Καλοκαιράκι… Με τα πλοία να μπαινοβγαίνουν σαν τις ειδήσεις – κι οι ειδήσεις να πιάνουν λιμάνια, να δένουν κάβους, να κάνουν μια στάση στη Λεβεντογέννα και μετά… να αρμενίζουν προς βαθιά, ταραγμένα νερά.
Κάπως έτσι αρμενίζουν τα ονόματα αυτές τις μέρες.
Στους διαλόγους του ΟΠΕΚΕΠΕπλέουν βαριά επώνυμα. Κάποια αγκυροβολούν στα πρωτοσέλιδα, πρώτα στη μαρκίζα. Άλλα πατούν σε κάρβουνα. Κυριολεκτικά. Οι Αναστενάρηδες του καλοκαιριού – δεν είναι εύκολο να σε φωτογραφίζουν με παρατσούκλια, να τα βλέπεις μπροστά σου και να ιδρώνεις. Ό,τι χειρότερο μέσα στον Ιούλιο!
Και ναι, πατριώτη μου, η Πελοπόννησος έχει την τιμητική της. Πάντα. Και η Κορινθία παίρνει το δικό της φλογισμένο μερίδιο.
Οπότε, πιάσε ίσκιο, χαμήλωσε το κινητό και περίμενε. Έρχεται φούντωση. Κι όχι απ’ τη ζέστη μάνα μου! Από τα μπατζάκια που πήραν φωτιά.
Οι ασφάλειες των κλιματιστικών δεν θα αντέξουν.
Και τώρα, πάμε στους καυτούς φακέλους.
Εκεί γύρω στον καύσωνα, κάποιοι σκέφτηκαν να φτιάξουν Αναπτυξιακό Οργανισμό real estate με ονομασία “ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ Α.Ε.” και να παραχωρήσουν 25 δημοτικά ακίνητα… Ναι, 25 για αρχή! Κτίρια ιστορικά, πολιτιστικά, με μνήμη και αξία – όλα στο βωμό μιας αμφίβολης “αξιοποίησης”.
Αλλά το πράγμα στραβοπάτησε.
Χωρίς φάκελο, χωρίς σχέδιο, χωρίς κουβέντα με την κοινωνία, η δημοτική αρχή Σικυωνίων, πήγε να τα περάσει “στο ντούκου”. Μέχρι που σηκώθηκε σκόνη.
Από τη μειοψηφία, από προέδρους χωριών, από πολίτες που είπαν “όχι”.
Όχι στο να περάσουν ακίνητα σε “ξένα χέρια”. Όχι στο να γίνει ο δήμος real estate με σφραγίδα.
Και τότε… ήρθε το “άρον άρον”. Το θέμα αποσύρθηκε. Ούτε καν αναβλήθηκε. Αποσύρθηκε, γιατί – λέει – δεν είχαν έρθει οι φάκελοι από τις κοινότητες.
Αυτό το «άρον άρον» του Σπύρου Σταματόπουλο όμως… βγάζει “μάτι”.
Γι αυτό και ο Δημήτρης Πιτσεύος του κάνει ένα “ρουά – ματ” φέρνοντας το θέμα, ως ένα και μοναδικό, στη λογοδοσία την προσεχή Τετάρτη ζητώντας σοβαρές διευκρινήσεις.
Και μέσα σ’ όλα αυτά, η φίλη και συνάδελφος Χαρά Βαραβέρη θυμήθηκε τον Τίμο.
Ναι, τον Τίμο Πιέτρη – τον πρώην αντιδήμαρχο Τουρισμού δημοσιεύοντας φωτογραφία με την πορτοκαλί πετσέτα του μπάνιου, δεμένη καλλιτεχνικά στη μέση, να αγναντεύει τον Κορινθιακό το 2020, σε μια καμπάνια για τον τουρισμό, που άφησε εποχή.
Δεν το θυμόμουν, είναι η αλήθεια. Είχα ξεμείνει στις “ινφλουένσερς” των Καλαμίων. Δεν είχα βάλει καλά στην καρδιά μου ότι ο Τίμος ήταν ο αυθεντικός ινφλουένσερ της Κορίνθου.
Κι όμως – γύρισε τώρα, όχι με πετσέτα, αλλά με υπόγειες βολές προς την Τσουλουχά, “που είχε το θράσος να βγάλει στατιστικά, νούμερα και αλήθειες”.
Σε μια πόλη όπου η πορτοκαλί πετσέτα έγινε κάποτε τουριστικό αφήγημα, δεν μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για αισθητική και για πολιτική επί του τουρισμού.
Να μη μιλήσω για τη σκισμένη σημαία που κυμάτιζε κάποτε στο λιμάνι ή για τη σημαία που είχαν κρεμάσει κάποτε σε φωτοστύλο στην πλατεία Περιβολάκια. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.
Οπότε, πιάσε ίσκιο. Όχι γιατί καίει μόνο ο ήλιος – αλλά γιατί καίει και η υποκρισία.