Το κυκλοφοριακό πανδαιμόνιο που επικρατεί τις μέρες και τις νύχτες στην πόλη του Λουτρακίου είναι ένας γνώριμος εφιάλτης που πάντοτε επιστρέφει για τους κατοίκους του.

Τα εκατοντάδες ακινητοποιημένα φανάρια στη σειρά που θυμίζουν γιορτή αλλά μόνο ως τέτοια δεν βιώνεται από τους οδηγούς και περαστικούς στην κεντρική λεωφόρο, η ανελέητη ηχορύπανση, οι επιτόπιες διαφωνίες, η κατάληψη κάθε εκατοστού ελεύθερου χώρου από οχήματα, ακόμη και σε πεζοδρόμια, σε πάρκα, σε ράμπες ΑμεΑ, οι φραγές δρόμων που δημιουργούν μια αποπνικτική απελπισία σε περαστικούς, επισκέπτες, παραθεριστές και μόνιμους κατοίκους σπιτιών με ανοικτές αυλές, πλέκουν το ατέλειωτο πέπλο μιας επίγειας κόλασης που τόσο απογοητευτικά συγκαλύπτει τη θελκτική εικόνα της ονειρικής λουτρόπολης-όασης που τόσο εύγλωττα ο Δήμος προσπαθεί να εκπέμψει προς τα έξω.

Το δημοτικό πάρκο ξέχειλο από αυτοκίνητα, μέχρι τις άνω γειτονιές στριμωγμένα σε κάθε πιθανό σημείο, καταλήγουν να παραγκωνίζουν μέχρι και κάδους απορριμάτων. Τελευταία ακόμη και σε εισόδους πάρκινγκ αφήνονται, έστω για ένα δεκάλεπτο με την ευχή του οδηγού να μην περιμαζέψει το όχημα η Τροχαία, προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους. Σε κεντρικούς δρόμους, με τα αλάρμ αναμμένα, περιμένουν με μια μακρόσυρτη σειρά από πίσω να ωρύεται σε μια άτακτη συμφωνία κορναρισμάτων. Τρομοκρατημένοι πεζοί γίνονται μάρτυρες καθημερινών (μικρο)ατυχημάτων, ασεβειών, παρακάμψεων, παρανομιών που διδάσκουν και νομιμοποιούν άτυπα έναν καινούργιο ΚΟΚ ο οποίος αρμόζει να εφαρμοστεί περισσότερο σε πέτρινα τρίστρατα και χωματόδρομους αλλοτινών εποχών και νοοτροπιών.

Το πιο περίεργο αλλά και αποθαρρυντικό συνάμα είναι η στιγμιαία άφεση, εκείνο το «δεν πειράζει» που μας αφήνει να χαρούμε αμέριμνοι, απαλλαγμένοι από περιττές έγνοιες, τη βόλτα, τον καφέ ή το φαγητό μας. Είναι όμως μια κρυφή ενοχή, υφέρπουσα εξοικείωση, ένα λιθαράκι που συν τω χρόνω μεταμορφώνεται σε άτρωτο ογκόλιθο, όταν οι παράμετροι και οι συνθήκες έχουν αλλάξει κι αυτές, με ευκαιρίες που θα έπρεπε ν’ αρπαχτούν εγκαίρως να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, με πράξεις που θα έπρεπε ήδη να έχουν γίνει. Γνώριμοι πλέον με το χάος, οι αντοχές μας έχουν φθαρεί, οι κρατικοί και δημοτικοί αρμοί οξειδωθεί απ’ την προτιμώμενη ακαμψία, η πλειοψηφία του κόσμου αρνείται να χάσει ορισμένες ανέσεις, ολότελα καταστροφικές για το μέλλον της πόλης, όταν ζητούνται κάποιες παραχωρήσεις.

Οι τιτάνιες προσπάθειες απόφραξης των οδών του Λουτρακίου άραγε παραμένει, μεταξύ πολλών άλλων, ένα ακόμη άπιαστο όνειρο; Οψόμεθα και εμπρός στην προσεχή κάλπη.

• Τα κείμενα των αρθρογράφων εντάσσονται στο site  στα πλαίσια της ελεύθερης γνώμης και του δημοκρατικού διαλόγου. Δεν αποτελούν την επίσημη θέση του JennysWorld