• Στην πολιτική, ο τόνος μετράει όσο και τα επιχειρήματα.

• Και η πολιτική αντιπαράθεση στο Ξυλόκαστρο –όπως αποτυπώνεται τις τελευταίες ημέρες– δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών απόψεων, αλλά και διαφοράς ύφους.

• Ενώ η Δημοτική Αρχή επιμένει σε έναν τεχνικά τεκμηριωμένο λόγο γύρω από τα έργα υποδομής, η αντιπολίτευση δείχνει να επιλέγει μια άλλη στρατηγική: τον θυμό.

• Η πρόσφατη διαδικτυακή παρέμβαση του Δημάρχου Βλάση Τσιώτου, με αφορμή το έργο στην Π. Τσαλδάρη, συνοδεύτηκε από μια εξίσου διαδικτυακή – αλλά πολύ διαφορετική – απάντηση του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Σπύρου Καραβά. Η διαφορά στον τόνο ήταν εμφανής: η επιχειρηματολογία από τη μία, η επίθεση από την άλλη.
• Χαρακτηρισμοί όπως «παραλήρημα», «εκτοξεύει απειλές», «βούρκος», «μαύρες μέρες» δεν απευθύνονται σε κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά συνθέτουν ένα σκηνικό ηθικής κρίσης που ελάχιστα συμβάλλει στη λύση των θεμάτων της πόλης. Όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε συναισθηματική αποδόμηση ή διανθίζεται με υπαινιγμούς για «σκοτεινά κίνητρα», «ηθικές εξοντώσεις» και «κακοδιαχείριση», το αποτέλεσμα είναι περισσότερο θόρυβος παρά ουσία.

Θυμός χωρίς λύσεις;

• Αυτό που εκπλήσσει – και ταυτόχρονα προβληματίζει – είναι η απουσία προτάσεων από την πλευρά της αντιπολίτευσης πάνω στο θέμα της Παναγή Τσαλδάρη.
• Η διαφωνία για το είδος των υλικών, για την πέτρα Καβάλας ή για τα δέντρα, φαντάζει δευτερεύουσα όταν το βασικό έργο αφορά υπογειοποίηση δικτύων, απορροή όμβριων και τεχνικά έργα ασφαλείας. Δηλαδή, έργα που καμία σοβαρή διοίκηση – ανεξαρτήτως πολιτικής κατεύθυνσης – δεν θα αμφισβητούσε ως περιττά.
• Η αντιπολίτευση δείχνει να εστιάζει περισσότερο στον τρόπο που γίνεται το έργο παρά στην αναγκαιότητά του. Μέχρι εδώ, όλα θεμιτά. Εκεί που ξεφεύγει, είναι όταν αυτή η θεμιτή διαφωνία μετατρέπεται σε πεδίο οργής: με προσβλητικό ύφος, ακραίες διατυπώσεις και έναν “επικοινωνιακό πόλεμο” που ελάχιστα απηχεί τον πολιτικό πολιτισμό που απαιτείται.
• Και όλα αυτά 3 χρόνια και βάλε πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Ο πολίτης ακούει – και συγκρίνει

• Ο Δήμαρχος Τσιώτος, από την άλλη πλευρά, επιμένει στον θεσμικό λόγο. Εξήγησε ότι τα δέντρα που αφαιρέθηκαν ήταν σε κακή κατάσταση αλλά θα αντικατασταθούν, ότι το έργο είναι απαραίτητο για την ασφάλεια και τον εκσυγχρονισμό της πόλης, και ότι η επιλογή της πέτρας Καβάλας έγινε με γνώμονα την αισθητική και τη λειτουργικότητα σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
• Ο θυμός της αντιπολίτευσης έρχεται να συναντήσει έναν Δήμο που –αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς – με όλα τα προβλήματα, τις καθυστερήσεις και τις προκλήσεις– σε αυτή την δεύτερη θητεία παράγει έργο.

• Το διακύβευμα

• Το πολιτικό ερώτημα είναι απλό: θέλουμε μια αντιπολίτευση που ελέγχει με τεκμηρίωση ή που εξαντλείται σε επιθέσεις; Θέλουμε διαφορετική πρόταση ή απλώς αντίθεση για την αντίθεση;
• Η δημοκρατία χρειάζεται αντίλογο, αλλά χρειάζεται και σεβασμό στον δημόσιο λόγο.
• Τι να την κάνει ο πολίτης τη  διαρκή ένταση, τη διαρκή υποψία την χωρίς τεκμηρίωση, το  θυμό ως μόνιμη στρατηγική;
• Στο τέλος, αυτό που μετρά δεν είναι ποιος φώναξε περισσότερο, αλλά ποιος λειτούργησε με υπευθυνότητα, ποιος έφερε αποτέλεσμα και ποιος υπερασπίστηκε επάξια τον θεσμικό του ρόλο.
• Ποιος υλοποίησε αλλά και ποιος πρόλαβε, ποιος βοήθησε και ποιος συνεργάστηκε.
• Και αυτή η αξιολόγηση δεν γίνεται με βάση τις αναρτήσεις.
• Στο τέλος, δεν θα μετρηθούν τα likes.
• Θα μετρηθούν τα χιλιόμετρα υποδομών, αν έγιναν,  τα δέντρα που φυτεύτηκαν και  τα προβλήματα που λύθηκαν, αν λύθηκαν. 
• Εκεί ακριβώς κρίνεται η πραγματική πολιτική και κυρίως η αυτοδιοίκηση. 

ΥΓ

Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του δημάρχου Βλάση Τσιώτου

Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Σπύρου Καραβα