Υποψήφιος στις προσεχείς Επιμελητηριακές εκλογές ο νυν πρόεδρος του Επιμελητηρίου Παναγιώτης Λουζιώτης. Μια είδηση αναμενόμενη, που χθες έγινε γνωστή μέσα από μια συνέντευξη τύπου.

Το εντυπωσιακό είναι πως ο επικεφαλής προσπάθησε να προβάλλει  τον συνδυασμό του, ως προιόν συνεργασίας μεταξύ αυτού και του κυρίου Σωτήρη Μουρίκη, την ώρα που ο δεύτερος δήλωσε ανοιχτά πως προτιμά την αυτοδιοίκηση και αποχωρεί από την κούρσα των επιμελητηριακών εκλογών.

Επομένως απορίας άξιο είναι πώς η παράταξη Μουρίκη διατηρείται με πρόεδρο τον Βασίλη Γεώργαρη αφού απορροφάται αυτομάτως από την παράταξη του κυρίου Παναγιώτη Λουζιώτη. 

Επικοινωνιακές ακροβασίες στο κενό.

Για να είμαστε ειλικρινείς, οι υπέρμαχοι των σημερινών συνεργασιών δεν έδειξαν καμία διάθεση συνεργασίας την περίοδο που εκλεγμένος πρόεδρος ήταν ο Παναγιώτης Πιτσάκης και ταυτοχρόνως δεν αποδέχθηκαν και τον εκλογικό νόμο της απλής αναλογικής με τον οποίο συμμετείχαν στις προηγούμενες εκλογές. 

Από την άλλη θα πρέπει να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη:

• Oι επιχειρηματίες της Κορινθίας βίωσαν μια πρωτόγνωρη κατάσταση στα Επιμελητηριακά πράγματα. 
• Πολλές φορές το Επιμελητήριο μετατράπηκε σε αρένα με αποκορύφωμα την ειδική διάταξη που δημιουργήθηκε και για την Κορινθία ώστε να αλλάξει η διοίκηση. 
• Ο Επιμελητηριακός θεσμός , αντί να αποτελέσει χείρα βοηθείας σε πολύ δύσκολους καιρούς για το επιχειρείν, απαξιώθηκε από τις εκλογικές περιπέτειες και  λειτούργησε ενίοτε και ως κομματικό παρακλάδι του κυβερνώντος κόμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ευρωεκλογές αλλά και διάφορες ημερίδες όπου το αρχικό συμπέρασμα των επικεφαλής της Επιμελητηριακής διοίκησης ήταν πως ….”Πάμε καλά!”
• Αναρωτήθηκε κανείς τι μπορείς να επισημάνεις και πόσο σοβαρός μπορεί να γίνει ένας διάλογος όταν ξεκινάς με το …”Πάμε καλά;”

Μπορούμε το παραπάνω να το διερευνήσουμε αναζητώντας τη δραστηριότητα άλλων επιμελητηρίων της Πελοποννήσου, και  συγκρίνοντας την  πενιχρή  δραστηριότητα, την διεκδικητικότητα  και την παρεμβατικότητα του κ.  Λουζιώτη με αυτή των προέδρων των άλλων Επιμελητηρίων της Πελοποννήσου. 

Επομένως ποια είναι τα δείγματα των προθέσεων του νυν προέδρου που υπόσχεται σήμερα  να κάνει την Κορινθία “έναν δυναμικό επιχειρηματικό κόμβο προωθώντας τη βιώσιμη ανάπτυξη, την καινοτομία και την εξωστρέφεια;”

Ποιες οι συνέργειες μέχρι σήμερα  με την αυτοδιοίκηση πέραν των δημοσίων σχέσεων; 

Ποιες οι συνέργειες με το Οικονομικό Επιμελητήριο Πελοποννήσου; 

Ποιες οι συνέργειες με τα άλλα Επιμελητήρια που όλο αυτό το διάστημα αλληλογραφούσαν με τα υπουργεία και προσέθεταν στον διάλογο για το “ζέσταμα  της αγοράς” και τη “θωράκιση του επιχειρηματικού κόσμου” από τους κλυδωνισμούς της πανδημίας, της ενεργειακής κρίσης κοκ.

Δυστυχώς και χθες διαπιστώσαμε πως σε αυτούς τους διαρκώς μεταβαλλόμενους καιρούς το Επιμελητήριο Κορινθίας είναι ένα διαρκές  ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ.

Με τους ίδιους πρωταγωνιστές και κομπάρσους σαν αναμνηστική φωτογραφία.

Διαπιστώσαμε πως  οι πραγματικές ανάγκες των επιχειρηματιών για ένα υγιές περιβάλλον είναι  πολύ μακριά από αυτό το κάδρο που ασφυκτιά. 

Ασφυκτιά και συνάμα προκαλεί από τα χρόνια των συμμετεχόντων που σχεδόν βλέπουν τη συμμετοχή ως επαγγελματική συνήθεια. 

Επαγγελματική συνήθεια που κάνει “παίκτες” ακόμα και αυτούς που δεν έχουν τα “θεσμικά απαραίτητα κριτήρια”.

Πολλοί επιχειρηματίες διαπιστώνουν την μεγάλη αναγκαιότητα που υπάρχει για ανανέωση.  Να  μπει φρέσκος αέρας.

Είναι ανάγκη να ανακατευτεί η “τράπουλα” και να βγουν μπροστά νέες δυνάμεις. 

Με γνώση για τα κελεύσματα των καιρών.

Με στόχο την βαθύτατη ανανέωση και την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της τιμής και της υπόληψης του Επιμελητηριακού Θεσμού. 

Ο οποίος δεν είναι θεσμός των κοσμικών ελίτ μόνο, ούτε των πανηγύρεων.

Είναι ο ισχυρός θεσμικός παράγοντας που πρέπει να συμμετάσχει στην οικοδόμηση μιας νέας οικονομικής πραγματικότητας της χώρας.

Παρακολουθούμε με εξαιρετικό ενδιαφέρον την εκπεφρασμένη  αυτή ανάγκη   ανανέωσης που όλο και πιο πολύ αναζητάται .

Αν τελικώς θα ευδοκιμήσει; Ίδωμεν!