Με το βλέμμα στη Μέση Ανατολή και την ανάσα κομμένη
Ποιος να το περίμενε;
Ποιος, από όλους εμάς τους μικρούς, ασήμαντους, τοσοδούληδες μέσα στον παγκόσμιο θόρυβο, θα μπορούσε να προβλέψει τη μοίρα των πραγμάτων;
Το βλέμμα στραμμένο στην Μέση Ανατολή, εκεί όπου ο χάρτης ξαναχαράσσεταιμε αίμα και ερείπια.
Η ανάσα κόβεται – όχι μόνο από φόβο, αλλά από μια αίσθηση ασφυξίας. Από το παράλογο που επαναλαμβάνεται.
Κι εμείς εδώ; Παρακολουθούμε. Σιωπηλά. Σχεδόν αμήχανα.
Δεν είναι καλά τα πράγματα, πατριώτη. Το ξέρεις και το ξέρω. Αλλά δεν το κάνουμε θέμα.
Το αφήνουμε να σιγοβράζει κάτω από το στρώμα της καθημερινότητάς μας, σαν έναν θόρυβο που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι υπάρχει.
Οι ειδήσεις μας λένε πως ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε στον Νετανιάχου πως «Υπάρχει ανάγκη αποκλιμάκωσης, δεν χρειάζεται νέα μέτωπα ανάφλεξης στην περιοχή». Αν τα είπε ο Κυριάκος αυτά με σθένος να τον συγχαρώ. Αν του το ψιθύρισε “περαστικός στον διάδρομο” θα το εκλάβω σαν να είναι μια χειρονομία στα γρήγορα, χωρίς βαρύτητα.
Στα καθ’ ημάς το ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει στην Τρίπολη, ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται ξανά στο συνέδριο που γίνεται για την… ανάκαμψή του – λες και ο κόσμος περιμένει το επόμενο επεισόδιο του πολιτικού θρίλερ και όχι πραγματικές λύσεις.
Υπάρχει βέβαια και το κοινό των δημοσκοπήσεων που αισθάνεται ασφαλές για “τα πάντα”.
Δεν ξέρω πού βρίσκεται αυτό το κοινό, αλλά το θαυμάζω.
Πού είναι αυτό το κοινό το ξέγνοιαστο, δοκιμάζει μαγιό, κάνει λίστες με καλοκαιρινές “must” εμπειρίες, καθώς οι παγκόσμιοι δείκτες δείχνουν κρίση.
Μην παρεξηγηθούμε – όλοι θέλουμε ανάσες, όλοι κουβαλάμε κούραση. Όλοι θέλουμε διακοπές.
Αλλά υπάρχει κι εκείνο το κοινό που έχει αναγάγει το «δος ημίν σήμερον» σε φιλοσοφία. Αυτό το κοινό το μοναχοφαγάδικο!
Που θέλει γεμάτο το δικό του πιάτο και δεν επιθυμεί άλλο στο τραπέζι.
Εμ! Η άλλη “ράτσα ανθρώπων” ;
Αυτοί που κάθε μέρα μετρούν το μπόι τους μέσα από καθρέφτες μετρώντας την εικόνα τους στον κόσμο.
Ψάχνουν θαυμασμό, ενώ η σιωπή των άλλων τους ρίχνει στην απόγνωση.
Εκεί η παραμορφωμένη μοναξιά τους, γεννά το φθόνο, το μίσος, τον θυμό..
Αυτό το κοινό δεν θέλει αλλαγές. Δεν συμβιβάζεται.
Δεν θέλει να αλλάξει τον μικρό του κόσμο – γιατί ο μικρός του κόσμος είναι φτιαγμένος να αγνοεί τα παράλληλα σύμπαντα
Είναι κι εκείνοι που σήμερα δεν γνωρίζουν. Όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά γιατί δεν θέλουν. Δεν αντέχουν. Γιατί η γνώση κουβαλά ευθύνη, και η ευθύνη τρομάζει.
Και μέσα σε όλα αυτά, είναι Ιούνης, καλοκαίρι, και τα Γεράνια της Ερμού διψούν.
Αν δεν τα ποτίζει ο δήμος, ίσως οι έμποροι της αγοράς να πάρουν το μικρό τους ποτιστήρι και να τα ξεδιψάσουν.
Έτσι, με μια μικρή χειρονομία, με καλοκαιριάτικη διάθεση, θα κρατήσουμε όλοι ζωντανή την ψυχή του κέντρου.
Μπορούν όλοι πολίτες και έμποροι – αλλά και κυρίως ο δήμος – να βάλουν πλάτη, να κρατήσουν καθαρό τον χώρο που αγαπάμε, την αγορά μας, την καρδιά της πόλης.
Να την έχουμε όλοι κουκλί, γιατί αυτή είναι η εικόνα που δείχνουμε στον κόσμο, η καθημερινότητα που επιλέγουμε να ζούμε.
Μια μικρή φροντίδα, μια ανάσα προσοχής, μέσα στον καυτό ήλιο και τις σύνθετες ανησυχίες.
Μια πράξη που δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά κρατά ζωντανό το μέλλον του..
Μάχη συμφερόντων είναι τα πάντα — από την παγκόσμια σκακιέρα μέχρι τις φωνές σε δήμους και κοινότητες.
Όσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν οι λογής λογής τενεκέδες , τόσα τους έταξαν και τόσα περιμένουν. Αν τους τα έταξαν, κακώς και αναμενόμενο να τα περιμένουν.
Μάχη συμφερόντων για την τελική επικράτηση. Κράτησε το, πατριώτη.
Όλα στον πλανήτη γι αυτό γίνονται. Δεν θα γίνονται στο κεφαλοχώρι μας;
Και κάπως έτσι, το βλέμμα μας γλιστρά πάλι προς τα εκεί – στην Ανατολή που αιμορραγεί. Και μετά γυρίζεις στα εδώ..
Σε μια πραγματικότητα που φωνάζει, κι εμείς σκεπάζουμε τα αυτιά με καλοκαιρινά playlists και εκπτώσεις παντός είδους.
Αλλά δεν θα αργήσει η στιγμή που ο απόηχος θα φτάσει και εδώ. Γιατί τίποτα δεν μένει για πάντα μακριά.
Το ερώτημα είναι απλό: Όταν θα φτάσει, θα είμαστε απλώς ένα σύνηθες κοινό – ή πολίτες;