Δυναμικό «παρών» για άλλη μία χρονιά δήλωσε ο κόσμος στο αντιφασιστικό κάλεσμα, 11 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή

Ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 20:00 η αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία που πραγματοποιήθηκε στο Κερατσίνι, 11 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής και τον Γιώργο Ρουπακιά.

Ο κύριος όγκος της πορείας, αφού έφτασε στο Μπλόκο της Κοκκινιάς, αποχώρησε από την περιοχή πηγαίνοντας προς τη στάση του μέτρο της Νίκαιας.

Λίγο νωρίτερα η Μάγδα Φύσσα αποτραβήχτηκε από το πλήθος και άφησε λουλούδια στο Μπλόκο της Κοκκινιάς. Η ίδια τραγούδησε στίχους από το «Ακορντεόν», έσφιξε τη γροθιά της και αποχαιρέτησε τους εκτελεσμένους φωνάζοντας «Αθάνατοι».

Υπενθυμίζεται, ότι ήδη από τις 17:30, παρά τον βροχερό καιρό κόσμος συγκεντρώθηκε στο μνημείο του Παύλου Φύσσα, στο Κερατσίνι (Λεωφόρος Π. Φύσσα 60), ενώ λίγο πριν τις 19:00 ξεκίνησε και η πορεία προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Στη συγκέντρωση καλούσαν συλλογικότητες γειτονιάς, πολιτικά κόμματα φορείς, καθώς επίσης και το εργατικό κέντρο Πειραιά.

Υπενθυμίζεται, ότι νωρίτερα τέθηκαν σε ισχύ κυκλοφοριακές ρυθμίσεις από την τροχαία στο Κερατσίνι και στη Νίκαια. Επιπλέον με εντολή της αστυνομίας, έκλεισαν οι σταθμοί του Μετρό «Κορυδαλλός» και «Μανιάτικα».

«Τι να σου πρωτοπώ… Πως αντέχουμε; Μεγάλος ο πόνος. Δεν είχα άλλη επιλογή Παύλο.. Δεν ήθελα να κλειστώ στο σπίτι. Δεν θέλαμε να γίνει αυτό, γιατί, μόνο έτσι, με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να καταλάβουν, τι ακριβώς κάνανε εκείνο το βράδυ, που σε μαχαιρώσανε», είπε με ένα μόνιμο λυγμό στη φωνή της η Μάγδα Φύσσα, στην συναυλία που έγινε χθες στα Λιπάσματα στη μνήμη του Παύλου.

«Μακάρι να μπορούσαμε να ήμουν εγώ εκεί και να έτρωγα εγώ το μαχαίρι. Αλλά δεν ήμουν Παύλο μου, και τώρα είμαι εδώ υποχρεωμένη… Υποχρέωση απέναντι σε εσένα, σε αυτό το πλάσμα που ήσουν» είπε αμέσως μετά συγκινώντας το κοινό της εκδήλωσης.

«Έντεκα χρόνια, να αποδείξουμε ότι ήσουν ένας σπουδαίος άνθρωπος και άξιζε να ζήσεις. Αλλά δεν σε αφήσαμε. Κοιτά γύρω σου να δεις τι γίνεται. Πόσος κόσμος σε γιορτάζει σήμερα… Πολύς κόσμος. Και πάντα. Και κάθε χρόνο.

Αυτό που με πονάει περισσότερο από όλα είναι αυτό, ότι ήταν ο τελευταίος καφές που ήπιαμε, εκείνη την ρημάδα μέρα… Πού να το ξέρω όμως, δεν το ήξερα… Και τόσα που δεν είπαμε, που δεν προλάβαμε, γιατί δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους. Ότι έφυγες εκείνο το απόγευμα και ότι δεν θα σε ξαναδούμε και δεν θα ξανάακουσουμε τη φωνή σου.

Σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά που ήρθες στη ζωή μου, που εγώ ήμουν η μάνα σου. Και εύχομαι να έχουμε καλή αντάμωση. Εύχομαι να χαίρεσαι από εκεί, γιατί όλοι είναι εδώ. Τα αδέλφια σου, οι ανιψιές σου, που μεγαλώσανε, το Παυλί σου, η Χριστίνα σου, όλοι είναι εδώ, εδώ, εδώ… Ο κόσμος είναι εδώ Παύλο, για εσένα.

Δεν θέλαμε να κάνουμε μνημόσυνο, ποτέ δεν θέλαμε. Θέλαμε να σε γιορτάζουμε, πάντα θα σε γιορτάζουμε. Και όσο πάει και πληθαίνει ο κόσμος που σε αγαπάει. Και εγώ τους ευχαριστώ πολύ που σε αγαπάνε. Του ευχαριστώ, γιατί το αξίζεις. Και ευχαριστώ όλους όσους έρχονται, με μεγάλη αγάπη, οι καλλιτέχνες και προσφέρουν αυτό που προσφέρουν για εσένα, για εμάς όλους».

avgi.gr/tvxs.gr