Με το «Καμιά άλλη επιλογή» ο Παρκ Τσαν Γουκ διασκευάζει με αξεπέραστο στιλ το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά και προβαίνει σε μια κωμικοτραγική κριτική του ανθρωποφάγου καπιταλισμού.

Καμία άλλη επιλογή (No Other Choice)(****)

Θρίλερ νοτιοκορεατικής παραγωγής 2025 (139). Σκηνοθεσία: Παρκ Τσαν Γουκ. Πρωταγωνιστούν: Λι Μπιόνγκ Χον, Σον Γιε Τζιν, Λι Σανγκ Μιν

Ο Μάνσου αναζητά βοήθεια σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης όταν μια μέρα απολύεται από την εταιρεία χαρτοποιίας που εργαζόταν 25 έτη. Όσο ο καιρός περνάει και η κατάσταση χειροτερεύει, ο απελπισμένος οικογενειάρχης άντρας οδηγείται σε ακραίες αποφάσεις για την εξόντωση των ανταγωνιστών του στην αναζήτηση εργασίας.

Η νέα δημιουργία του νοτιοκορεάτη Παρκ Τσαν Γουκ αποτελεί ένα συναρπαστικό, τολμηρό ριμέικ της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Το τσεκούρι», που είχε γυριστεί το 2005. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του γραμμένου το 1997 μυθιστορήματος «The axe» του αμερικανού Ντόναλντ Γουέστλεϊκ. Σε τρομερή φόρμα ο δημιουργός του «Old boy» υπογράφει ένα διασκεδαστικό (και κατάμαυρο ταυτόχρονα) πολιτικό θρίλερ γύρω από τον τρόμο της ανεργίας. Μια απροκάλυπτη αντικαπιταλιστική σάτιρα που θυμίζει αρκετά τα «Παράσιτα», αλλά η στυλιζαρισμένη οπτική του ντοτιοκορεάτη σκηνοθέτη δεν αφήνει καμιά αμφιβολία, ότι το «Καμία άλλη επιλογή» δεν μοιάζει με… καμία άλλη ταινία.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, εντοπίζεται στα υλικά του σκηνοθέτη που μαζί με την πολιτική αλληγορία, την κοινωνική σάτιρα και την αιματοβαμμένη ιστορία επιβίωσης, βάζει στο ίδιο μπλέντερ ένα ακόμη- ίσως το κυριότερο- συστατικό απόλαυσης. Η ανατρεπτική γυναικεία παρουσία που αντιστρέφει το κλίμα και αλλάζει τους παγιωμένους κοινωνικούς ρόλους εντοπίζεται σε τρεις κομβικούς ρόλους. Στον πρωταγωνιστικό της καπάτσας συζύγου του ήρωα, στην σιωπηλή μουσική ιδιοφυία της αυτιστικής κόρης και στη δυναμική γυναίκα ενός άλλου απολυμένου η οποία τον ωθεί να συνέλθει καθώς το «πρόβλημα δεν είναι η απόλυση» αλλά η στάση που εκείνος κρατάει μετά από την απόλυση.

Νυρεμβέργη (Nuremberg) (**)

Ιστορική διεθνούς συμπαραγωγής 2025 (138). Σκηνοθεσία: Τζέιμς Βάντερμπιλτ. Πρωταγωνιστούν: Ράσελ Κρόου, Ράμι Μάλεκ, Μάικλ Σάνον

Μάιος 1945. Οι Σύμμαχοι αποφασίζουν να περάσουν από δίκη τα υψηλόβαθμα στελέχη των Ναζί που έχουν συλληφθεί. Το πρόβλημα αφορά στο μη ιστορικό προηγούμενο μιας τέτοιας δίκης αλλά και στη στάση που θα κρατήσουν οι κατηγορούμενοι. Ένας αμερικανός ψυχίατρος καλείται να δώσει απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.

Αν και η αφήγηση φλερτάρει διαρκώς με τον ακαδημαϊσμό, το ενδιαφέρον για το παρασκήνιο με τους εναπομείναντες πρωτεργάτες της «συνωμοσίας κατά της ανθρωπότητας» (ένα από τα τέσσερα κατηγορητήρια στην περίφημη δίκη) διατηρείται αμείωτο μέχρι τέλους. Η σκιαγράφηση του πορτρέτου των ναζιστών βοηθά στην κατανόηση όχι μόνο των κινήτρων των εμπνευστών της «τελικής λύσης», αλλά και της βαθύτερης ψυχοπαθολογίας τους που ορίζεται από το ναρκισσισμό και την αλαζονεία του ισχυρού.

Ανεμώνη (Anemone) (**1/2)

Δραματική βρετανοαμερικανικής συμπαραγωγής 2025 (125). Σκηνοθεσία: Ρόναν Ντέι Λιούις. Πρωταγωνιστούν: Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Σον Μπιν, Σαμάνθα Μόρτον

Σε απομακρυσμένη δασική περιοχή ένας άντρας αναζητά τον αδελφό του που έχει χρόνια να δει και ζει σαν ερημίτης. Όταν συναντηθούν οι δύο άντρες θα πρέπει να αναπτύξουν τον κατάλληλο κώδικα επικοινωνίας αλλά και να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν που τους χώρισε.

Το σκληρό και σιωπηλό οικογενειακό δράμα που σηματοδοτεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Ρόναν Ντέι Λιούις, οδήγησε τον πατέρα του Ντάνιελ Ντέι Λιούις να τερματίσει την αποχή του από την υποκριτική που είχε ανακοινώσει μετά την «Αόρατη κλωστή» του Πολ Τόμας Άντερσον, το 2017. Μάλιστα ο βρετανός σταρ συνυπογράφει με το σκηνοθέτη το μινιμαλιστικό σενάριο που αναφέρεται στο δίπολο της αδελφοσύνης αλλά και της σχέσης πατέρα- γιου. Το ιρλανδικό ζήτημα, η σχέση ανθρώπου- φύσης αλλά και τα ηθικά διλήμματα που συνδέονται με τη θρησκευτική ανατροφή είναι ζητήματα που θίγει η ταινία που εκπληρώνει τους περισσότερους στόχους της αν και η απειρία του σκηνοθέτη είναι ορατή σε ορισμένα κομβικά σημεία.

Ο Ατρωτος (The Running Man) (**)

Περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής 2025 (132). Σκηνοθεσία: Εντγκαρ Ράιτ. Πρωταγωνιστούν: Γκλεν Πάουελ, Τζος Μπρόλιν, Κόλμαν Ντομίνγκο, Μάικλ Σέρα, Γουίλιαμ Χ. Μέισι

Ο Μπεν Ρίτσαρντς, για να βρει τα χρήματα που απαιτεί η φροντίδα της άρρωστης κόρης του, αποφασίζει, να πάρει μέρος σε ριάλιτι, όπου οι διαγωνιζόμενοι καταδιώκονται από επαγγελματίες δολοφόνους.

Το 1987 είχε φτιαχτεί η πρώτη διασκευή του γνωστού ομότιτλου βιβλίου του Στίβεν Κινγκ με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σύγκριση με εκείνο το αφελές φιλμ προφανώς και ευνοεί την εκδοχή του Ράιτ («Baby driver») καθώς δίπλα στο δυστοπικό περιβάλλον τοποθετείται εύστοχα το πολιτικό σχόλιο για τα χαρακτηριστικά μιας κρίσιμης εποχής που ορίζεται από τα fake news του Διαδικτύου, το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων και τη δίψα του κοινού για βία και αίμα. Όπως ακούγεται σε μια σκηνή του φιλμ «η δίψα για αίμα είναι η κληρονομιά των αμερικανών».

Λο (**1/2)

Ντοκιμαντέρ ελληνικής παραγωγής (70). Παραγωγή: Κωνσταντίνος Βασίλαρος. Σκηνοθεσία: Θανάσης Βασιλείου. Σενάριο: Θανάσης Βασιλείου, Χρήστος Χρυσόπουλος

Μια επίσκεψη στο πατρικό του, θα φέρει τον σκηνοθέτη μπροστά σε αποκαλύψεις για την ιστορία του πατέρα του.

Με τη μορφή της προσωπικής εξομολόγησης δίνεται η ιστορία του «Λο» που στα ηπειρώτικα σημαίνει «σώπα». Ο Βασιλείου υπογράφει ένα έντιμο φιλμ όπου μέσα από τις ανακαλύψεις που κάνει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μεταξύ Αθήνας – Παρισιού μαθαίνει την πραγματική ιστορία του πατέρα του τον οποίο αποχωρίστηκε από νωρίς. Χρειάστηκε μια ξεχασμένη ανάμνηση από τον παππού του (ο τίτλος του φιλμ από αυτήν τη σκηνή) καθώς και τα γράμματα της μητέρας του που συμπλήρωσαν το πάζλ του μυστηρίου. Επίσης το πολιτικό παρελθόν του πατέρα του σκηνοθέτη συνδέεται εύστοχα με την μεγάλη εικόνα της Ιστορίας και ειδικά με το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι για τον Αλέξανδρο Παναγούλη.

Κων. Καϊμάκης/documentonews.gr