Αυτές τις Άγιες και γιορτινες μέρες είναι πού συνειδητοποιείς βλέποντας τις παλιές φωτογραφίες πόσοι λείπουν,πόσοι πλέον είναι
απόντες από το πασχαλινο τραπέζι,από την παρέα,από την οικογένεια,από τη ζωή σου γενικότερα …

Κάθε χρόνο με στοιχειώνει μια απ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες.
Πρόκειται για ,μια προπολεμική σπάνια οικογενειακή φωτογραφία βγαλμένη ανήμερα τού Πάσχα όπου δύο οικογένειες πολύ δεμένες στα καλά και τα άσχημα, είχαν ενωσει τις δυνάμεις τους για να περάσουν μια όμορφη και χαλαρή μερα …σπάνιο πράγμα για εκείνες τις γενιές όπου το σύνηθες και το αυτονόητο ήταν ένας καθημερινός Γολγοθάς επιβίωσης για να εξασφαλιστούν τα προς το ζήν.
Δύο οικογένειες ,τού Τέλη τού Καλλή και τού Παναγιώτη τού Στέφα…όπως χαρακτηριστικά απαντούσαν τα παιδιά τότε, όταν τα ρωταγε κάποιος , τίνος είσαι εσύ..
Ο Τέλης,ο Πάνος ,οι γυναίκες τους η Αγγελικό και η Μαριγώ,τα παιδιά τους ο Μίμης,ο Γιώργος, ο Αλέκος,η Ευγενία Καλλή,η Κική και ο Γιώργος Στεφας πού έφυγε πολύ νωρίς απ’ τη ζωη, γείτονες και φίλοι καρδιακοί στο ίδιο τραπέζι συνοδοιπόροι ενός ημερήσιου ονείρου…

Σ αυτό το τραπέζι εκτός από τα ωραία εδέσματα δείγμα τής γαστρονομικής τέχνης τών γυναικών τής εποχής, πού δεν στειριζονταν σε εξεζητημένες συνταγές και υλικά,πού να βρεθούν άλλωστε, κυριαρχούσαν παράλληλα και πρώτα απ’ όλα ,τα τραγούδια τής εποχής .. ο βαφτιστικός τού Θεόφραστου Σακελλαρίδη, ή δημοτικά όπως ο Αετός,τα παιδιά απ’ τη Σαμαρίνα …πού τραγουδούσαν οι μεγάλοι ονομαστοί στην πόλη για την ωραία τους φωνή(μέγιστο κριτήριο οι καντάδες στα κορίτσια ), και ακολουθούσαν οι ακανόνιστες φωνές τών παιδιών,οι πλάκες,οι εύθυμες ιστορίες πού διηγούνταν περιζήτητοι μάστορες τού είδους ζωγραφίζοντας με χρώματα φωτεινά μια εποχή ,μια μέρα πού έμοιαζε με ανακωχή ενός καθημερινού πολέμου.
Φορούσαν τα καλά τους ,για να τιμήσουν τη μέρα αλλά και τούς επισκέπτες και φίλους πού έρχονταν για να τιμήσουν το τραπέζι,το σπίτι..την οικογένεια.
Μέχρι το τέλος τής ζωής τους ο Τέλης και ο Πάνος όταν πλέον είχαν πάψει να είναι κυρίαρχοι τελετάρχες και συντονιστές αυτής τής μέρας, συναντιόντουσαν κάθε απόγευμα στη μικρή καμαρούλα ανταλλάσσοντας σκέψεις,μνήμες,ειδήσεις απ’ τη μικρή μας πόλη,και στο τέλος ατελείωτες στιγμές σιωπής.
Πολλές φορές επειδή μικρός διάβαζα σ αυτό το μικρό δωμάτιο πού ήταν και το μόνο που είχε θέρμανση (μια παλιά σόμπα πετρελαίου Εσκιμο από το μαγαζι του κυρ Χρήστου του Παπαδόπουλου)ή τις περισσότερες για να λέμε την αλήθεια χαζευα ακούγοντας τα τραγούδια απ’ το μικρό ραδιοφωνακι ,τους παρατηρούσα με μεγάλη προσοχή εστιάζοντας στο τέλος όπου οι σιωπές τους ήταν μακρόσυρτες,είχαν πει ότι είχαν να πουν αλλά δεν χώριζαν πριν από την τελική τελετουργία τής σιωπής πού έδειχνε τον βαθύ σύνδεσμο και την άρνηση τού τέλους…ένα τέλος που ήρθε για όλους νομοτελειακά και πού τώρα είναι αποτυπωμένο πάνω σ αυτές τις παλιές φωτογραφίες πού διηγούνται κάποιο προπολεμικό Πάσχα πέριξ τής πλατείας τής Γούβας,τότε πού οι φίλοι απολάμβαναν την ανακοχη ενός καθημερινού πολέμου επιβιωσης..
Καλό Πάσχα παππού…καλό Πάσχα μπάρμπα Στέφα..