«Όποιος είναι άτρωτος στο Κακό, ας βγει να το πει.

Ο καθείς ας κοιτάξει τα δικά του κρίματα».

Αντώνης Μακρυδημήτρης, Περίπτερα πυρός

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει εθνική woke culture, αν έχει εμφανιστεί κάποιο νέο εγωιστικό γονίδιο, ή μία μορφή ευγονικής διαφορετικότητας, ή αν κάποιοι μηχανισμοί κατασκεύασαν νέο «αόρατο εχθρό», δηλαδή έναν επιθετικό «γουοκισμό» που πυροβολεί προς κάθε κατεύθυνση με όπλο τον ακραίο δικαιωματισμό.

Η δικτατορία των πλειοψηφιών έγραψε την Ιστορία και τώρα η δικτατορία των μειοψηφιών την ξαναγράφει και με βάση κάποιες νέες ψευτο-ηθικολογίες, που για πολλούς συνιστούν εκ των υστέρων επανόρθωση αδικιών, οδηγούμαστε σε γενικές και ειδικές αναθεωρήσεις και αποκαθηλώσεις ηρώων, καθώς και σε ακυρώσεις περιγραφής γεγονότων.

Η νέα αυτή «κουλτούρα» του περίστροφου, ή του βανδαλισμού από τη μία αστυνομεύει την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, στη λογική της «ευθυγράμμισης» κι από την άλλη, αντί να απελευθερώνει τους καταπιεσμένους, παρέχει εντέλει ένα ακόμα εργαλείο καταπίεσης με φονταμενταλιστικά χαρακτηριστικά στους εξουσιαστές.

Κι όχι μόνον αυτό. Ο ακραίος ατομικισμός της λεγόμενης «αφύπνισης» προκαλεί νέους (αντι)ρατσισμούς, στο όνομα μιάς «ορθής σκέψης» που επιβάλλει (με υστερικό συχνά τρόπο), καθ-ολικές απαγορεύσεις.

Ακόμα και ο δια-χωρισμός σε συντηρητική και προοδευτική πολιτική ορθότητα δεν καταργεί την υποκρυπτόμενη «ορθόδοξη μονολιθικότητα», που καταλήγει στη βίαιη φίμωση κάθε αντίθετης άποψης/γνώμης. Η ηθική (;) καταδίκη, από τα social media και τους κήνσορες, των μη-ακολουθούντων το κλίμα οδηγεί στον εξοστρακισμό τους από τη δημόσια σφαίρα, ή τη δολοφονία χαρακτήρων (πχ. φασίστας, μισογύνης κλπ), σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάζει τους dissidents ν’ αυτοπεριορίζονται λόγω φόβου αντιποίνων.

Αυτό ας το συνειδητοποιήσουν οι διάφοροι «αποκαθηλωτές», πριν να τους «αποκαθηλώσει» η γνήσια έκφραση αγωνίας και αγώνων των λαών.

Όμως η κοινή ειρηνική συνύπαρξη προϋποθέτει «αμοιβαία ανεκτικότητα», μακριά από ολοκληρωτικές ιδεολογίες.

Ο όποιος πολιτικός προβληματισμός για το παρελθόν και το σήμερα και οι όποιοι κοινωνικοί αγώνες για ισότητα δεν νομιμοποιούν ασύμμετρες αντ-εκδικήσεις κατά παντός (ζώντος ή πεθαμένου) στο όνομα (κρυφών ή φανερών) μηχανισμών επιτήρησης της ζωής μας και της σκέψης μας.

Ούτε στην πολιτική, ούτε στην επιστήμη, ούτε βέβαια στην κοινωνία ανα-γνωρίζονται «μοναδικές Αλήθειες», που τις κατέχουν κάποιοι μύστες.

Αυτό ας το συνειδητοποιήσουν οι διάφοροι «αποκαθηλωτές», πριν να τους «αποκαθηλώσει» η γνήσια έκφραση αγωνίας και αγώνων των λαών.

ΥΓ. Θέλω να ελπίζω ότι πέραν της νομικής, ηθικής και πολιτικής ορθότητας δεν θα μας προκύψει και κάποιου είδους «εγκληματολογική ορθότητα», η οποία θα εξαφανίσει κάθε επιστημονική χροιά του κλάδου υπέρ του «δικαιώματος στο έγκλημα».