Δεν ήταν ξέγνοιαστα τα σχολικά μου χρόνια.
Όχι, δεν ήταν φτιαγμένα από ανέμελες ώρες και χαμόγελα χωρίς βάρος.
Ήταν γεμάτα μικρά άγχη που τότε έμοιαζαν τεράστια.
Παιδικές σκέψεις που φούσκωναν σαν σύννεφα, σκίαζαν τη μέρα και γίνονταν μερικές φορές ασήκωτες.

Όμως… ήταν και τα χρόνια της αθωότητας.
Εκείνα που δεν επιστρέφουν ποτέ, αλλά σου κρατούν το χέρι σιωπηλά, όταν τα θυμάσαι.

Το κουδούνι του 9ου Δημοτικού Πειραιά.
Οι μπλε ποδιές με τον άσπρο γιακά.
Η πρώτη μου φίλη, η Ζέτα. Η Κορίνα, η Στέλλα, ο Θοδωρής, ο Σάκης.
Τα διαλείμματα με κρυφτό, κυνηγητό,τα κουλούρια τα μοσχομυριστά που φουσκώνανε  από τα πατατάκια.

Ο διευθυντής και δάσκαλός μας  ο κ. Κουτσαφτέλης από το Πλωμάρι της Λέσβου, να προσπαθεί με καμάρι να μιλήσει για τον Οδυσσέα Ελύτη. Οι σχολικές γιορτές μας, τα πρώτα ποιήματα, η σημαία στις παρελάσεις και η περηφάνεια μου σαν παραστάτης δίπλα της.
Ο κ. Κακεπάκης, ο Κρητικός  που μας τραγουδούσε σαν άλλος Ξυλούρης – και μαζί του μαθαίναμε τα τραγούδια της εποχής, λες και μας τα ‘φερνε απευθείας απ’ το ραδιόφωνο που έπαιζε στο σπίτι, δίπλα στο τραπέζι με το πετσετάκι.

Σαν να ακούω τώρα τις φωνές από το προαύλιο να τραγουδάμε μαζί του. “Κι όλη μέρα τακ τακ ,τουκ τουκ..”(Ο Αργαλειός)

Ύστερα ήρθε το Γυμνάσιο. Το 5ο του Πειραιά.
Οι ανηφόρες του Προφήτη Ηλία, χωρίς ποδιά, οι βαριές σχολικές τσάντες και οι πρώτες λέξεις γραμμένες πάνω τους.
Rock συγκροτήματα, συνθήματα, φράσεις που αργότερα μπορεί να ξεχάσαμε — αλλά τότε, μάς όριζαν.
Τα δερμάτινα λουράκια στους καρπούς. Το μολύβι στα μάτια. Κρυμμένες κασέτες και ερασιτεχνικοί σταθμοί στα ραδιόφωνα.

Η Χαρούλα, δίπλα μου. Η αγαπημένη μου διπλανή μέχρι το τέλος. Η Λίτσα, η Τασούλα.
Κορίτσια που μοιραστήκαμε την σχολική αίθουσα αλλά τις σκέψεις μας, τις χαρές και τις λύπες μας.

Η μελαγχολία της εφηβείας, που κρυβόταν πίσω από τα βιβλία αλλά ξέσπαγε στα τραγούδια.
Η επαναστατικότητα, που δεν ήξερε ακριβώς τι διεκδικεί — αλλά ήξερε ότι διεκδικεί.
Και αυτό ήταν αρκετό.

Η εξαήμερη στη Ρόδο. Τα γέλια, τα τραγούδια..Μεγαλώναμε.
Οι πανελλήνιες που έμοιαζαν με το τέλος του κόσμου — και ήταν απλώς η αρχή.

Σήμερα που ξαναχτυπάει το κουδούνι…
Θυμάμαι.Όχι μόνο την τάξη και τον πίνακα.
Αλλά τις φωνές, τα πρόσωπα, τις στιγμές που έπλασαν εκείνη την εσωτερική πυξίδα που ακόμα, σχεδόν ασυναίσθητα, ακολουθώ.

Εύχομαι κάθε παιδί σήμερα να χτίσει τα δικά του χρόνια αθωότητας.
Και κάθε γονιός, κάθε δάσκαλος, να σταθεί κοντά του με σεβασμό, αγάπη και παρουσία.
Γιατί τα σχολικά χρόνια… δεν είναι απλώς μια περίοδος.
Είναι τα θεμέλια της ψυχής μας.

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά.
Σε όλους εμάς που κάποτε ήμασταν παιδιά.

Αφιερωμένο στους συμμαθητές μου – Του 9ου δημοτικού σχολείου Πειραιά – Του 5ου Γυμνασίου – Λυκείου Πειραιά