Φανταστείτε ένα ποτάμι που πρέπει να τιθασευτεί. Να μπει σε στεγανά, να επαναπροσανατολιστεί απ’ την πηγαία και ελεύθερη πορεία του. Ένα αρδευτικό κανάλι που πρέπει να ποτίσει τις χιλιάδων στρεμμάτων καλλιέργειες ώστε να ευοδώσουν τα σπαρτά, να μην ξεραθούν, ιδιαίτερα εκεί που οι βροχοπτώσεις αποτελούν ένα αραιό ή και ακραίο φαινόμενο. Από κάπου ξεκινά το ρέμα, περιορίζεται σε μια μπετόν κατασκευή προς εξυπηρέτηση και καταλήγει να ικανοποιεί μια πληθώρα αναγκών. Σ’ αυτό το τρέχον ύδωρ μπορούν να υπάρξουν και μερικοί που μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ροής, να την στρεβλώσουν, να την πάνε εκεί που θέλουν, να ελαττώσουν την ποσότητα αν ακόμη χρειαστεί, να στήσουν τα δικά τους φράγματα που θα απομονώνουν ποσότητες αχρείαστες και περισσευούμενες κατά τα δικά τους πάντα μέτρα, να επεξεργάζονται και να επανα-επεξεργάζονται τον ρου, ικανοί να ακυρώσουν το ηρακλείτειο: Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ. Η παρέμβαση αυτή, συνακόλουθο είναι, γεννά την εξάρτηση των άνυδρων περιοχών με το κανάλι· αν δεν φτάσει ο χείμαρρος έγκαιρα, ή φτάσει και είναι μολυσμένος, μπορεί να επιφέρει καταστροφικές συνέπειες.

Η παραπάνω εικόνα μπορεί να λειτουργήσει ως ένα προσωπικό μου απείκασμα της τρέχουσας λογικής των τηλεοπτικών πραγμάτων αλλά και όλων των εν τη γενέσει τους ειδησεογραφικών μέσων. Λούκια είναι κι αυτά και μεταφέρουν. Ξεκινάνε από το «πηγαίο» περιστατικό, υποβοηθούν στο «ξέβγαλμα» της παραγόμενης είδησης και καταλήγουν σε ψηφιακούς δέκτες. Πάντα φτάνουν τα… απόνερα στην ώρα τους, τηρούν το καθιερωμένο πρόγραμμα, ακολουθούν μια συγκεκριμένη τακτική, υπηρετούν την πολυσέβαστη σκαλέτα, συντονίζονται με το ακουστικό τους και το κέλευσμα του αρχισυντάκτη τους και καλησπερίζουν αμέσως τους αποδέκτες μετά το μουσικό σήμα, προβαίνοντας αμέσως σε ευσύλληπτες δηλώσεις και παρουσιάσεις.

Σε όλους μας φτάνει το ποτάμι, όλοι έχουμε πρόσβαση σ’ αυτή την κοίτη, απλά με το πάτημα ενός κουμπιού. Ίσως χρειαστεί να έχουμε παρά πόδα ένα κόσκινο για μια περαιτέρω επεξεργασία επειδή μπορεί τα νερά να είναι μιασμένα και να μην το αντιληφθεί κανείς μέχρι την μοιραία ώρα όπου όλα θα μοιάζουν σαν μια ανεπίστρεπτη ζημία, διαφορετικά μια νέμεση της αδιαφορίας μας.

Απόδειξη αυτού το επίκαιρο και περασμένο συνταγματικά πλέον νομοσχέδιο περί ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ. Αντίλογος ανύπαρκτος. Άραγε υπάρχει κανείς να δει «πίσω απ’ το ποτάμι και τα δέντρα»; εκεί όπου πυργώνουν τα φράγματα; Μπορούν να γυρέψουν οι νέοι, όντας κι εγώ ο ίδιος νέος, ένα μέλλον ασκίαστο όταν στη σκιά της απόγνωσης καταναλώνουν αυτό που τους προτίθεται; Άντε υπάρχουν και εκείνοι οι ελάχιστοι που με το δικό τους αυτοσχέδιο φίλτρο αγανακτούν αντιδρώντας με κάθε τρόπο, οι υπόλοιποι; Και θα πείτε, ο καθένας μαθαίνει τα νέα από εκεί που επιθυμεί, υπάρχει η επιλεκτική ενημέρωση όπου ακούγεται και παρα-ακούγεται ο αντίλογος (αν υφίσταται κι αυτή σωστά μιας και ουκ ολίγες φορές ακούμε για υπόγειες παρεμβάσεις σε αλγορίθμους στο Διαδίκτυο, βλέπε Κίνα το τελευταίο διάστημα κλπ.), όμως ποιο είναι το μέσο που περιμένουν όλοι με το τηλεχειριστήριο; αμέσως μόλις σκάσει μια βόμβα στα σόσιαλ δεν πατάμε το κουμπί για να ακούσουμε περισσότερες λεπτομέρειες από μια παλλόμενη κι ολοζώντανη φωνή; μπορεί τόσο εύκολα να λησμονηθεί αυτό το παλαιικό: «το ‘πε η τηλεόραση, αλήθεια θα ‘ναι!»;

Στρέφω το φακό όχι προς την ίδια την πηγή (όχι πως δεν θα ‘πρεπε) αλλά στο παρελκόμενο λούκι που δυστυχώς μορφοποιεί ό,τι βγάζει. Προς σύννοια λοιπόν όταν φρακάρουν τα κανάλια: στα φράγματα, στα όποια φράγματα, είτε τίθενται από δεξιά είτε από αριστερά, σοβεί πάντοτε ο κίνδυνος της επεξεργασμένης, πιξελοποιημένης και πολυκοσκινισμένης «προς πόση» είδησης. Έχει σημασία αν την βρίσκουμε στην κοίτη μας κάθε πρωί και βράδυ.