«Άλλους τους σκοτώνουνε οι μπόμπες, στο Κιάτο μας δαγκώνουν τα σκυλιά». Πίσω από την υπερβολή του σατιρικού αυτού στίχου —που έκανε τον γύρο των κοινωνικών δικτύων τις τελευταίες μέρες— κρύβεται μια θλιβερή αλήθεια: ένα ζήτημα δημόσιας ασφάλειας και καθημερινής ανασφάλειας, που για χρόνια μένει άλυτο.

Το τραγούδι που κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα Suno.com δεν είναι απλώς ένα viral χιουμοριστικό σχόλιο. Είναι μια κραυγή — για όσους προσπαθούν να ζήσουν, να δουλέψουν, να κυκλοφορήσουν σε μια πόλη όπου οι αγέλες αδέσποτων δημιουργούν ένα τοξικό μείγμα φόβου, επικινδυνότητας και εγκατάλειψης.

Όμως τα ζώα δεν φταίνε. Δεν φταίνε που βρέθηκαν στους δρόμους, ούτε που μετατρέπονται σε αγέλες. Δεν ευθύνονται τα ίδια, όταν το σύστημα που θα έπρεπε να τα προστατεύει —και μαζί με αυτά, τους ανθρώπους— απουσιάζει ή λειτουργεί αποσπασματικά.

Ο αντιδήμαρχος κ. Συριάνος, υπεύθυνος για το θέμα των αδέσποτων, ανταποκρίθηκε άμεσα στην επικοινωνία μου. Όπως μου εξήγησε, ο δήμος προχωρά κανονικά σε εμβολιασμούς και αποπαρασιτώσεις των αδέσποτων, έχει συμβληθεί με δυο κτηνιατρεία για την περίθαλψή τους, ενώ μου διευκρίνισε όταν του μίλησα για τις καταγγελίες που έχυυν γίνει – και αυτό είναι σημαντικό – πως για να χαρακτηριστεί ένα σκυλί  “άγριο και επικίνδυνο” απαιτείται πολύ συγκεκριμένη διαδικασία. Δεν είναι κάτι απλό, ούτε απόφαση του δήμου. Εξετάζονται παράγοντες από ειδικούς εκπαιδευτές και απαιτείται συγκεκριμένη τεκμηρίωση.

Αυτό, όμως, δεν αρκεί.

Αύριο, ευελπιστώ να μιλήσουμε δημόσια στο ραδιόφωνο με τον κ. Συριάνο, για να θέσουμε ευθέως το βασικό ερώτημα:
Τι έχει κάνει παραπάνω ο κ. Σταματόπουλος για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος;

Είναι εύκολο να απαντά πως θα  αποζημιωθεί ο πολίτης που έπεσε θύμα επίθεσης… Αλλά το ζητούμενο δεν είναι η αποζημίωση. Το ζητούμενο είναι να μην υπάρξει το περιστατικό.

Τι γίνεται με την κατασκευή καταφυγίου;
Τι γίνεται με την οργάνωση συστηματικής περισυλλογής και φιλοξενίας;
Πού βρίσκεται το σχέδιο του δήμου για τον συντονισμό με φιλοζωικές οργανώσεις και εθελοντές;

Η διασφάλιση της ασφάλειας των πολιτών, αλλά και της ευζωίας των ζώων, δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι. Είναι δύο όψεις της ίδιας πολιτικής υποχρέωσης. Δεν μπορούμε να επιλέγουμε μόνο το ένα. Δεν γίνεται να θυμόμαστε τα αδέσποτα μόνο όταν προκύπτει «κρίση» ή όταν ένα σατιρικό τραγούδι μάς φέρνει προ των ευθυνών μας.

Το πρόβλημα είναι χρόνιο, σύνθετο, αλλά όχι άλυτο. Χρειάζεται σχέδιο, χρηματοδότηση, επιμονή και, πάνω από όλα, πολιτική βούληση. Γιατί όσο αφήνουμε τις ευθύνες να περιφέρονται σαν αδέσποτα σε ανακοινώσεις και ευχολόγια, τόσο θα επιβεβαιώνεται η πικρή αλήθεια: ούτε τα σκυλιά φταίνε, ούτε οι πολίτες.

Φταίνε αυτοί που δεν αποφασίζουν να δράσουν.