Eβδομάδα εισόδου στην εορταστική περίοδο. Την λες και εβδομάδα προ- χωλ. Εκεί πριν εισέλθεις στο σαλόνι.
Βεβαίως για να εισέλθεις στο σαλόνι θα πρέπει να προθερμανθείς.
Θα πρέπει να πλυθείς, να ντυθείς να βάλεις και υπόδημα ανάλογο της γιορτής, να έχεις μπει στο πνεύμα. Και δεν είναι εύκολο πίστεψέ με.
Εβδομάδα που ακόμα βλέπεις την χρυσόσκονη, τις μουσικές, τις μπάλες, τα γκι σαν επίθεση εξωγενών παραγόντων που ετοιμάζονται να εισέλθουν βιαίως και απαραιτήτως στην “δική σου φούσκα” και σε πιάνει πανικός.
Εβδομάδα που απλά πληρώνεις. Μην ρωτήσεις τι; Τα πάντα. Μόνο πληρώνεις. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Και το αύριο πάλι θα πληρώσεις. Όλα αυτά που οφείλεις ηθικά, εθιμοτυπικά και καταναγκαστικά.
Μην αγχώνεσαι πολύ είναι όλα μελετημένα. Πρώτα από όλα η εβδομάς τούτη είναι που πέφτει χαρτζιλίκι ..Το επίδομα, η επιδότηση.
Ροή χρημάτων ανάλογη του καλαθιού του νοικοκύρη, του Αγίου Βασίλη και του 5%. Να τρέχει το χαρτονόμισμα πατριώτη. Ένα και μοναδικό. Τεμαχισμένο. Να βουλώσεις τρύπες. Να γίνει του επιδόματος η γιορτή. Να πάρεις δώρα, του παππού, του παιδιού, του βαφτιστηριού, των εορταζόντων, και κατόπιν να πάρεις το πουλερικό, να πάρεις το λαχανικό, να πάρεις το γλυκό.
Εβδομάς χωρίς επιδοτούμενο μελομακάρονο, γιατί σου λέει, μια το λάδι στα πάνω ράφια της λογικής, να το μέλι δυσεύρετο, μην σου πω για το σιμιγδάλι και το καρύδι και δεν θες, έξω το μελομακάρονο και ο κουραμπιές.
Κατά τα άλλα ξέρεις γιορτές λατρεμένες σε μια πόλη που τα μεγάφωνα ηχούν χαρμόσυνα σε δρόμους σκοτεινούς. Παγκόσμια αποκλειστικότητα.
Στην Βουλή οι κυβερνητικοί λογομαχούν για το εάν οι αλλοδαποί θα μαζέψουν τις ελιές μας που παρεμπιπτόντως δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα και το δέντρο στην πλατεία Συντάγματος φυλάσσεται με βάρδιες.
Και μέσα σε όλο τον παραλογισμό να σου λέει και η Αρβελέρ πως στοιχηματίζει πως ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι ο τάφος του Φιλίππου και έχουμε γίνει μύλος με την αποκάλυψη.
Θα φάω από το άγχος 4 κουραμπιέδες και τους έχω προγραμματίσει να με βγάλουν πρωτοχρονιά.
Μα να μην δίνουν σημασία οι αρχαιολογοι στην ΑΡΒΕΛΕΡ (!!!) γιατί δεν θέλουν να αναδειχθεί η λανθασμένη στοιχειοθετημένη γνωμοδότησή τους περί των ανασκαφών;;;;Τρέλα! Θα φάω και τους υπόλοιπους κουραμπιέδες και πάει και η δίαιτα.
Αυτά δεν γίνονται ούτε στις τριτοκοσμικές χώρες φίλε μου..
Ποντάρω στο Σαμαρά να ξεκαθαρίσει την υπόθεση που έχει μια κλήση στο θέμα.
Γενικά ποντάρω πολύ στο Σαμαρά να αναποδογυρίσει τραπέζια για τους μετανάστες,να μπαινοβγαίνει στην Ολομέλεια της Βουλής την ώρα που μιλάει ο Μητσοτάκης,να περάσει όμορφα ο καιρός μέχρι την αλλαγή βάρδιας.
Και που λες, στην Κόρινθο το βράδυ δεν πειραματίζεσαι να περπατήσεις σε δρόμους περιμετρικά του απόλυτου κέντρου. Δεν το ρισκάρεις. Αλλά να μην λέω μπανάλ υποθέσεις στους απερχόμενους.
Από την άλλη, το πρωί αντικρίζεις τα ογκώδη που κρύβονται πίσω από κάδους και μερικές φορές πίσω από θάμνους. Καναπέδες, πολυθρόνες, πόρτες, παράθυρα, κουζίνες έχουν πάρει τη θέση τους δίπλα στη φύση σε μια πόλη που επιμένει πως θέλει να λέγεται τουριστική και οικολόγα!.
Και αν όλα τούτα σου δείχνουν γκρίνια, αυτή με ένα και μόνο αντίδοτο ξεπερνιέται. Με τους δικούς μας ανθρώπους. Στολίζουμε τα σπίτια μας και το μέσα μας και προχωράμε στη γιορτή.
Στολίδια είναι οι άνθρωποί μας και γιορτή είναι η πληρότητα της επαφής.
Και όσο για την ανέχεια δίπλα μας , γύρω μας, σπίτι μας, η αλληλεγγύη μπορεί να σταθεί ανάχωμα και να γίνει αισιοδοξία. Ένα χαμόγελο την ώρα που σκοτεινιάζει και τότε τα λαμπιόνια θα πιάσουν δουλειά.
Τη φτώχεια στο μέσα μας πρέπει να αποβάλλουμε ως κοινωνία πατριώτη.Και τον χαμηλό πήχη στις προσδοκίες μας.
Αυτό το πονηρό και ζηλόφθονο “μέσα” ,αυτό το αχόρταγο “μέσα” πολλών κάποιων.
Αυτό το “μέσα” με τα πολλά πρόσωπα, που πετιέται σαν Λερναία Ύδρα ..Αυτό έπνιξε τούτο τον τόπο και εξακολουθεί δυστυχώς να τον κρατά από το λαιμό δημιουργώντας του ασφυξία.