Παραπλανητικός τίτλος σε παραπλανητικούς καιρούς. Στην Ελλάδα τού σήμερα αν δεν ανήκεις στο γαλάζιο 40% πρέπει να θεωρήσεις πως η φράση «φυσική καταστροφή» λαμβάνει διαστάσεις ύβρεως απέναντι στους πυρόπληκτους πολίτες. Αν πάλι δε ανήκεις, η κλιματική αλλαγή σαν πασπαρτού ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες των προβλημάτων, αποτελεί μια αστείρευτη δεξαμενή δικαιολογιών που συγχωρεί όλες τις κρατικές και μη ανεπάρκειες.

Καταφέραμε για άλλη μια φορά, σ’ αυτή την αρένα των σόσιαλ μίντια, που τα λιοντάρια μετατράπηκαν σε ψηφιακά πλαίσια σχολίων, να διχοτομηθεί στα άκρα η κοινή γνώμη: και «καλά να πάθουν που ψήφισαν Ν.Δ.» διαβάσαμε και «τι να κάνουμε; αυτά έχει ο καύσωνας και το καλοκαίρι» επίσης. Και οι δύο αυτές γνώμες, που εφάπτονται τέλεια στον ανάγωγο τρόπο που αντιμετωπίζουν θολωμένα την πραγματικότητα, συγκλίνουν στο βάθρο της μισαλλοδοξίας, της ηθελημένης εθελοτυφλίας και της πολιτικής απάτης.

Ο πόνος και η καταστροφή, ιδεατά, δεν ιδεολογικοποιούνται, ούτε πολιτικοποιούνται. Άσχετα αν συμβαίνει κατά κόρον παγκοσμίως. Ιδεατά επίσης, τις μέρες που ο πύρινος κλοιός απειλεί κατοικημένες περιοχές (που σωστά λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν, αγνοώντας παράλληλα τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα έχει, όχι και τόσο μακροπρόθεσμα, ο δασικός αφανισμός των περιοχών αυτών) πρέπει να σωπαίνουμε (ως προς την άμεση επίρριψη ευθυνών που τείνουμε να κάνουμε) εμείς οι υπόλοιποι που δεν κινδυνεύουμε, διότι ανοίγουν οι συζητήσεις στα Μέσα, ή οι παράλληλοι μονόλογοι για να ακριβολογούμε, όσο ακόμη η φωτιά καίει, όσο ακόμη οι νεκροί των δυστυχημάτων δεν έχουν θαφτεί, όσο ακόμη η είδηση κυκλοφορεί και πουλά – κι έπειτα, όταν περάσει ένα σύντομο διάστημα και ο θυμός και η ταραχή καταλαγιάσουν, το ξεχνάμε σαν να μην έγινε ποτέ, ως μια παλιά, άσχημη ανάμνηση. Αυτός ο μαζικός ετεροχρονισμός, ο παράλληλος με την τραγωδία θυμός, που είναι απολύτως κατανοητός αλλά και άκαιρος όταν ξεθυμαίνει και ξεφτίζει μαζί με το γεγονός, επιτρέπει, σαν να ανήκουν οι άνθρωποι στα είδη των όντων που ταλανίζονται από κοντή μνήμη, την επανάληψη τέτοιων συμβάντων, ξανά και ξανά, μέχρι που συνηθίζεται πια ως «φυσικό» και τουναντίον «κοινωνικό και κρατικό» φαινόμενο.

Οι πολίτες φταίνε όσο και οι πολιτικοί. Τα πολυπόθητα βήματα εμπρός, που επιστρατεύεται ως μότο σε όλα τα κόμματα στις προεκλογικές περιόδους (γιατί ακόμη κι εκείνοι που κοιτούν με αθεράπευτη νοσταλγία πίσω, γνωρίζουν πως «μιντιακά» δεν περνά και υιοθετούν μια, έστω εξόφθαλμα κάλπικη, πορεία προς τα μπροστά) μαζί με το όνειρο μιας «άλλης Ελλάδας» δεν αφορά και δεν απευθύνεται μόνο (σ)τους ιθύνοντες αλλά και (σ)τους πολίτες. Και δεν έγκειται η ευθύνη μόνο στην ψήφο αλλά και στην καθημερινότητά μας, στις κακές συνήθειες που είμαστε αγκυλωμένοι, στις φανατικές αντιπάθειες σε πρόσωπα και πολιτικές που κάνουν ορισμένους, απαθέστατα, να πουν: «Εσείς Μάτι, εμείς Τέμπη!». Αν ρωτήσει κανείς εκείνους που το λένε με περίσσιο μίσος και απόλαυση: «Δηλαδή μετά το Μάτι όποια καταστροφή κι αν συμβεί, οποιουδήποτε βεληνεκούς, σ’ αυτή τη χώρα είναι απολύτως φυσιολογική και καλοδεχούμενη;», δεν θα ξέρουν τι να απαντήσουν, μόνο να εκβράσουν περισσότερο οχετό σε όποιον αντιτεθεί στα λεγόμενά του.

Σαφέστατα, δεν λησμονούμε το παρελθόν, προσπαθούμε να διδαχτούμε από αυτό, το ερώτημα είναι αν έχουμε διδαχτεί. Και δεν πρέπει να το εκμεταλλευόμαστε ως αντεπιχείρημα στις δυσμένειες τού σήμερα, ως φυλαγμένο ρητορικό άσσο στο εκάστοτε φιλοκυβερνητικό μανίκι. Διότι κατά αυτό τον τρόπο ακόμη και η φωτιά βάφεται σε παραταξιακά χρώματα, οι ράγες χρωματίζονται κι αυτές, ο ανθρώπινος σπαραγμός γίνεται θύμα πολιτικών διαφωνιών.

Αυτό που μένει ως απόσταγμα για τους Έλληνες κάθε καλοκαίρι που βλέπουν αχανείς εκτάσεις να αφανίζονται στη στάχτη και τους καπνούς, είναι η απαραίτητη εξόπλιση του Πυροσβεστικού Σώματος με περισσότερα εναέρια μέσα, με μεγαλύτερο αριθμό εξειδικευμένων πυροσβεστών, με περισσότερο εκσυγχρονισμένες υποδομές και βάσεις που θα είναι σε επιφυλακή ανά πάσα στιγμή, με περισσότερα κρατικά κονδύλια που θα επενδύσουν στο κοινό καλό. Δεν φτάνουν τα μέσα που έχουμε και δεν ευθύνεται μόνο η κλιματική αλλαγή, οι ισχυροί άνεμοι, οι υψηλές θερμοκρασίες· αν θέλουμε να φρονούμε, κι όχι μόνο εκεί που μας βολεύει, πως ανήκουμε σε μια εκσυγχρονισμένη ευρωπαϊκή χώρα, πρέπει να το παραδεχτούμε κι έτσι να δράσουμε για το καλύτερο· δεν στέκει καμία δικαιολογία, δεν ευσταθεί κανένα αποδεικτικό στοιχείο όταν γνωρίζουμε πολύ καλά τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάθε χρόνο.