλάχιστον το θάρρος να το πουν κατάματα σε έναν άνθρωπο που περιμένει να λειτουργήσει το Seatrac για να κάνει τη μοναδική του βουτιά.

Δυστυχώς η μεγαλύτερη αναπηρία είναι η έλλειψη ανθρωπιάς!

Tζένη Σουκαρά

Δελτίο Τύπου Σωματείου ΑμεΑ Κορινθίας 

Η προσβασιμότητα δεν είναι διακόσμηση, είναι δικαίωμα. Ο σεβασμός της είναι υποχρέωση όλων μας.
Με αγανάκτηση και βαθιά απογοήτευση αντικρίζουμε την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι μηχανισμοί αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα Seatrac, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εγκατάσταση στο Περιγιάλι Κορινθίας, αλλά και σε άλλα σημεία κατά μήκος της παραλιακής ζώνης της Κορινθίας.
Πρόκειται για υποδομές που δημιουργήθηκαν για έναν απλό αλλά τόσο σημαντικό σκοπό: να δώσουν τη δυνατότητα σε συμπολίτες μας με αναπηρία να απολαμβάνουν τη θάλασσα ισότιμα, με ασφάλεια, αυτονομία και αξιοπρέπεια.
Το φωτογραφικό υλικό αποτυπώνει μια εικόνα που προβληματίζει και μας καλεί όλους να αναλογιστούμε τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Εξοπλισμός μετακινημένος, φθορές και σημάδια μιας αντίληψης που δυστυχώς δείχνει ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται πως ο δημόσιος χώρος και οι υποδομές προσβασιμότητας δεν είναι «ξένα πράγματα» χωρίς αξία.
Η καταστροφή ή η κακή χρήση μιας τέτοιας εγκατάστασης δεν είναι μια απλή πράξη φθοράς. Είναι μια πράξη που στερεί από έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να απολαύσει κάτι που για τους περισσότερους θεωρείται αυτονόητο: μια βουτιά στη θάλασσα, μια στιγμή ελευθερίας, μια εμπειρία χωρίς εμπόδια.
Μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από τα μεγάλα έργα που δημιουργεί. Κρίνεται και από το αν μπορεί να προστατεύσει αυτά που δημιουργήθηκαν για τους πιο ευάλωτους συμπολίτες της.
Η έλλειψη σεβασμού απέναντι σε μια υποδομή προσβασιμότητας δεν είναι απλώς μια κακή συμπεριφορά. Είναι έλλειψη κοινωνικής ευθύνης. Είναι αδιαφορία απέναντι στο δικαίωμα του άλλου.
Το Σωματείο Ατόμων με Αναπηρία Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας ζητά τον απαραίτητο έλεγχο, την αποκατάσταση των ζημιών και την ουσιαστική προστασία όλων των εγκαταστάσεων Seatrac στην Κορινθία.
Όμως η προστασία αυτών των υποδομών δεν είναι μόνο υπόθεση των αρμόδιων φορέων. Είναι υπόθεση παιδείας, σεβασμού και συλλογικής ευθύνης.
Η θάλασσα ανήκει σε όλους.
Οι υποδομές που εξασφαλίζουν την πρόσβαση σε αυτήν ανήκουν σε όλους.
Δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι αντικείμενο για φθορά. Είναι δικαίωμα ενός ανθρώπου να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα στη ζωή.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Ζητάμε σεβασμό.
Θέλουμε έργα που λειτουργούν.
Θέλουμε κοινωνία που προστατεύει.
Θέλουμε προσβασιμότητα πραγματική, όχι μόνο στα χαρτιά.

Related Posts