Η πρόσφατη ένταση στην παράταξη της πλειοψηφίας  αναδεικνύει ένα γνώριμο αλλά πάντα επίκαιρο ερώτημα: πότε μια πολιτική διαφωνία γίνεται ζήτημα ηθικής και πότε μετατρέπεται σε πολιτική εργαλειοποίηση;

Ο  Τάσος Μποζίκης, δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, διαφοροποιήθηκε ανοιχτά σε δύο συνεχόμενες συνεδριάσεις της Δημοτικής Επιτροπής– όχι για λεπτομέρειες, αλλά για ζητήματα που, όπως δήλωσε, δεν συνάδουν με την προσωπική του ηθική και τις αρχές του.

Ο Δήμαρχος, Νίκος Σταυρέλης  απάντησε με το αναμενόμενο πολιτικό όπλο: αποπομπή από την παράταξη.

Όμως, το πολιτικό παράδοξο αρχίζει ακριβώς εκεί: ο Τάσος Μποζίκης δηλώνει… παραμένων!

Δηλαδή, ενώ θεωρεί ότι το θέμα άπτεται της ηθικής του ακεραιότητας, παραμένει συνδεδεμένος με την ίδια πολιτική στέγη που τον έθεσε εκτός!

Και κάπου εδώ, η πολιτική χάνει την καθαρότητα των προθέσεων και αναζητά τις ισορροπίες της μέσα από ερμηνείες.

Είναι αυτό πίστη στην αρχική εντολή των πολιτών ή μια πολιτική υπεκφυγή που κρατά πόρτες ανοιχτές και ενδεχόμενα σενάρια στο τραπέζι;

Η «Πνοή Δημιουργίας» φαίνεται να δοκιμάζεται εσωτερικά..

Και οι εξελίξεις προφανώς αιτιολογούν και το σκληρό ύφος των αποφάσεων Σταυρέλη.

Διότι..ουδείς έχει αντιληφθεί τι εννοεί ο Μποζίκης ότι θα κάνει. 
Παραμένει διαφωνώντας στην παράταξη;

Και τελικώς που επιδιώξει να παραμείνει;

Στην παράταξη ή σε μια γκρίζα ζώνη πολιτικής ταυτότητας;

Στη γραμμή πλειοψηφίας ή στον χώρο της προσωπικής του πολιτικής επιβίωσης;

Και τελικά: μπορείς να είσαι “εκτός” και ταυτόχρονα “εντός”;
Στην πολιτική όλα είναι πιθανά – αρκεί να υπάρχει κοινό που να πείθεται.

Τζ. Σουκ.