Σαφώς το χάσμα των είκοσι μονάδων έπρεπε να συζητηθεί, αναλυθεί, εκτιμηθεί, μιας και καμία δημοσκόπηση δεν μπόρεσε να προβλέψει το αποτέλεσμα. Έμεινε για το μεν νικηφόρο κόμμα να θριαμβολογήσει με ήπιους τόνους, για το δε ηττημένο να αναλογιστεί τα λάθη και να ανασκουμπωθεί μέχρι τον δεύτερο γύρο της 25ης Ιουνίου. Δεν έλειψαν όμως και οι υπόλοιπες εκπλήξεις.

Τα ετερότροπα ποσοστά των Τεμπών (όπου απασχόλησαν κατά κόρον), της Εύβοιας, των Σερρών με την πανηγυρική επανεκλογή του πρώην υπουργού Μεταφορών, κ. Κ. Καραμανλή, απέδειξαν εμφανέστατα πως ο ελληνικός λαός απαλλάσσει απολύτως τόσο απ’ το συλλογικό σώμα των πολιτών που μπορεί να κωφεύει, όσο και απ’ την κυβέρνηση που ολιγωρεί, την ευθύνη των καταστροφών, αποδίδοντάς τη στην άσπλαχνη μοίρα, στο κακό ριζικό και στην ενίοτε τραγική τυχαιότητα. Πάμε κι όπου βγει λοιπόν και με τη βούλα της ψηφοδόχου.

Η άλλη μεγάλη έκπληξη όμως που μας επιφυλάχθηκε εκείνη τη βραδιά, χωρίς να ανησυχήσει τον κόσμο το ιδεολογικό πισωπάτημά μας, ήταν η σχεδόν εκλογή, πρωτοφανέρωτης σαν κεραυνός εν αιθρία, της άγνωστης ΝΙΚΗΣ. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι στα τηλεοπτικά πάνελ εξέφρασαν την αμηχανία τους μπροστά στην άγνοια γι’ αυτό το όχι και τόσο νεοϊδρυθέν και προφανέστατα ακροδεξιό κόμμα. Τα άκρα μπορεί να απασχόλησαν μέχρι κορεσμού ιδιαίτερα στα Μέσα Επικοινωνίας τις μέρες πριν τις εκλογές, με μια θεσμική και όχι κοινωνική καταδίκη (απόδειξη αυτού οι ψήφοι που είλκυσε η ΝΙΚΗ απ’ τη Χρυσή Αυγή), μα ο φόβος των «κινδυνολόγων» προοδευτικών βγήκε αληθινός.

Το φαινόμενο αυτό δεν επιδέχεται κομματικών σταμπών, χρωματικών επιλογών· είναι ένα νοσηρό ποτάμι που όσο κι αν περιοριστεί με βεβιασμένα συνταγματικά φράγματα, καταφέρνει πάντα να διαφεύγει σε νεοπουριτανικούς και νεοσυντηρητικούς παραποτάμους (που φαίνονται μα δεν είναι διαφορετικοί) για να εκβληθούν στην ίδια γούρνα της ακαμψίας, του φανατισμού, της πώρωσης. Ο εθνικισμός και η συνωμοσιολογία δεν χρειάζεται να βαφτούν με αίμα για να λοιδορηθούν.

Η εγνωσμένη συνταγή της πατριδοκαπηλείας, το μαύλισμα δια μέσω της θρησκειολαγνείας με οπισθοδρομικό πρόσημο, οι εναντιώσεις στις αμβλώσεις, η άκριτη κι ομαδική ρίψη των άθεων, ομοφυλοφίλων κι όποιων αντιφρονούντων σ’ αυτό τον «ονειρικό οραματισμό» στον κοινωνικό Καιάδα, οι αντιεπιστημονικές απόψεις για πεδία στην ατμόσφαιρα δημιουργημένα απ’ τους εμβολιασμένους, τα στημένα αλλά καλά καμουφλαρισμένα αναχώματα στην ελευθερία γνώμης και σκέψης, έχουν χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια· μαγνητίζουν μια φανατισμένη μερίδα που εμμένει στην άκρατη απολυτότητα. Φεύγει το ένα ακροδεξιό κόμμα για να το διαδεχτεί το άλλο, συντελείται μια ανταλλαγή βουλευτικής σκυτάλης. Ο Μανωλιός κατάφερε να βρει το άλλο «αλλιώς» και θα εξακολουθήσει να βρίσκει εναλλακτικές τεχνοτροπίες μέχρι η Παιδεία να επιβάλλει τη δική της μόδα, η οποία είναι πάντοτε επίκαιρη.

Η άνοδος των φονταμενταλιστών είναι παγκόσμια. Δεν εναντιώθηκε κανείς στους θρησκευόμενους πολίτες, στους αρνητές των εμβολιασμών, δεν έχει στρατολογηθεί μια αντιθρησκευτική καμπάνια, η ελευθερία πάντοτε πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή, ο αλληλοσεβασμός το ακλόνητο δόγμα της. Όμως, εκείνοι που νιώθουν να περιορίζονται απ’ τις ελευθερίες των άλλων, απειλούνται στα ξαφνικά, σαστίζουν με το διαφορετικό, μουδιάζουν με την ποικιλία, είναι οι ίδιοι που θερμαίνονται καλύτερα στην πυρά των καιόμενων βιβλίων. Δεν έχουν κλείσει ούτε εκατό χρόνια απ’ το τελευταίο ευρωπαϊκό ιδεοληπτικό αιματοκύλισμα, κι όμως, το 2012, που δεν φαντάζει δα και τόσο μακρινό, οι πολίτες στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ψήφισαν το μαύρο της εποχής.

Οι συζητήσεις περί των αυτονόητων ζητημάτων ταλαιπωρεί τον ευρύ κόσμο που βρίσκεται αντιμέτωπος με τα σοβαρά προβλήματα της ενεργειακής κρίσης, του τρέχοντος πολέμου στην Ουκρανία, της ανέχειας των μαζών, της τουρκικής απειλής που ορέγεται το ανατολικό Αιγαίο. Δεν κερδίζουμε τίποτα με το να βλέπουμε παντού φαντάσματα, να αποδίδουμε την αρτηριοσκληρωτική στάση των εκλογέων στην επικράτηση και τον έλεγχο των μασόνων, εκβράζοντας παράλληλα και έναν αντισημιτικό οχετό.