Παγκόσμια Ημέρα Χορού -Όταν η σιωπή χορεύει – Της Τζένης Σουκαρά

Όταν ήμουν πολύ μικρή πέρασα και εγώ την φάση – Μπαλαρίνα.

Όπως όλα τα μικρά κοριτσάκια στον κόσμο, ήθελα να φορώ τούλια και να στροβιλίζομαι.

Θυμάμαι τα ροζ παπουτσάκια μου, τη φούστα που φούσκωνε σαν σύννεφο και την αίσθηση ότι, με έναν μόνο γύρο, μπορούσα να πετάξω.

Όλα αυτά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο.
Ήταν η πρώτη μου επαφή με τη μαγεία!
Δεν κράτησε βέβαια πολύ!Γιατί για να γίνεις μια μπαλαρίνα περιωπής χρειάζεται πολλή πειθαρχία και δουλειά. Εγώ ήθελα περισσότερο το κόνσεπτ κότσος, τούλι και ποζισιόν και λιγότερο τα υπόλοιπα.
Μεγαλώνοντας άλλαξα κι εγώ.
Και κρέμασα τις “πουέντ” μου σχετικά σύντομα. Βέβαια μέσα από αυτή τη διεργασία μπόρεσα να νιώσω άλλα συναισθήματα παρακολουθώντας τις μεγάλες παραστάσεις. Έμαθα για τα μπαλέτα Μπολσόι, τη μεγάλη ρωσική σχολή, όπου κάθε κίνηση είναι τελετουργία. Είδα τον Νουρέγιεφ να αψηφά τη βαρύτητα, να μοιάζει πως πετά. Τον Μπαρίσνικοφ, να συνδυάζει δύναμη και λεπτότητα σαν να κρατάει στα δάχτυλα το βάρος του κόσμου και να το μεταμορφώνει σε φως.
Εκεί κατάλαβα: ο χορός δεν είναι απλώς κίνηση. Είναι έκφραση ψυχής.
Είτε είναι μπαλέτο, είτε είναι ένα φλογερό φλαμέγκο που θα θυμάμαι πάντα από το  ταξίδι μας στην Ανδαλουσία. Οι χορευτές έσφιγγαν τη γη με τα τακούνια τους και ύψωναν τα χέρια στον ουρανό σαν προσευχή
Είτε είναι το πάθος του ταγκό, είτε είναι ο σύγχρονος χορός, που γκρεμίζει όρια και αφήνει τον χορευτή γυμνό, ευάλωτο, αληθινό. Είναι το hip hop, που γεννήθηκε στους δρόμους αλλά κατέκτησε τη σκηνή.
Είναι κάθε λαός που κουβαλά τον πόνο, τη χαρά, την ιστορία του, μέσα στο σώμα που κινείται.
Ο χορός είναι εξύψωση.
Είναι σκέψη, είναι συναίσθημα, είναι ανάμνηση και ελπίδα μαζί.
Είναι ο πόνος που έγινε τέχνη. Η σιωπή που έγινε μουσική. Είναι η απόλυτη ελευθερία – όταν το σώμα πια δεν υπακούει στο εγώ, αλλά γίνεται μέσο για να μιλήσει η ψυχή.
Είναι σαν το δικό μας ζειμπέκικο.
Κάθε στροφή, κάθε τέντωμα, κάθε ανάσα στη σκηνή μοιάζει με κατάθεση ζωής.
Δεν υπάρχουν ψέματα στον χορό.Όσες σχολές και αν διδάξουν ποτέ ο χορός δεν είναι ίδιος. Το σώμα δεν κρύβει. Εκεί επάνω, κάτω από τα φώτα, όλοι μοιάζουμε αληθινοί. Γι’ αυτό και ο χορός μας συγκλονίζει. Δεν μας μιλά – μας αγγίζει.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Χορού, γιορτάζω τη σιωπή που χορεύει.
Τον πόνο που γίνεται ποίηση.
Την ομορφιά που γεννιέται μέσα από την πειθαρχία, την εξάντληση, την απόλυτη αφοσίωση.
Γιορτάζω τον Νουρέγιεφ, τη Μάγια Πλισέτσκαγια, τη Σιλβί Γκιλέμ, τον Μπαρίσνικοφ, αλλά και κάθε άγνωστο σώμα που χορεύει στο ημίφως, σε μια αίθουσα πρόβας, σε μια αυλή, σε έναν δρόμο, γιατί δεν μπορεί αλλιώς.
Γιορτάζω εκείνο το μικρό κορίτσι μέσα μου, που δεν έγινε ποτέ μπαλαρίνα, αλλά συνεχίζει να χορεύει – κάθε φορά που νιώθει κάτι αληθινό.
Γιατί ο χορός, πάνω απ’ όλα, είναι η ψυχή που θυμάται πώς να πετά.
Τζένη Σουκαρά

Related Posts