Εκεί που έχεις φορέσει ήδη πέδιλο, το ξαναβγάζεις γιατί εκείνη νοστάλγησε φθινόπωρο σε βαριά μορφή.
Άνοιξη με σκόνη αφρικανική – την γνώριμη- που καλύπτει τον ουρανό και τις ευωδιές των κήπων..
Και όταν σου ρίχνει και το λασπόβροχο τότε αισθάνεσαι σαν κυνηγόσκυλο που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει την ωραιότητα της εποχής σε μια σχισμή, σε μια χαραμάδα.
Πέρασε και το Πάσχα με μια “θολούρα στα γενικά” και με “μια γκριζάδα στα ειδικά”.
Με την ακρίβεια να κτυπάει κόκκινο.
“Το ακριβό μου αρνί” από ολόκληρο και τροφαντό, μετεξελίχθηκε σε μικρό και ασήμαντο για να φτάσει στα 2025 να είναι μισό και στο φούρνο!
Περπατώντας στην πόλη παρατηρώ πως έκλεισαν πολλά εμπορικά καταστήματα και μικρές επιχειρήσεις. Και μάλιστα αυξάνονται και πληθύνονται ραγδαία αυτά τα λουκέτα.
‘Εχω την αίσθηση πως ξεπέρασαν και τις μνημονιακές εποχές.
Δυσβάσταχτα τα ενοίκια στο κέντρο της πόλης γενικώς και ειδικώς. Και για επαγγελματική στέγη και για ιδιοκατοίκηση.
Τώρα, εάν ερμηνεύσεις το φαινόμενο αυτό με την τοπική επικαιρότητα, δηλαδή τα έργα που γίνονται στην πόλη φταίνε για όλα, αναμφίβολα έχεις πέσει έξω απολύτως. Και όχι μόνο έχεις πέσει έξω αλλά δεν πιάνεις και τον σφυγμό της κοινωνίας που στενάζει στην κυριολεξία.
Μετά αυτό δένει ασορτί με τα μέτρα και την “επανεκκίνηση” Μητσοτάκη με το πλεόνασμα που ξεχείλισε στα συρτάρια του κράτους.
Υπάρχουν και κάποιοι που θα σου πουν πως τα μαγαζιά είναι γεμάτα.
Πρώτα από όλα τα καφέ είναι γεμάτα. Τα καφέ του κέντρου είναι γεμάτα.
Και βεβαίως όσο και να πεις \ δεν αριθμούν όλους τους Κορινθίους τα πέντε δέκα καφέ της πόλης μας. Ούτε και οι ταβέρνες. Βλέπω πολλούς συμπολίτες μας στα παγκάκια και πάρα πολλούς δεν τους βλέπω καν!
Απλά τα πράγματα. Και έχουν ζορίσει.
Περπατώντας στην πόλη αυξάνονται και πληθύνονται τα μπαλκόνια που “καταρρέουν”.’
Προσέξτε πού περπατάτε, σας το λέω ξανά, γιατί θα θρηνήσουμε θύματα.
Ολο το κέντρο της πόλης και η κοντινή του ακτίνα κρύβουν τέτοιες παγίδες.
Αντιλαμβάνεται κανείς πως οι ιδιοκτήτες δεν έχουν χρήματα να φτιάξουν τα σπίτια τους.
Τα μπαλκόνια τους. Λογικά δεν θέλει κανείς ούτε το σπίτι του να βλέπει να καταρρέει κάθε μέρα λίγο – λίγο ούτε να χρεωθεί το λιγότερο ένα τραυματισμό συμπολίτη του . Λογικά.
Αυτό βεβαίως που δεν αντιλαμβάνομαι είναι γιατί δεν έχουν βάλει έστω κάποιες κορδέλες που να επιδεικνύουν την “επικινδυνότητα”.Αλλά αυτό ανήκει στα ψιλά γράμματα προφανώς.
Τι θα μπορούσε να γίνει άραγε; Θα μπορούσε η Αυτοδιοίκηση να μεριμνήσει για τέτοια οικήματα -παγίδες θανάτου. Δεν αναφέρω καν το ενδεχόμενο ενός σεισμού που ίσως γίνει , τι εξέλιξη θα έχουν όλα αυτά τα μπαλκόνια του …τρόμου.
Για την ώρα κοιτάτε ψηλά καθώς περπατάτε.
Κοιτάξτε και χαμηλά βεβαίως γιατί τα έργα συνεχίζονται!
Κοιτάξτε και τους ακάλυπτους χώρους που πρέπει να καθαρισθούν.