Υπερχείλιση πλημμύρας

έως του καύσωνος προλεγόμενα

Πάνος Καπώνης, πυρήνες υετού

Αυτοί οι [αέναοι;] κύκλοι κυβερνητικής εν-αλλαγής Φιλελευθερισμού και Σοσιαλδημοκρατίας, τους οποίους αντιμετωπίζουν με ιδεολογικά κριτήρια οι πολιτικοί επιστήμονες, ενώ οι ιστορικοί στέκονται επιφυλακτικοί στις ερμηνείες τους, αυτοί οι όροι προοδευτική διακυβέρνηση, προοδευτική συμμαχία,[κεντρο;] αριστερή συσπείρωση, που έχουν καταστεί ‘άδεια πουκάμισα’, τα οποία πωλούνται σε πανέρια στις πλατείες, αυτές οι εξαγγελίες για το λαό στην εξουσία, την ανασύσταση της [αδικημένης;] μεσαίας τάξης, της ανάδειξης της νέας γενιάς, που δεν συγ-κινούν ούτε καν τους άμεσα ενδιαφερόμενους, αυτές οι νέες ευκαιρίες [χωρίς αυτοκριτική και τύψεις για τις παλιές], οι νέες επι-στροφές [εκείνων που ‘έστριψαν’ στις δύσκολες ώρες], οι οποίες δεν μπορεί να κρυφτούν με μιντιακό μακιγιάζ, αυτοί οι λεγόμενοι στρατηγοί και στρατοί των υποψηφίων προέδρων του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, που προκαλούν πολλές ενστάσεις, δεδομένου ότι η ιστορία αρκετών δεν εγγυάται πίστη και αφοσίωση, όλοι αυτοί και όλα αυτά δεν πείθουν ότι είμαστε ενώπιον μιάς ιστορικής στιγμής.

Μολονότι δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα ότι ‘όλοι είναι ίδιοι’, νομίζω πως ορισμένοι ανθυποψήφιοι έχουν φορέσει κατά καιρούς διάφορα κουστούμια και προσωπεία και παρασύρουν και τους υπόλοιπους σε κινήσεις αδικαιολόγητης ευελιξίας. Το γιατί οι υποστηρικτές/οπαδοί/ψηφοφόροι δεν δια-κρίνουν τις μεταμορφώσεις συνιστά ίσως ένα ενδογενές πρόβλημα του χώρου. Σε κάθε περίπτωση οφείλουν άπαντες να προσέξουν τον πρασινολαχανί μιθριδατισμό [εθισμός στο ψέμα] και τον κοινωνικό ψιττακισμό [κορώνες χωρίς νόημα].