372 επιτυχόντες του Πανεπιστημίου Πατρών δεν έκαναν τελικά εγγραφή. 372 διαφορετικές οικογένειες, 372 ιστορίες και ίσως 372 όνειρα που βρέθηκαν αντιμέτωπα με την ίδια σκληρή πραγματικότητα: το κόστος της φοιτητικής ζωής.

372.

Τόσοι είναι οι επιτυχόντες των Πανελλαδικών του 2026 στο Πανεπιστήμιο Πατρών που, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, δεν ολοκλήρωσαν τελικά την εγγραφή τους.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το ποσοστό.

Είναι ότι ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν παιδιά που πέτυχαν σε σχολές υψηλής ζήτησης και υψηλών απαιτήσεων.

Στην Ιατρική, για παράδειγμα, από τους 175 επιτυχόντες εμφανίζονται 166 εγγεγραμμένοι. Εννέα παιδιά δεν ολοκλήρωσαν την εγγραφή τους.

Στη Φαρμακευτική, 11 επιτυχόντες δεν εγγράφηκαν.

Στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς και Τεχνολογίας Υπολογιστών, 22.

Τι σημαίνει άραγε για μια οικογένεια το «το παιδί μου πέρασε» όταν αμέσως μετά πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα:

«Και τώρα πώς θα το σπουδάσω;»

Το ενοίκιο, η  εγγύηση, οι λογαριασμοί,το φαγητό, οι μετακινήσεις.
Τα εισιτήρια για να επιστρέψει το παιδί στο σπίτι.
Τα έξοδα της καθημερινότητας.

Όλα αυτά προστίθενται πάνω σε έναν οικογενειακό προϋπολογισμό που, για πολλές οικογένειες, έχει ήδη εξαντληθεί.

Και τότε ένα παιδί μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα: να έχει κερδίσει τη θέση του στο πανεπιστήμιο, αλλά να μην μπορεί εύκολα να αγοράσει το δικαίωμα της καθημερινής παρουσίας του εκεί.

Ο υφυπουργός Παιδείας Νίκος Παπαϊωάννου, σχολιάζοντας το ζήτημα, είπε ότι οι 372 μη εγγραφές πρέπει να εξεταστούν σοβαρά, ώστε να καταγραφούν οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους κάθε παιδί πήρε αυτή την απόφαση.

 Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι για κάθε περίπτωση. Όμως η επισήμανση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστου Μπούρα για τα ακριβά ενοίκια, το κόστος ζωής και τις μετακινήσεις δείχνει ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η Πολιτεία αναφέρει ότι έχουν αυξηθεί οι πόροι για το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα, ότι αυξήθηκε το ίδιο το επίδομα, ότι σχεδιάζονται νέες φοιτητικές εστίες και ότι ενισχύεται η φοιτητική σίτιση.

Όλα αυτά είναι μέτρα που πρέπει να αξιολογούνται με βάση ένα απλό ερώτημα:

Φτάνουν στον φοιτητή που σήμερα κοιτάζει το κόστος ενός ενοικίου και αναρωτιέται αν μπορεί να φύγει από το σπίτι του;

Και αυτό είναι ένα ζήτημα που αξίζει πολύ μεγαλύτερη συζήτηση.

Φτάσαμε τελικά στο σημείο να διερωτόμαστε εάν  ένα παιδί μπορεί πραγματικά να αξιοποιήσει την επιτυχία του.

Το «μπήκα στο Πανεπιστήμιο» θα έπρεπε να είναι το τέλος μιας αγωνίας και η αρχή ενός νέου κεφαλαίου. Όχι η αρχή μιας καινούργιας οικονομικής αγωνίας.

Οι 372 μη εγγραφές της Πάτρας είναι ένα καμπανάκι.

Οφείλει η πολιτεία να το ψάξει.

Οι αρμόδιοι οφείλουν να  μιλήσουν με τους ίδιους τους νέους και τις οικογένειές τους. Να ακούσουν τις πραγματικές ιστορίες πίσω από τους αριθμούς. Και να δούν τι πρέπει να αλλάξει ώστε η οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας να μην μετατρέπεται σε αόρατο εξεταστή, που αποφασίζει τελικά ποιος μπορεί να σπουδάσει και ποιος όχι.

Γιατί ένα παιδί που πέρασε στην Ιατρική, στη Φαρμακευτική, στο Πολυτεχνείο ή σε οποιαδήποτε άλλη σχολή έχει αγωνιστεί για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που η ίδια του η πατρίδα πλέον δεν του την εξασφαλίζει. Διότι παρά το γεγονός πως εκείνο έχει κάνει το χρέος του ουδείς μπορεί να το δικαιώσει.