Η κυρία Τάνια Τσανακλίδου είναι η σπάνια περίπτωση ανθρώπου που τολμά και στέκεται φύσει και θέσει ενάντια στον παραλογισμό ενός συστήματος που θέλει να μας θάψει μέσα του. Και το απέδειξε αυτό με την εμφάνισή της στο Καλλιμάρμαρο.

Αυτό που έκανε η Τάνια Τσανακλίδου στο Καλλιμάρμαρο στη συναυλία μνήμης για τα θύματα των Τεμπών το βράδυ της Παρασκευής 11 Οκτωβρίου, ήταν μοναδικό. Ανέβηκε στη σκηνή και κάθε της λέξη, κάθε της στίχος αποτελούσε αφύπνιση, μνήμη, οργή και θρήνο μαζί.

Η κυρία Τάνια Τσανακλίδου ήξερε, γιατί ανέβηκε στη σκηνή. Και σήκωσε πάνω της το βάρος της ιστορίας που της αναλογούσε και με το παραπάνω.
Ντυμένη στα χρώματα του λαού της Παλαιστίνης πήρε το μικρόφωνο και σάρωσε με τα λόγια και τη φωνή της. Δε δίστασε να μιλήσει, να ορθώσει το ανάστημά της λέγοντας πως: “Είμαι εδώ μαζί σας για να φωνάξουμε πως δεν ξεχνάμε, δε θα ξεχάσουμε και δε θα ησυχάσουμε ποτέ αν οι ένοχοι δεν πάνε φυλακή”.

Κάθε της τραγούδι και μία δήλωση. Κάθε της στίχος και ένα μεγάλο νόημα σχετικό με αυτό που ζούμε σήμερα. Καθόλου τυχαίο το ξεκίνημά της με το “Γράμμα στον κύριο Γκάτσο” και τους στίχους:

“Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δε μιλάει
Την Άνοιξη όλοι προσμένουν
Κι αυτή προσπερνάει”

Όπως και καθόλου τυχαία η συνέχεια με τη “Σιωπή” των Ξύλινων Σπαθιών:

“Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά”.

Τραγούδια για τη χώρα μας, για αυτό που ζούμε και νιώθουμε όλοι. Τραγούδια για τα παιδιά μας.
Η κυρία Τάνια Τσανακλίδου το βράδυ της Παρασκευής έκανε, αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε. Πήρε θέση πολιτική με τα τραγούδια και τους στίχους της. Δεν πήγε να τραγουδήσει σε μία απλή συναυλία, δεν ήθελε να κάνει τον κόσμο να γελάσει, να πιει και να χορέψει.

Ήθελε να κάνει τον κόσμο να πενθήσει, να σκεφτεί, να θυμώσει και να καταλάβει τι του συμβαίνει. Όπως και τι συνέβη σε αυτές τις 57 ψυχές που χάθηκαν στον βωμό της κρατικής αδιαφορίας και της πολιτικής καριέρας όποιου αποφασίζει σήμερα να μπει στη Βουλή, χωρίς να αναλάβει καμία απολύτως ευθύνη.

Δε λέω, πως και οι υπόλοιποι τραγουδιστές δεν είχαν στιγμές και δεν πήραν θέση και μόνο με την παρουσία τους εκεί. Και στο τραγούδι που έγραψε ο Φοίβος Δεληβοριάς για τα Τέμπη, το Καλλιμάρμαρο λύγισε και έκλαψαν μέχρι και τα μάρμαρα στον στίχο “Θα σε πάρω εγώ παιδάκι μου όταν φτάσω” και οι Κοινοί Θνητοί στους στίχους τους αποτύπωσαν όλο αυτό που ζούμε με το Κράτος που δολοφονεί, αλλά η στιγμή της κυρίας Τσανακλίδου είχε μια άλλη μαγεία.

Είχε τη μαγεία των στίχων του “εμείς”. “Νιώθω την ψυχή μου σαν κεράκι αναμμένο. Χαίρομαι που είστε εδώ και είστε πολλοί, όταν είμαστε μαζί τίποτα δεν μπορεί να μας νικήσει” είπε.

Καθόλου τυχαία η επιλογή του “Μικρόκοσμου” του Θάνου Μικρούτσικου σε στίχους του Ναζίμ ΧΙμκετ.
Όταν σχεδόν α καπέλα τραγούδησε την εκπληκτική φράση “είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει… ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε”.

Πώς να το κάνουμε. Η κυρία Τάνια Τσανακλίδου είναι η σπάνια περίπτωση ανθρώπου, που τολμά και στέκεται φύσει και θέσει ενάντια στον παραλογισμό ενός συστήματος που θέλει να μας θάψει μέσα του. Και είναι αυτή που λοιδωρήθηκε τόσο πολύ και δε λύγισε. Δε σταμάτησε να ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και να τραγουδά τον δικό της “Ανθρωπάκο”.

“Είμαι φτωχός κουρασμένος σκυφτός ανθρωπάκος,
των ταπεινών και των άλλων πουλιών φιλαράκος.
Για δε μ’ αφήνετε ήσυχο;
Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,
δίχως ταυτότητα πια.
Μία ζωή με κρατάν, με κουνάν μ’ ένα σπάγγο.
Λόγια, σχολειά, μέρα νύχτα δουλειά και στον πάγκο.
Για δε μ’ αφήνετε ήσυχο;
Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,
δίχως ταυτότητα πια”.

Τι εστί καλλιτέχνης λοιπόν; Δείτε την Τάνια Τσανακλίδου στη συναυλία για τα Τέμπη στο Καλλιμάρμαρο, ψάξτε έναν προς έναν τους στίχους των τραγουδιών που επέλεξε και θα καταλάβετε. Πιστέψτε με, δε θα βρείτε τίποτα παράταιρο σε αυτή της την εμφάνιση.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Με Ανδρομέδα και Πεχλιβάνη το τελευταίο αντίο του στο Καλλιμάρμαρο

Μια… ιστορική εμφάνιση έκανε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο Καλλιμάρμαρο στη συναυλία για τα Τέμπη, το πιθανότερο η τελευταία φορά για αρκετό καιρό που τον είδαμε ζωντανά στη σκηνή.

Τελευταίος… στον απόηχο όλων των καλλιτεχνών που εμφανίστηκαν στο Καλλιμάρμαρο την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου για τα θύματα των Τεμπών, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου βρήκε στη σκηνή τραγουδώντας το “San Michele” και το κοινό τον αποθέωσε.

Η εμφάνιση αυτή δεν ήταν ιστορική μόνο επειδή πρόκειται για μια συναυλία μνήμης για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και γιατί – όπως έχει πει ο ίδιος αυτή θα είναι η τελευταία του συναυλιακή εμφάνιση για πολύ καιρό.

“Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και όλες που ήρθατε για να στηρίξετε την προσπάθεια, που είναι για δικαιοσύνη και στη μνήμη των συνανθρώπων μας που χάθηκαν στα Τέμπη. Μακάρι να ζούσαν και να μη γινόταν αυτή η συναυλία” είπε ο Θανάσης τραγουδώντας το “San Michele”. Ακολούθησε η Μάρθα Φρινζήλα με την οποία ο Θανάσης έκανε τις τελευταίες του περιοδείες. Ακολούθησε το “Σκέψη μου ξημερωμένη” και το υπέροχο “Στις χαραυγές ξεχνιέμαι”.

Όλοι θυμόμαστε τη συναυλία στο Θέατρο Βράχων τον περασμένο Ιούνιο, όπου ο Θανάσης άφησε άναυδο το κοινό του, όταν ανακοίνωσε ότι σταματάει τις συναυλίες. Όπως κάνει πάντοτε, δε μένει αδιάφορος σε γεγονότα που ταράζουν την κοινωνία, οπότε είχε πει τότε, ότι θα συμμετέχει σε συναυλία για τα Τέμπη και έτσι έγινε. Τότε είχε πει:

“Θέλω να σας ευχαριστήσω πολύ, όλα αυτά τα χρόνια παραβλέψατε τις ανεπάρκειές μου και σταθήκατε στην ουσία. Το επόμενο διάστημα θα συναντιόμαστε δισκογραφικά. Η ανταπόκριση και η αγάπη που υπήρχε, νομίζω πως ήταν υπερβολική. Αυτό που έκανα, να ασχοληθώ με τα τραγούδια, ήταν ήταν μία ανάγκη που δεν μπορούσα να την ελέγξω. Αντιλήφθηκα, όμως, ότι το έκανα για τη δικιά μου την ύπαρξη.

Για να μπορέσω να σταθώ όρθιος σ’ αυτόν τον κακοτράχαλο δρόμο που είναι η ζωή. Άρα, εν ολίγοις, η δημιουργία είναι μία εγωιστική διαδικασία. Αυτό που στεφανώνει την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η θυσία κι εγώ δεν ένιωσα ότι θυσίασα κάτι. Οπότε κρατήστε τα τραγούδια και ’μένα ξεχάστε με! Επίσης θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους συνεργάτες. Και τους σημερινούς και αυτούς που υπήρχαν στο παρελθόν, που μ’ αντέξανε.”

Τελειώνοντας έδωσε την απόλυτη συμβουλή σε όλους μας: “Βλέπω διάφορα πρόσωπα εδώ και μπροστά και στους συνεργάτες, λυπημένα και στενοχωρημένα κλπ. Μη στεναχωριέστε! Ζήστε τη στιγμή! Ζήστε το παρόν! Σαν να μην υπάρχει αύριο! Αλλά όμως, αλλά όμως… Όχι άτσαλα, να θυμάστε πάντα αυτούς που υπήρξαν πριν από μας και αυτούς που θα υπάρξουν μετά από εμάς”.

Ο Θανάσης με την Ανδρομέδα στο Καλλιμάρμαρο

Ο Θανάσης ερμήνευσε το “Αδέσποτη Ζωή” και το αφιέρωσε σε όλες τις αδέσποτες ζωές. Ο Αλέξανδρος Κτιστάκης πήρε τη σκυτάλη με το “Σκέψη Μου Ξημερωμένη” και το “Στις χαραυγές ξεχνιέμαι¨ και ο Γιάννης Λίταινας είπε συγκλονιστικά τον “Κήπο της Εδέμ”.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου ξαναπήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε ένα τραγούδι σήμα κατατεθέν, το “Σιμούν”, προκαλώντας ντελίριο στο κοινό. Ακολούθως, μαζί με τη Φριντζήλα τραγούδησαν τον “Διάφανο” με τον συγκλονιστικό στίχο “βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ’ αλήθεια τα πόδια του τα ίδια”.

Επίλογος και ο Θανάσης καλεί τον συνοδοιπόρο Μάλαμα και τραγουδούν όλοι μαζί την “Ανδρομέδα” – φωνάζοντας στο τέλος “να πεθάνει ο χάρος”.

Το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, το οποίο αρκετές φορές ο ίδιος έχει αφιερώσει σε όσους αγαπημένους μας δεν βρίσκονται πια μαζί μας, έγινε ύμνος στα στόματα και στις καρδιές του κοινού με την ελπίδα οι φωνές όλων μας να φτάσουν μέχρι τον αστερισμό, με τον οποίο αυτό το μουσικό διαμάντι μοιράζεται το όνομά του.

Η παρουσία των χιλιάδων κόσμου που βρίσκονται στο Καλλιμάρμαρο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην απουσία των 57 ανθρώπων που χάθηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ηχηρή δήλωση, πως όχι μόνο θυμόμαστε, αλλά πως δεν πρόκειται με τίποτα να ξεχάσουμε.

Ο Θανάσης τραγουδάει τον Πεχλιβάνη και φαίνεται σαν να μας αποχαιρετά…

Αναμένουμε τον Θανάση να μας εκπλήσσει δισκογραφικά, αν όχι συναυλιακά.

φωτο: INTIME

ΓΕΩΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ/news247.gr