Με ενδιαφέρον παρουσιάστηκε σε αρκετές πόλεις στην Πελοπόννησο (ανάμεσά τους και η Κόρινθος) ότι εγκρίθηκαν σχέδια για κατασκευή πάρκων τσέπης. Σίγουρα κάθε τέτοια προσπάθεια για αναβάθμιση πράσινων χώρων είναι θετική και προς τη σωστή κατεύθυνση. Το βασικό ερώτημα όμως είναι αν έχει νόημα να δαπανηθούν χρήματα σε χώρους που είναι ήδη οριοθετημένοι με πράσινο και απλά χρειάζονται εργασία και αναβάθμιση, όταν υπάρχουν εκτάσεις που έπρεπε να κατασεκυαστούν πραγματικά μεγάλα πάρκα να δωθεί επιτέλους η ανάσα που χρειαζεται η πόλη και η κάθε πόλη στην Πελοπόννησο.

Τα πάρκα τσέπης ξεκίνησαν το 1950 σε πολύ πυκνοκατοικημένες περιοχές στην Αμερική (Βαλτιμόρη, Ουάσινγκτον, Φιλαδέλφεια) και μετά ακολούθησαν στην Ευρώπη σε μεγάλες πόλεις με κύριο χαρακτηριστικό την υψηλή αστικοποίηση και την πυκνή δόμηση, καταλαμβάνοντας τον ελάχιστο διαθέσιμο ελεύθερο χώρο σε τέτοιες περιοχές. Αντιθέτως, συναντόνται πολύ σπάνια σε κωμοπόλεις ή μικρότερες πόλεις (της τάξης των πόλεων της Πελοποννήσου). Ο λόγος είναι ότι οι ελεύθεροι χώροι εκεί είναι περισσότεροι, πιο ενιαίοι, πολλές φορές υπάρχει και ήδη πράσινη ζώνη, και μικρότερη πυκνότητα δόμησης. Στις μικρότερες λοιπόν πόλεις έχει σαφώς πιο πολύ νόημα να γίνουν ΕΝΙΑΟΙ χώροι πρασίνου και πάρκων, ειδικά σε περιοχές που υπάρχει κάποια ψηλότερη δόμηση, αντί πλατειών κλπ.

Μήπως πριν πανηγυρίζουμε να ξανασκεφτούμε την αναγκαιότητα των πάρκων με δέντρα που βοηθούν σε σκίαση, μείωση της θερμοκρασίας και υψηλότερης αισθητικής. Ο πρώτος λοιπόν δήμος που πανηγυρίζει για τα παρκα τσέπης έχει παράλληλα κατασκευάσει τέτοια εκτρώματα (τόσο περιβαλλοντικά όσο και αισθητικά – να μη μιλήσουμε για τα αναμμένα φώτα το πρωί..).
Είναι καθήκον του κόσμου να απαιτήσει ΣΕΒΑΣΜΟ!