Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα…Μουσικές επιθανάτιες με φόντο έναν σκοτεινό ήλιο από τα σύννεφα τού πολέμου.

Όταν το όνειρο τής ζωής γίνεται εφιάλτης για τούς πολλούς και ευκαιρία πλουτισμού για τούς ολίγους,τότε ο πόλεμος και η παγκόσμια κρίση δεν είναι απλά ένα θεωρητικό σχέδιο επί χάρτου, αλλά μια πρακτική εφηρμοσμένη ανά τούς αιώνες .
Το τέρας τής ακραίας μορφής καπιταλισμού πού πλέον βιώνουμε,έχει όπως και άλλες φορές στην ιστορία,ανάγκη από σάρκες και αίμα…

Βλέπεις αυτή ειδικά η μηχανή στηρίζεται αποκλειστικά στον πόνο ,την καταστροφή και τα αδιέξοδα τών ανθρώπων…αυτών κυρίως πού έχουν το…θράσος να ονειρεύονται ακόμη έναν ομορφότερο κόσμο πού θα συμπεριλαμβάνει ελεύθερες πατρίδες,ελεύθερους ανθρώπους,παιδιά πού θα γελάνε και θα χαίρονται παίζοντας στις αλάνες τού κόσμου κι όχι γύρω από κρατήρες βομβών και σκόρπιες σάρκες…

Για ακόμη μια φορά …
Καλημέρα θλίψη όπως θα έγραφε και η Φρανσουά Σαγκάν