Ως δημοσιογράφος που εργάζομαι στην Κορινθία από τη δεκαετία του ’90, οφείλω να εκφράσω δημόσια τον έντονο προβληματισμό μου για το γεγονός ότι δεν επετράπη στον συνάδελφο Μιχάλη Φιλιάνδρα να βιντεοσκοπήσει συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σικυωνίων. Πρόκειται για μια απαράδεκτη πρακτική που δεν τιμά ούτε τη διαφάνεια ούτε τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών.

Από τότε που ξεκινήσαμε να καλύπτουμε τη δημόσια ζωή στην Κορινθία, κανείς –ούτε πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, κανένας δήμαρχος, ούτε άλλος αιρετός– δεν είχε τολμήσει να αποτρέψει δημοσιογράφο από το να κάνει τη δουλειά του. Είτε επρόκειτο για ένα απλό κασετοφωνάκι στα ‘90s, είτε για μια κάμερα τα επόμενα χρόνια, η ενημέρωση ήταν και παραμένει δικαίωμα των πολιτών – και καθήκον των δημοσιογράφων.

Εξάλλου η πρόσκληση για τη συνεδρίαση του ΔΣ είναι ένα δημόσιο κάλεσμα για τους πολίτες αλλά και για τα ΜΜΕ.

Αναρωτιέμαι: Με ποια νομική βάση ο Πρόεδρος του Δ.Σ. αρνήθηκε  να καλύψει ένας δημοσιογράφος μια δημόσια συνεδρίαση;

Ποιος νόμος προβλέπει κάτι τέτοιο; Κανένας.

Αντίθετα, τόσο το Σύνταγμα όσο και οι διατάξεις για τη λειτουργία των ΟΤΑ κατοχυρώνουν ρητά το δικαίωμα των δημοσιογράφων να έχουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στις συνεδριάσεις, όπως και το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δυστυχώς δεν περιορίζεται μόνο στο συμβάν της περασμένης συνεδρίασης.

Στο Κιάτο δεν υπάρχουν απευθείας μεταδόσεις των δημοτικών συμβουλίων. Το έχουμε αναφέρει πολλές φορές.

Ένας τραγέλαφος ίπταται πάνω από το δημαρχείο, αφού αντί για θεσμική κάλυψη των συνεδριάσεων έχουμε την προσωπική βιντεοσκόπηση.

Αξίζει να σημειωθεί πως η  αντιπολίτευση έχει καταγγείλει την έλλειψη της ζωντανής μετάδοσης των συμβουλίων αλλά η δημοτική αρχή δεν δείχνει καθόλου διατεθειμένη να αλλάξει τις συνήθειες της φιλτραρισμένης ενημέρωσης.

Και εδώ υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα: Γιατί;

Τι φοβούνται ο κ. Σταματόπουλος και οι συνεργάτες του; Γιατί  αποφεύγουν τη δημόσια έκθεση;

Το πιο ανησυχητικό όλων είναι ότι αυτή η τακτική δεν προέρχεται από κάποιον άπειρο αυτοδιοικητικό, αλλά από έναν δήμαρχο με τέσσερις θητείες, γεγονός που υποδηλώνει πως αυτή του η απόφαση είναι πολιτική πράξη. Και ως τέτοια θα την κρίνουμε.

Είναι εμφανές πως η ενημέρωση που επιχειρεί η δημοτική αρχή, είναι μονοκάμερο, ζουμ  μονοπρόσωπο και ένας μονόλογος ως επικοινωνία,  που αναφέρεται ακόμα  στο “όραμα ενός δημάρχου που κυβερνάει ήδη 15 χρόνια την περιοχή”.

Η κοινωνία όμως απαιτεί ενημέρωση.

Η δημοσιογραφία δεν λειτουργεί υπό προϋποθέσεις. Η ενημέρωση είναι χρέος. Και των δημοσιογράφων και των αιρετών.  Και όσο μας αφορά, αυτό το χρέος θα συνεχίσουμε να το τιμούμε – με μικρόφωνα, κάμερες και, κυρίως, με ελεύθερη φωνή.