Κάθε χρόνο το ίδιο. Μόνο που αλλάζουν οι τόποι. Οι φωνές. Οι φωτογραφίες που ανεβαίνουν με αγωνία στα κοινωνικά δίκτυα. Άλλα μάτια κοιτούν τον ουρανό και τον βλέπουν μαύρο. Άλλες φωνές ουρλιάζουν: “Φύγετε! Εκκένωση τώρα!”. Το 112 ηχεί εκκωφαντικά! Άλλες προσευχές. Ίδια η προσευχή, άλλοι οι προσευχόμενοι.

Η Ελλάδα καίγεται. Από άκρη σε άκρη. Ξανά και ξανά.

Με έναν κατακκόκκινο ουρανό ξαγρυπνήσαμε και χθες παρατηρώντας το θεριό έσπερνε τον όλεθρο από όπου και αν περνούσε.

Και δεν είναι πια απλά είδηση.

Είναι η καθημερινή μας ανάσα που γίνεται στάχτη.

Καίγονται δάση, σπίτια, σχολεία, ζώα. Καίγεται ο κόπος μιας ζωής. Καίγεται η ίδια η ζωή.
Γίνεται κάρβουνο και η πιο φτωχή ελπίδα  πως κάτι θα αλλάξει σε τούτο τον έρμο τόπο.

Τα ίδια και φέτος. Όπως πέρυσι, όπως και αύριο, όπως και τότε που ήμουν 10 χρονών.

Κάθε φορά σκέφτομαι πώς νιώθει ο άνθρωπος που βλέπει τις φλόγες να τον  πλησιάζουν.

Εκεί, μπροστά του. Στο σπίτι του. Στην αυλή του. Στο παιδικό δωμάτιο που μύριζε λεβάντα.

Και τότε ξεκινά η πιο σκληρή αποστολή:

“Τι να σώσεις;”
Όχι γιατί έχεις πολλές επιλογές, αλλά γιατί ο χρόνος είναι ελάχιστος.
Δέκα λεπτά; Πέντε; Ίσως και κανένα για να πάρεις μαζί σου τη ζωή σου και να φύγεις.

“Τι να βάλεις στη βαλίτσα;”
Ταυτότητες; Κάποια ρούχα; Το λουρί του σκυλιού; Το λάπτοπ;  Μια φωτογραφία των γονιών μας; Την εικόνα που είχε ζωγραφίσει ο πατέρας μου με το Χριστό.

Δεν πρέπει να κλάψεις καθώς μαζεύεις. Δεν είναι ώρα για δάκρυα. Κι όμως, κλαις.
Κλαις σιωπηλά, ενώ μαζεύεις πετσέτες και νερό.
Κλαις γιατί δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις.
Κλαις γιατί είσαι ξεριζωμένος, χωρίς να φταις.

Πίσω σου αφήνεις το σπίτι.

Τα βιβλία, τους πίνακες, τη μυρωδιά του καφέ το πρωί. Την αυλή με τις γλάστρες που φρόντιζες. Το μπαλκόνι με εκείνες τις υπέροχες καρέκλες που πήρες για να απολαύσεις τα καλοκαιρινά βράδια σου..

Κι αν σωθείς, τι σώζεται στ’ αλήθεια μετά όταν δίπλα σου, πίσω σου και μπροστά η καταστροφή απλώνεται;

Και κάθε χρόνο τα ίδια…
Αλλάζει ο τόπος, οι φλόγες είναι ίδιες.
Αλλάζουν τα ονόματα, ο πόνος ίδιος.
Κάθε χρόνο και νέοι πρωταγωνιστές στην τραγωδία.
Δεν έρχεται ποτέ η κάθαρση ωστόσο. Η εξιλέωση!

Μαστιγώνεται η χώρα κάθε καλοκαίρι.

Μαστιγώνεται η ψυχή κάθε καλοκαίρι. Και ο πόνος είναι ανείπωτος.

Πόσες φορές να μετρήσουμε εγκαυματίες, πόσο να αντέξουν οι πυροσβέστες που παλεύουν στα όρια της ανθρώπινης δύναμης, πολίτες που δεν προλαβαίνουν ούτε να πουν “αντίο”;

Σήμερα δεν έτυχε να καίγομαι εγώ.
Σήμερα ήμουν θεατής.
Αύριο;
Αύριο ίσως να είμαι εγώ αυτός που θα πει “αντίο σπίτι μου”, αντίο ζωή μου.

foto αρχειο ΑΠΕ-ΜΠΕ