Ο κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός αντιμετωπίζει τους νέους, σαν να είναι οι ίδιοι τα σκουπίδια.

Οι παλαιότερες γενιές αντιμετωπίζουν το μέλλον των νέων σαν ένα είδος σκουπιδοτενεκέ, στον οποίο πετάμε όλα μας τα σκουπίδια. Και για την ακρίβεια, ο κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός αντιμετωπίζει τους νέους σαν να είναι οι ίδιοι τα σκουπίδια.

Οι μισθοί γίνονται όλο και πιο συμβολικοί, όλο και μικρότεροι, εν είδει χαρτζιλικιού. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξάνονται όλο και περισσότερο, έτσι ώστε τα παιδιά μας να δουλεύουν (όσα βρουν δουλειά) μέχρι τα βαθιά γεράματα. Οι όροι εργασίας (με δεδομένη την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων) επιδεινώνονται όλο και περισσότερο, με τους νέους να ρίχνονται βορά στον Μινώταυρο της εργοδοσίας.

Η δημόσια εκπαίδευση υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο, σε μια προσπάθεια να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια των παππούδων μας, όταν σπούδαζαν μόνο όσοι είχαν περιουσία ή κατάγονταν από «σπουδαίες» οικογένειες.

Παράλληλα, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσα εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα χαθούν εξαιτίας των εξελίξεων με την τεχνητή νοημοσύνη ή τι ακριβώς μας επιφυλάσσουν αυτές οι διεργασίες, οι οποίες βρίσκονται στα χέρια πλούσιων και ανεύθυνων εγωπαθών τύπων σαν τον Έλον Μασκ, τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ ή τον Μπιλ Γκέιτς.

Το κυριότερο: κληροδοτούμε στους νέους έναν κόσμο μισοκατεστραμμένο, με την απειλή της κλιματικής αλλαγής να λειτουργεί σα δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους. Οι φετινές φωτιές, οι καύσωνες και οι πλημμύρες που ταλανίζουν τη νότια Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου, μας προϊδεάζουν για το τι θα συμβεί στο μέλλον και σε τι κόλαση θα κληθούν να ζήσουν τα παιδιά μας. Η λεγόμενη παγκόσμια ηγεσία αποτελείται από έναν εσμό ηλιθίων, όπου η ηλιθιότητα ορίζεται, σαν η τύφλωση που δεν μας επιτρέπει να δούμε την ίδια μας την καταστροφή, που έρχεται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα κατά πάνω μας.

Η ακόρεστη απληστία, που χαρακτηρίζει το λεγόμενο 1% των υπερπλούσιων σε όλο τον κόσμο, θα μας οδηγήσει τελικά στον γκρεμό, εάν το υπόλοιπο 99% δεν αφυπνιστεί και δεν αποφασίσει, ότι πρέπει να βάλει έναν φραγμό σε αυτή την παραφροσύνη. Μια δεκαετία μετά αναρωτιέται κανείς, πού πήγαν κινήματα όπως οι Αγανακτισμένοι και το Occupy Wall Street. Μεταλλάχτηκαν στην Alt Right του κοινωνιοπαθούς Τραμπ και στα Αδέλφια της Ιταλίας της Μελόνι;

Και η Αριστερά; Αυτή τι έπαθε και τι της συνέβη; Κατάφερε με την πολιτική της να θεωρείται από τους νέους απαρχαιωμένη και ντεμοντέ και να ψηφίζουν αυτοί κόμματα τύπου «Σπαρτιάτες» και Νίκη, δηλαδή κόμματα βγαλμένα από τους υπονόμους της Ιστορίας, τα οποία εκφράζουν ότι πιο συντηρητικό, αντιδραστικό και «μαύρο» υπάρχει. Πρέπει όλοι όσοι μιλούν στο όνομα της Αριστεράς, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να προσπαθήσουν να αντιληφθούν, τι πήγε στραβά και γιατί «δεν αρέσουν». Όταν οι νεοφιλελεύθεροι κανίβαλοι αντιμετωπίζουν το μέλλον των νέων σαν σκουπιδοτενεκέ και η Αριστερά λέει, ότι η ίδια ως «πρωτοπορία» κατέχει «την εξ αποκαλύψεως αλήθεια», τότε υπάρχει πραγματικό αδιέξοδο και οι πρώτοι (ως καλύτεροι γνώστες του επικοινωνιακού παιγνίου) έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα. Το ίδιο και οι λαϊκιστές ακροδεξιοί δημεγέρτες, οι οποίοι μιλούν στο όνομα των περασμένων μεγαλείων, της ασφάλειας και της επιστροφής «στη θέση που μας ανήκει» δικαιωματικά.

Έχουμε ανάγκη από ειλικρίνεια, αμεσότητα και γνήσια αυτοκριτική και όχι πασαρέλες υποψήφιων αρχηγών και ξύλινο τεχνοκρατικό λόγο. Και ο νοών νοείτω!

Τάσος Τσακίρογλου

efsyn.gr