Την περιμέναμε αυτή την “Έξοδο 21 ΄εμείς οι λάτρεις του Κραουνάκη. Την περιμέναμε την γιορτή εκεί στο Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη”.

Επρόκειτο για μια ιστορική συναυλία εξ αρχής

Σημειολογικά η έξοδος σήμαινε την αρχή του τέλους μιας θλιβερής ιστορίας που δοκιμαστήκαμε όλοι  σαν κοινωνία και ως οντότητες  , πρωταγωνιστές του παγκόσμιου πειράματος  διαχείρισης της ζωής των ανθρώπων. Ήρθαν όλα τούμπα και τώρα στον Σεπτέμβρη του 2021 στην αρχή του τέλους κοιταζόμαστε και αισθανόμαστε ακόμα ζωντανοί ..

Εκεί κάπου έρχεται ο Σταμάτης Κραουνάκης ο οποίος ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες σε αυτή την δύσκολη συγκυρία που μπόρεσε μέσα και στον δικό του εγκλεισμό να επικοινωνήσει με τον κόσμο του, να εμπνεύσει και να εμπνευστεί, να αναθερμάνει τα όνειρα και κυρίως να μοιραστεί σκέψεις, αγωνίες και μια καθημερινότητα που πλέον άγγιζε διαστάσεις τεράστιες μέσα στο μικρό σπίτι – φυλακή και καταφύγιο του  καθενός μας.

Επρόκειτο λοιπόν για μια ιστορική συναυλία.

Ο Κραουνάκης έδωσε το ραντεβού του με όλους εμάς στον Θέατρο Βράχων .

Και ήταν γιορτή για τρεις ολόκληρες ώρες .

Σε ένα πρόγραμμα που λες και ανοιξαν τα παράθυρα της ψυχής και μπήκε φρέσκος αέρας, έπεσαν γέφυρες μέσα στη νύχτα και ένωσαν καλλιτέχνες , μουσικές, εποχές και ένα κοινό που παρακολουθούσε με πάσα λεπτομέρεια .

Ο Κραουνάκης ήθελε και πέτυχε  τις καλύτερες ερμηνείες από τους συντρόφους του της Σπείρας  με τους  Γεροντίδη – Μπουγιώτη να καταχειροκροτούνται με τον πρώτο να ξεχωρίζει  για την βελούδινη ερμηνεία του   στο “Μια Παναγιά” του Χατζιδάκι και το αλλιώτικο  “Βγαίνω” που του έδωσε μια άλλη δυναμική, ενώ ο δεύτερος μαγεύει με την ουράνια φωνή του στο νέο δικό του τραγούδι που του έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης  “Παντάνασσα” και βεβαίως άλλες μεγάλες επιτυχίες.

Γενικώς η Σπείρα έδωσε για μια ακόμα φορά τον καλύτερο εαυτό της , ούσα ένα άρτιο σύνολο τραγουδιού, χορού και πρόζας, ακολουθώντας τον αρχηγό της που χθες ήταν στα μεγάλα του κέφια και χάρισε μοναδικές στιγμές όπως αυτή του “Ανθρώπων έργα” μαζί με την Μαρίζα Ρίζου,σε εξαιρετική διασκευή..Η ερμηνεία του συνθέτη και της εξαίρετης ερμηνεύτριας κατά την άποψή μας θα μείνει ιστορική.

Όπως βεβαίως και η συνάντηση με τον Μιθριδάτη που υπογραμμίζει πως ο μεγάλος μουσικός είναι ανεξάντλητος, πηγαίος  και αιώνιος έφηβος που ψάχνει, αφουγκράζεται , ανακαλύπτει χωρίς ίχνος στατικότητας.

Εν κατακλείδι, ο Κραουνάκης και πάλι μας παρέσυρε. Και πάλι μας ξάφνιασε. Με τους ήχους του “Μια νύχτα στο Μαρόκο”, μας παρέσυρε με τις μεγάλες του επιτυχίες, σηκωθήκαμε όρθιοι κουνήσαμε χέρια, λικνιστήκαμε, τραγουδήσαμε το  Φίλα με, χειροκροτήσαμε στο Ανθρωπων Έργα ενθουσιασμένοι, Υποκλιθήκαμε στο Αυτή η Νύχτα μένει , και δώσαμε δύναμη ο ένας στον άλλον και όλοι σε εκείνον στο τελευταίο τραγούδι..

Βγήκαμε έξω ανάλαφροι..

Σταμάτη, και αυτό το ευχαριστώ, ιστορικό είναι!Εκ μέρους όλων μας!

Τζένη Σουκαρά