Τα “άκλαυτα”
Συγκεκριμένα, έδειξε με το δάχτυλο τους δημάρχους – ή όπως λένε στα καφενεία, τους “βλαχοmayors” – και τους πέρασε γενεές δεκατέσσερις, ξεχνώντας επιμελώς τους «βλαχοgovernors» των Περιφερειών. Κακή μνήμη ή επιλεκτική; Ο καιρός θα δείξει. Πάντως, όπως ψιθυρίζεται, ίσως κάποιους… δεν τους παίρνει να τους μαλώσει.
Μόνο εμείς δεν ξεχνάμε πως ειδικά όταν μιλάμε για ψηφιακές υπηρεσίες και οδικά δίκτυα, κάποιοι στις Περιφέρειες κυριολεκτικά το “τερμάτισαν” , βουτιά στο “κενό” .
Σου λέει για το παραλιακό μέτωπο περπατώντας και δείχνοντας τον ορίζοντα και σου λέει κατόπιν, “το όραμα μου υλοποιείται”.
Ακόμα;
Οπου, μεταξύ μας, ο ορίζοντας ολόιδιος μου φαίνεται με πριν 15 χρόνια.
Βάζει κράνος και πάει στις εργασίες, χαιρετίζει τους εργάτες σαν τον Παπαμιχαήλ στις Διπλοπενιές “Κάτω στο Πειραιά στα Καμίνια” και αυτό ήταν, σε πιάνει η συγκίνηση, περιμένεις τη Βουγιουκλάκη και “μπαμ” έφυγε το τρίλεπτο, χωρίς ανάλυση, πού, πώς πότε και γιατί.
Κι όλα αυτά, ενώ αναμένουμε να φυσήξει μελτέμι μέχρι 8 μποφόρ – επικίνδυνος αέρας όχι μόνο για δάση αλλά και για πολιτικές ισορροπίες.
Όχι όμως από την ακρίβεια.
Γιατί εκεί, φίλες και φίλοι, δεν υπάρχει φανάρι που να σε σταματά. Ο πληθωρισμός παραμένει θετικός για τέταρτη χρονιά, το πορτοφόλι αρνητικό για πέμπτη, και το σουβλάκι γίνεται πλέον με προσφορές, φθηνό γύρο και… ακόμα πιο φθηνή ελπίδα.
Στο Λουτράκι, το οποίο αποδεικνύει σταθερά ότι ξέρει να παίζει… εντός και εκτός έδρας, οι αγώνες που πραγματοποιήθηκαν κέρδισαν επάξια τις εντυπώσεις. Οργάνωση με ρυθμό, υποδομές αντάξιες διεθνών προδιαγραφών, και –το κυριότερο– ατμόσφαιρα γεμάτη ενθουσιασμό, αγωνιστικότητα και παλμό.
Και αν το Λουτράκι ανέβασε τον πήχη, το Ξυλόκαστρο τον πέρασε… με στιλ. Τα κουκλίστικα γήπεδά του – περιποιημένα, πράσινα και καθαρά σαν να βγήκαν από καρτ-ποστάλ – έλαμψαν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
Στο γήπεδο και έξω απ’ αυτό.