Η πρόσφατη παραίτηση του πρώην προέδρου των επισιτιστών Κορινθίας, κ. Πιέτρη, μπορεί να προκάλεσε αίσθηση στους επιχειρηματικούς κύκλους, όμως αυτό που μένει – ή μάλλον αυτό που πρέπει να μείνει – είναι κάτι πολύ σοβαρότερο από την αποχώρησή του από το θεσμικό ρόλο.

Στην ανακοίνωση της παραίτησής του, ο κ. Πιέτρης αφήνει μια βαριά καταγγελία: ότι η Αστυνομία “εκβιάζεται”.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι τη σοβαρότητα αυτής της φράσης. Και εύλογα τίθενται ερωτήματα:

• Ποιος εκβιάζει την Αστυνομία;

• Γιατί η Αστυνομία χρειάζεται να εκβιάζεται για να κάνει το καθήκον της;

• Ειναι δυνατόν να εκβιάζεται η Αστυνομία;

Η δήλωση αυτή δεν μπορεί να περάσει στα “ψιλά”. Είναι βαρύτατη και χρειάζεται εξηγήσεις. Από τον ίδιο τον κ. Πιέτρη, αλλά και από τις αρμόδιες αρχές.

Γιατί, ναι — στο Λουτράκι, για παράδειγμα, οι έλεγχοι γίνονται. Επομένως, όταν μιλάμε για “εκβιασμό”, πρέπει να ξέρουμε πού, πότε, και από ποιον. Αλλιώς, μένουμε με μια θολή απειλή στον δημόσιο λόγο που δεν βοηθά κανέναν. Αντιθέτως, θολώνει και διαστρεβλώνει.

Το “ερημωμένο” κέντρο και οι παλιές αλήθειες

Στο υπόλοιπο της ανακοίνωσής του, ο κ. Πιέτρης μιλά για την «ερημωμένη Κόρινθο». Και ναι, ακούστηκε, διαβάστηκε — και πολλοί απλώς χαμογέλασαν.

Γιατί είναι πράγματι απορίας άξιο πώς τώρα, εν έτει 2025, ο κ. Πιέτρης διαπιστώνει ότι το κέντρο της Κορίνθου είναι «νεκρό». Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η κατάσταση είναι η ίδια: καταστήματα με λουκέτα, ανύπαρκτος σχεδιασμός, μια πόλη που δεν “αναπνέει” .

Και το ξέρει καλά, γιατί ο ίδιος δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στο κέντρο. Δεν το ανακάλυψε χθες.

Η αλήθεια είναι πικρή αλλά απλή: κανένας δήμαρχος έως σήμερα δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την επανεκκίνηση του κέντρου.  Ούτε σχέδιο, ούτε όραμα, ούτε κίνητρα για να ζωντανέψει ο πυρήνας της πόλης.

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι η νέα κανονιστική, ούτε τα έργα στην Ερμού, ούτε τα αστεία επιχειρήματα περί «δυσκολιών από τις ρυθμίσεις». Αυτά είναι προφάσεις — ίσως για να καλυφθεί η βαθύτερη αλήθεια: η Κόρινθος πλήττεται από τη μάχη των χαρακωμάτων. Και είναι όλοι συνυπεύθυνοι!

Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Είναι χρόνιο, και έχει να κάνει με τη νοοτροπία των τοπικών ταγών.  Να αναμετρηθούν με την εποχή, να επενδύσουν στην ποιότητα ζωής των πολιτών και όχι μόνο στην επιβίωση των καταστημάτων.

Αν κάποιος αναζητά “ζωή” στην πόλη, θα τη βρει στα Καλάμια. Αλλά και εκεί, η πραγματικότητα είναι εύθραυστη: εξαρτάται από το πορτοφόλι του μέσου πολίτη. Πόσο μπορεί να αντέξει άραγε;

Τα υπόλοιπα είναι “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε” — φράσεις εντυπωσιασμού, χωρίς σχέδιο, χωρίς προτάσεις, χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης.

Η πόλη χρειάζεται λύσεις, όχι διαπιστώσεις. Και κυρίως, χρειάζεται εμπιστοσύνη στον πολίτη, όχι μόνο στον επιχειρηματία.

Χρειάζεται συναίνεση η πόλη. Οχι χάρες!