Κάθε χρόνο στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παρατηρείται ορυμαγδός αναρτήσεων για το μήνυμα της εξέγερσης.
Όπως πάντα και σε αυτή την περίπτωση, η ημέρα αυτή αποτελεί δυστυχώς ευκαιρία διαφωνιών, διαχωρισμού και πόλωσης.
Για το αν η εξέγερση αυτών των νέων παιδιών έριξε ή όχι την Χούντα.
Για το ποιος είχε την πρωτοκαθεδρία στην εξέγερση.
Για το πόσοι ήταν οι νεκροί και που ακριβώς έχασαν την ζωή τους.
Ας καταθέσω και εγώ λοιπόν ως μεσήλικας πια, την άποψή μου( όχι την άποψη της τεχνητής νοημοσύνης) και ας την ρίξω στον ωκεανό των απόψεων. Άλλωστε ένα από τα χαρακτηριστικά της δημοκρατίας είναι η δυνατότητα να λέει ο καθένας μας ελεύθερα την άποψή του.
Το διαχρονικό μήνυμα λοιπόν της εξέγερσης του Πολυτεχνείου για εμένα είναι:
• Η ανάγκη ύπαρξης μιας νεολαίας που αμφισβητεί, που διεκδικεί κάτι καλύτερο από αυτό που κληρονόμησε.
• Η δύναμη της συσπείρωσης, της ενότητας, πέρα και έξω από διαχωριστικές γραμμές και ταμπέλες.
• Η αντίσταση απέναντι στον συμβιβασμό.
• Η αποφασιστικότητα απέναντι στον φόβο.
Αυτό το μήνυμα μπορεί να μην έγινε πραγματικότητα από την γενιά που το έστειλε, μπορεί να μην έγινε πράξη από τις γενιές μέχρι σήμερα, παραμένει όμως διαχρονικό περιμένοντας την γενιά που θα το υλοποιήσει.
Όπως ένα μήνυμα σε κλειστό μπουκάλι πεταμένο στη θάλασσα που περιμένει κάποιον επιτέλους να το πιάσει.