Αγαπητό 2025,
καθώς ετοιμάζεσαι να φύγεις, σε παρακαλώ θερμά: ξεσκόνισε τα πόδια σου. Ναι, καλά άκουσες. Μας πρόκοψες!

Γιατί στο γκραντ φινάλε σου τα έκανες λίγο… μαντάρα. Καλέ, χάθηκε ο κόσμος να ρίξεις μια ύστατη πινελιά ελπίδας; Τι πόρωση ήταν αυτή να ακολουθήσεις πιστά την πεπατημένη των προκατόχων σου;

Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, δεν ήσουν  σαν εκείνα τα αξέχαστα χρόνια της πανδημίας, που μετρούσαμε θύματα, κρούσματα, χιλιόμετρα, άτομα και… πρόβατα στον ύπνο μας. Αλλά πάλι, το «καλύτερο δεν θα έρθει;» Πού θα πάει, λες, κάποτε θα έρθει.

Και να που μας έμεινε χαραγμένο: το έτος που έφερε πίσω τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Όχι απλώς πίσω, αλλά όπως ακριβώς τον θυμόμασταν. Με φόρα, διατάγματα, δασμούς, απελάσεις και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι η διεθνής πολιτική παίζεται στο όριο.

Στη Γάζα, μετά από δύο χρόνια πολέμου, ήρθε μια εκεχειρία. Μέχρι να επιτευχθεί, όμως, η ψυχή του πλανήτη μάτωσε. Και όταν ήρθε, ήρθε εύθραυστη, με μικρά γράμματα και πολλά «ναι μεν αλλά». Η περιοχή παρέμεινε καζάνι που βράζει, με το θερμόμετρο μόνιμα στο κόκκινο.

Στην Ουκρανία, ο Τραμπ υποσχέθηκε να τελειώσει τον πόλεμο «γρήγορα». Ο πόλεμος, ωστόσο, δεν ενημερώθηκε. Συναντήσεις, δηλώσεις, κατσάδες, κυρώσεις και διπλωματικά πινγκ-πονγκ συνεχίστηκαν, με το μέτωπο να αλλάζει αργά και την ειρήνη να παραμένει στον χώρο αναμονής.

Στα δικά μας τώρα. Το 2025 δεν μπήκε με το δεξί για το κυβερνών κόμμα – στο ορκίζομαι. Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας έφερε πονοκεφάλους και έβαλε τον Κυριάκο Μητσοτάκη μπροστά στο κλασικό πολιτικό δίλημμα: άνοιγμα προς το Κέντρο με ένα κεντροαριστερό πρόσωπο ή «ασφάλεια» με έναν καθαρά παραταξιακό υποψήφιο για να μη σηκωθούν εσωκομματικά φρύδια. Έτσι, τον Φεβρουάριο καταλήξαμε με Πρόεδρο τον Κώστα Τασούλα, λύνοντας τον γρίφο, όχι όμως και την πολιτική ένταση.

Ο ίδιος μήνας αποδείχθηκε ακόμη πιο βαρύς. Η τραγωδία των Τεμπών επέστρεψε δυναμικά στην επικαιρότητα με αφορμή τα πορίσματα των εμπειρογνωμόνων. Μπορεί να κατέρριψαν τις πιο ακραίες θεωρίες συνωμοσίας, άνοιξαν όμως ξανά τον φάκελο της οργής. Από τις 26 Ιανουαρίου, μεγάλες διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και δεκάδες πόλεις, με το σύνθημα «δεν έχω οξυγόνο», έστειλαν ηχηρό μήνυμα. Στις 28 Φεβρουαρίου, δύο χρόνια μετά το δυστύχημα, οι πορείες μνήμης πήραν ξανά μαζικό χαρακτήρα. Πολιτικός αντίκτυπος; Τεράστιος.

Ο ανασχηματισμός της 14ης Μαρτίου ήρθε σχεδόν νομοτελειακά. Για πολλούς ήταν ο «ανασχηματισμός των Τεμπών». Ο Χρήστος Σταϊκούρας απομακρύνθηκε από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και τη σκυτάλη πήρε το δίδυμο Κυρανάκη – Δήμα, με τον Χρίστο Δήμα να αναλαμβάνει υπουργός. Για την Κορινθία, η αναβάθμιση ήταν σαφής, ενώ ο Νίκος Ταγαράς παρέμεινε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος ως υφυπουργός.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πατριώτη, ήρθε και το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εμπλοκή γαλάζιων στελεχών, Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στο προσκήνιο, εξεταστική επιτροπή, παραιτήσεις και ένας νέος όρος στο πολιτικό μας λεξιλόγιο: από τότε, ο «ΦΡΑΠΕΣ» μπήκε για τα καλά στη ζωή μας.

Ο Οκτώβριος επισκιάστηκε από την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι και την κυβερνητική τροπολογία για την απαγόρευση διαδηλώσεων μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Η πολιτική αντιπαράθεση υπήρξε σφοδρή, αλλά τελικά η κίνηση λειτούργησε συσπειρωτικά για το εκλογικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας.

Την ίδια ώρα, η Κεντροαριστερά παρέμενε καθηλωμένη δημοσκοπικά. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, υπήρχε πάντα ένας αστάθμητος παράγοντας: ο Αλέξης Τσίπρας. Τα σενάρια για νέο κόμμα κυκλοφορούσαν επί μήνες. Εκείνος τα διέψευδε, μιλώντας για το βιβλίο του. Τον Οκτώβριο του 2025, όμως, παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τη λειτουργία της Βουλής. Το πολιτικό στίγμα δόθηκε οριστικά τον Δεκέμβριο, στο θέατρο «Παλλάς», με την παρουσίαση της «Ιθάκης». Εκεί, άνοιξε επισήμως ο δρόμος για το επόμενο βήμα.

Και κάπως έτσι, 2025, φεύγεις.Με τους αγρότες στα μπλόκα να αναστενάζουν.

Φεύγεις, με ακρίβεια, θόρυβο, ένταση, πληγές και ανοιχτούς λογαριασμούς.